บทที่ 3

พั่บ!

เสียงกระดาษกระทบกันดังขึ้น เมื่อฝ่ามือเรียวปิดหนังสือนวนิยายเล่มหนาลงอย่างเต็มแรงด้วยความโมโห ร่างผอมบางในชุดอยู่บ้านสบายตัวถอดถอนลมหายใจทิ้งยาว ก่อนจะขยับมือยกแว่นกรอบใสขึ้นเหนือดวงตาเปียกชื้น แล้วจึงปาดเช็ดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาไม่หยุด

อยากจะบ้าตาย ไอ้นิยายจีนบ้าบอนี่!

“ฮึก…”

ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ หลังจากร้องไห้มาได้สักพักใหญ่ ริมฝีปากเล็กสั่นสะอื้นน้อย ๆ บ่นพึมพำเสียงแผ่ว ทั้งยังเอื้อมมือไปหยิบทิชชูแผ่นใหม่มาเช็ดปลายจมูกแดง

ท่าทางน่าสงสารไม่ต่างจากชีวิตของตัวละครในนิยาย ต้นเหตุที่ทำให้ อี้ ต้องร้องไห้ออกมา สภาพยับเยินเช่นนี้

ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมถึงหารีวิวนิยายเรื่องนี้ไม่เจอ...

เขาได้นิยายเจ้าปัญหาเรื่องนี้มาเมื่อเดือนก่อน หลังจากที่เดินไร้จุดหมายอยู่ในย่านบางรักแล้วก็หลงเข้าไปในร้านหนังสือมือสองแห่งหนึ่งเข้าจนสะดุดตากับนิยายเล่มนี้

แรกเริ่ม อี้ก็นึกลังเลอยู่ไม่น้อยว่าจะซื้อมันกลับมาด้วยดีไหมเพราะไม่สันทัดนิยายแนวนี้สักเท่าไหร่ พอจะพยายามหารีวิวเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็หาไม่เจอสักอัน ราวกับมันไม่มีตัวตนอยู่จริงบนโลกเสียอย่างนั้น

สุดท้ายเพราะเหตุผลอะไรบางอย่างที่อี้ก็ไม่แน่ใจ ทำให้เขาตัดสินใจซื้อติดมือกลับมาด้วยอย่างงง ๆ จนพอได้อ่านดู อี้ถึงเข้าใจได้เลยว่าทำไมนิยายเรื่องนี้ถึงไม่มีรีวิวและไปนอนอยู่ในร้านมือสองแบบนั้นได้

ก็มันน่าเบื่อซะขนาดนี้ ใครเขาจะทนอ่านได้กัน!

ต่อให้ภาษาจะสวยมากก็จริง แต่พล็อตคลาสสิคแนวนิยายจีนโบราณแบบนี้มันเกลื่อนตลาดจนคนอ่านไม่ซื้อกันแล้ว อี้เองก็เกือบจะเป็นอีกคนที่ถอดใจไม่อ่านต่ออยู่แล้วเชียว

ถ้าเกิดว่า จ้าวเว่ยหลาง ไม่ปรากฏตัวขึ้นมาเสียก่อน

“เอาเหอะ เลือกเมนเป็นตัวร้ายก็ต้องทำใจแบบนี้แหละ ไอ้อี้เอ๋ย…”

ตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้อี้ยังทนอ่านมันต่อได้

ในช่วงแรก นิยายจะบอกเล่าความชั่วช้าของจ้าวเว่ยหลางว่าเป็นแม่ทัพวิปลาส จิตใจบิดเบี้ยว ฆ่าคนเป็นผักปลา ทำให้พระเอกขี้เก๊กของเรื่องอย่าง อวี้เหรินเสวี่ย ได้รับคำสั่งให้มาจับตัวเว่ยหลางไปขึ้นศาลเพื่อรับโทษประหาร

กระทั่งเนื้อเรื่องดำเนินมาถึงจุดที่คนอ่านได้รับรู้ว่าแท้จริงแล้ว จ้าวเว่ยหลางต้องประสบพบเจออะไรมาบ้าง กว่าจะมาถึงจุดที่ชั่วได้สุดใจแบบนี้ แต่สิ่งที่หน่วงกว่าคืออี้รู้ดีว่าปลายทางมันจะทรหดยิ่งกว่านี้อีกต่างหาก

เกย์น้อยแบบอี้ท้อใจมาก ท้อจนไม่อยากอ่านต่อแล้วอ่ะ...

ตัวละครนี้ไม่ควรต้องกลายเป็นปีศาจแบบที่คนทั้งแคว้นเรียกขานเลยด้วยซ้ำ

เด็กที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่เกิดมายังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก คนทั้งสกุลจ้าวก็เกลียดชังไปแล้ว แม่ที่เคยเป็นผู้หญิงปกติดีก็ดันป่วยทางจิตจนทำร้ายลูกชาย ส่วนคนเป็นพ่อก็เป็นพ่อแค่ในนาม  ไม่สนใจดูแลลูกเมีย

แถมยังมีเฉลยว่าแท้จริงแล้วอีตาพ่อเนี่ย เป็นคนฉุดแม่ของตัวร้ายมาบังคับให้เป็นสาวใช้อุ่นเตียง พ่อจริง ๆ ของตัวร้ายน่ะโดนวางแผนฆ่าทิ้งไปนานแล้วอีก แล้วยังจะมีคุณชายเกอน้อยฤทธิ์เยอะอย่างจ้าวเฟิ่งอี้นั่นคอยรังควานอีก

น้ำหนักของความเจ็บปวดทั้งหมดนั่นที่สุกงอมดีแล้วเลยเปลี่ยนให้จ้าวเว่ยหลางโตขึ้นมากลายเป็นปีศาจได้อย่างเต็มตัว ทั้งหมดก็เพราะไม่เคยใครมีใครหยิบยื่นมือไปช่วยเหลือเขาออกจากขุมนรกนั่นเลยไงล่ะ

ในตอนที่ตัวละครเว่ยหลาง คว้าดาบไล่ฆ่าคนในสกุลจ้าวทีละคน เพราะรู้ความจริงว่าตัวเองไม่ใช่คนสกุลนี้ อี้จึงไม่ได้กลัวเขาในฐานะตัวร้ายอย่างที่นิยายเรื่องนี้ต้องการให้เขาเป็นเลยสักนิด

ฉากที่เว่ยหลางจัดการเฟิ่งอี้ เขาคิดว่านักเขียนคงจะตั้งใจใช้มันเป็นเหมือนนัยยะว่าเว่ยหลางได้ตัดโซ่ตรวนเส้นสุดท้ายของอดีตอันขมขื่นในวัยเด็ก และเป็นอิสระจากสกุลจ้าวที่ทรมานตนมาตลอด แต่มันก็เป็นก้าวแรกของจุดจบตัวเว่ยหลางเองด้วยเหมือนกัน

อวี้เหรินเสวี่ยคงจะต้องปรากฏตัวขึ้นมาหลังจากบทนี้ในอีกไม่ช้า จับกุมตัวจ้าวเว่ยหลางไปรับโทษประหารอย่างที่ได้รับคำสั่งมา ก่อนจะครองคู่กับแม่นางเอกที่อี้ยังไม่รู้ชื่อนั่นอีก

อี้ยังไม่พร้อมจะรับแรงกระแทกทางใจนั้นเลย!

“ถ้าตอนจบเว่ยหลางตายจริง ๆ ฉันเอาไปชั่งกิโลขายแน่ ไอ้นิยายเฮงซวย!” น้ำตามันไหลลงมารอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แต่อี้ก็ยังคงนั่งกอดหนังสือไว้แน่น พยายามซับน้ำตาไปปลอบใจตัวเองไปพลาง

ถ้าอ่านหน้าต่อไปเลย อี้รู้ว่าคงจะร้องไห้หนักกว่านี้จนได้ตาบวมเป่งไปเรียนจนโดนเพื่อนแซวแน่ ๆ เพราะแบบนั้นเลยต้องขอห่างกันสักพักกับนิยายเรื่องนี้

แค่คิดยังจุกขนาดนี้ ถ้าอ่านตอนจบจริง ๆ ฉันจะไม่ร้องไห้เป็นหมาเลยหรือไงเนี่ย...

รักใครไม่รัก ดันรักผิดตัวละครแล้ว ไอ้อี้เอ๊ย!