บทที่ 2

ดวงตาทรงลูกท้อของเฟิ่งอี้เบิกกว้าง สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวเกินจะเอ่ยเป็นถ้อยคำ ดวงหน้ากระจ่างที่ครั้งหนึ่งเคยงามดุจเทพเซียน บัดนี้พร่าเลือนไปด้วยความสิ้นหวัง เมื่อฝ่ามือหนาฉุดดึงรั้งเชือกให้แน่นขึ้นอีกครั้ง

“ฮ-ฮึก!”

ร่างบางพยายามส่งเสียงร้อง หากลมหายใจกลับติดขัดในลำคอ ไม่อาจสู้แรงชายอีกฝั่งได้ ฝีเท้าหนาเหยียบบดเศษซากศพจนเกิดเสียงน่าสะอิดสะเอียน สายตาเยียบเย็นจับจ้องไปยังขื่อไม้สูงที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล

ขื่อไม้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่แห่งความทรงจำอันทุกข์ทรมาน

จ้าวเว่ยหลางไม่เคยลืม วันที่เขาถูกจับผูกคอกับขื่อนั้น ทั้งตัวห้อยลอยสูงจากพื้นด้วยเชือกหนึ่งเส้น เป็นดั่งละครเพลินตาของพวกปีศาจร้ายอย่างจ้าวเฟิ่งอี้และบ่าวรับใช้ที่ร่วมกันกระทำต่อเขาอย่างไร้ความปราณี

เว่ยหลางในวัยเยาว์นั้นร้องขอชีวิตนับสิบครั้ง

แม้ในวินาทีที่เสียงหายสิ้นไปแล้ว เขาก็ยังฝืนจะวิงวอนออกมา ด้วยความหวังอันน้อยนิดว่าคุณชายผู้สูงส่งจะเห็นค่าชีวิตของเขาเช่นมนุษย์คนหนึ่งขึ้นมาได้บ้าง

“อึ่ก!”

แต่ไม่เลย

จ้าวเฟิ่งอี้ผู้นี้...ต้องการให้เขาตายไปจริง ๆ

“คุณชายจำได้หรือไม่? วันที่ท่านและพวกบ่าวรับใช้จับข้าผูกคอไว้กับขื่อไม้ ข้าหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะต้องข้ามสะพานปรโลกไปดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง...”

แม่ทัพใหญ่เอื้อนเอ่ย ใบหน้าหล่อเหลากลั้วรอยยิ้มแสยะ เสียงแผ่วต่ำก้องสะท้อนในหัวกลมของคุณชายจ้าวที่จวนจะสิ้นลม เขาพักเว้นจังหวะ รั้งเชือกที่ผูกร่างผ่ายผอมดุจกิ่งหลิวของจ้าวเฟิ่งอี้ขึ้นไปพันกับขื่อไม้สูง

…เพื่อให้ประวัติศาสตร์บรรเลงซ้ำอีกครั้ง

ครั้งนั้น เว่ยหลางยังเป็นเพียงเด็กน้อยไม่รู้ประสา เขาบอบบางจนเกินไป ถูกมัดกลางลมกลางแดด น้ำตาที่ไหลพรากก็แห้งเหือดไปเอง ไม่อาจส่งเสียงออกมาแม้ครึ่งคำ ได้แต่หวาดกลัวจนเจียนบ้าเพราะเชือกที่รัดแน่นเหลือเกินจนทุกลมหายใจเหมือนจะเป็นครั้งสุดท้าย

จิตใจที่ควรจะใสสะอาดบริสุทธิ์จึงเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ

ความทรงจำอันโหดร้ายนั้นถูกสลักไว้ในดวงใจ แม้กาลเวลาผันผ่านมาจนตอนนี้ก็ไม่อาจช่วยให้รอยแผลนั้นจางลงได้

“หึ...”

เจ้าของดวงหน้าเย็นเยียบทอดสายตามองร่างที่ดิ้นรนอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มพลันบังเกิดบนริมฝีปากซีด ฝ่ามือหนาเอื้อมกระตุกปลายเชือกเบา ๆ เพียงครั้งเดียวก็ทำให้ร่างจ้าวเฟิ่งอี้ลอยพ้นเหนือพื้น เสียงหายใจขาดห้วงดังแผ่วพร่า ร่างบอบบางที่เคยหยิ่งยโสเริ่มบิดเกร็ง

งดงามเสียจริง!

“ท่านเองก็คงไม่เคยนึกฝันเลยใช่หรือไม่? ว่าวันหนึ่งลูกนอกสมรสต่ำต้อยของสกุลจ้าวเช่นข้า จะได้มายืนอยู่ตรงหน้าท่านเช่นนี้”

เว่ยหลางไม่มีความเวทนาแม้เศษเสี้ยว เขาแตะสำรวจปมเชือกอย่างใจเย็นให้มั่นใจว่ามันจะแน่นพอ บีบรัดลำคอไปจนถึงห้วงลมหายใจสุดท้าย ท่วงท่าสบายคล้ายบัณฑิตกำลังจัดชายอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย

ทั้ง ๆ ที่กำลังจะปลิดชีพมนุษย์

“รู้สึกอย่างไรบ้างที่ข้าเป็นภาพสุดท้ายที่คุณชายและคนในสกุลจ้าวได้เห็นก่อนตาย?”

คำพูดนั้นกลั้วด้วยรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งชีวิตจิตใจ เสียงพร่าเยียบเย็นอาบไล้ขึ้นไปตามแนวก้านสันหลังของผู้ฟัง ตอกย้ำว่าบาดแผลที่เคยถูกกดทับในวัยเยาว์ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแรงแค้นที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้อีกต่อไปแล้ว

“เฮือก!”

จ้าวเฟิ่งอี้ดิ้นรนจนใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำราวลูกพลับสุกที่ตกแตก ความหวาดผวารุกล้ำจนไม่เหลือแม้เศษเสี้ยวของความทะนงตนในวันวาน

ตระหนักได้ในวินาทีที่จ้าวเว่ยหลางหยิบยื่นความตายมาให้ว่าสิ่งที่เคยได้กระทำนั้นชั่วช้าเพียงใด แต่เสียงกลับหายไปพร้อมลมหายใจที่ค่อย ๆ ลดน้อยลงเพราะถูกเชือกรัดกระชาก ริมฝีปากดำซีดไม่ต่างจากเถ้าถ่านที่ลอยคลุ้งด้านข้าง พยายามกอบโกยอากาศ หมายจะเอาชีวิตรอด

“ความตายมันน่ากลัวใช่หรือไม่?”

แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แค่นเสียงถาม พลางโน้มเข้าใกล้ใครอีกคนจนกลุ่มเส้นผมดำสนิททิ้งตัวปรกข้างแก้มซีดขาวของจ้าวเฟิ่งอี้

“ข้าเข้าใจมันดี”

ดวงหน้าหล่อเหลาที่อาบคร่ำไปด้วยคราบเลือดฉายชัดในแววตาเด็กหนุ่มที่ไฟชีวิตริบหรี่เต็มทน  ฝ่ามือหนายกปลายกระบี่ที่ยังอาบโลหิตแดงคลุ้งจ่อแนบกับลำคอซีดขาว ปลายคมค่อย ๆ เคลื่อนยาวเป็นเส้นเฉียง กรีดเนื้อนุ่มอย่างแผ่วเบา

“อึก!”

แสงสะท้อนจากเปลวเพลิงวูบไหวในดวงตาของจ้าวเว่ยหลาง ตอกย้ำให้รอยยิ้มแสยะนั้นวิปลาสเสียยิ่งกว่าปีศาจใด ๆ

“ในห้วงลมหายใจสุดท้ายของเจ้า จงจดจำคำข้าเอาไว้”

ฉึบ!

โลหิตหลั่งซึมอาบเป็นสายทันทีที่คมดาบตัดผ่านเนื้อหนังไป ความเจ็บปวดจากบาดแผลเสียดแทงถึงขั้วประสาท แต่จ้าวเฟิ่งอี้ไม่อาจเปล่งเสียงร้องได้แม้ครึ่งคำเพราะเชือกที่รัดแน่นยิ่งกว่าตรวนเหล็ก

“ไม่ว่าจะกี่ชาติภพ…”

จ้าวเว่ยหลางเพ่งมองโลหิตท่วมอาบไปตามแนวร่องแผล เชยชมความงดงามของภาพตรงหน้า ริมฝีปากพลางเอื้อนเอ่ยเสียงอ่อน ทว่าความหมายของคำพูดนั้น กลับเฉือนลึกยิ่งกว่าคมกระบี่ยาว

“ไม่ว่าจะเป็นนรกขุมใด…”

คำสุดท้ายถูกเอ่ยออกมาอย่างเฉยชา ไร้ซึ่งแววอารมณ์เยี่ยงมนุษย์ทั่วไป นัยน์ตาดำขลับไร้แสง แต่ไม่ละสายตาจากร่างที่กำลังขาดใจ

เขาต้องการจะจดจ้องจนกระทั่งวิญญาณของชายตรงหน้าสูญสิ้น

“ข้าจะพรากเอาชีวิตทุกสายเลือดในสกุลจ้าว แม้เป็นครั้งที่ร้อย ข้าก็จะทำ!”