บทที่ 4

อากาศในมหาวิทยาลัยเย็นวันนี้คล้ายจะชื้นกว่าปกตินิดหน่อย คงเพราะฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง แดดอ่อนคลี่ตัวปกคลุมอยู่ทั่งตามแนวอาคารคณะ ยาวทอดไปทั่วลานปูนที่ผู้คนยังเดินขวักไขว่หนาตา

แต่ความวุ่นวายรอบตัวไม่อาจดึงอี้ออกจากห้วงความคิดที่หนักอึ้งได้ ตั้งแต่เมื่อเช้าที่อ่านตอนนั้นจบจนถึงตอนนี้ อี้ไม่มีกะจิตกะใจจะเรียนเลย

หน้าสรุปบทเรียนที่ควรเต็มไปด้วยตัวหนังสือกลับว่างโล่ง มีเพียงลายปากกายึกยักเพราะอี้เขียนอะไรไม่ออกสักอย่างเดียว เขาพยายามจะเงยหน้าฟังอาจารย์อยู่หลายครั้ง แต่บทเรียนทุกคำก็ทะลุออกจากหูไปอย่างรวดเร็ว ถูกไล่ตามทันด้วยภาพในหัวฉากที่จ้าวเฟิ่งอี้ถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของเว่ยหลาง

ทั้งที่เป็นเพียงตัวหนังสือ แต่อี้กลับเหมือนถูกลากให้เข้าไปอยู่ในฉากนั้นด้วยจริง ๆ เห็นสายตาที่ว่างเปล่า เห็นเลือด เห็นความเจ็บปวดของเว่ยหลางที่ไม่ควรต้องมีจุดจบแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ มันกวนใจเขามาทั้งวันจนเหมือนเป็นเชือกที่มัดโยง ตามตัวไปด้วยทุกที่

อี้เป็นคนที่อินกับนิยายได้ง่ายก็จริง แต่ครั้งนี้มันหนักกว่าทุกเรื่องที่เคยผ่านมาเพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเว่ยหลางจะต้องถูกพระเอกตามล่าจับตัวไปรับโทษในตอนจบ ยังไงก็ไม่มีทางรอด ไม่ว่าจะเก่งกาจแค่ไหน

สุดท้ายตัวร้ายอย่างเขาก็ต้องพ่ายแพ้ ให้กับโชคชะตาไม่ยุติธรรมที่ถูกผูกเอาไว้แล้วตั้งแต่ต้น

“เฮ้อ… เติมนิยายเกย์เสียว ๆ ก็ดีอยู่แล้ว ไม่น่าหาเรื่องให้ตัวเองเล้ย!”

ริมฝีปากเล็กบ่นพึมพำเสียงหน่ายใจ ในขณะที่เรียวขายาวก้าวเดินช้า ๆ ออกจากตัวตึกเรียน ลมอ่อนช่วงเย็นพัดผ่านใบไม้เหนือศีรษะจนเกิดเสียงแผ่ว แต่มันไม่ได้ช่วยให้ใจอี้สงบขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

“...”

รู้ตัวอีกที ร่างผอมบางในชุดนักศึกษาเข้ารูปก็เดินเหม่อลอยมาเรื่อย จวนจะถึงเส้นทางที่เป็นฟุตปาธยาว ๆ หน้าคณะเสียแล้ว

บรรยากาศรอบข้างเริ่มเงียบสงบกว่าตรงลานใหญ่เมื่อครู่ ผู้คนบางตาไม่วุ่นวาย จนได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเองดังแผ่ว ๆ พอจะช่วยย้ำเตือนให้อี้รู้สึกได้ว่าตัวเองยังอยู่ในโลกจริง ไม่ได้จมอยู่ในโลกของนิยายเรื่องนั้น

แต่ยิ่งเงียบ ความคิดก็ยิ่งไหลกลับไปหาตัวละครตัวเดิม

เว่ยหลาง…

คนที่ควรจะเป็นเพียงตัวร้ายในเรื่อง

ทั้งที่ถ้าพูดกันตรง ๆ หมอนี่ไม่ใช่คนเลวตั้งแต่เกิดเลยด้วยซ้ำ ถ้าเขาไม่ถูกสังคมรอบข้างบีบ ไม่ถูกทำร้าย ไม่โดนขังอยู่ในชีวิตที่ย่ำแย่แบบนั้น เขาก็คงไม่ต้องเลือกเดินในเส้นทางที่จะไม่มีวันย้อนกลับแบบนี้ได้หรอก

“เฮ้อ...”

เรียวขายาวก้าวเดินมาเรื่อยจนถึงทางม้าลายหน้าอาคารเรียนรวม นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายพลันช้อนขึ้นมองไฟสัญญาณข้ามทางที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวในอีกสามวินาทีข้างหน้าแล้วปล่อยพรูลมหายใจออกมาอีกครั้ง

ความคิดฟุ้งซ่านยังวนเวียน ไม่ยอมหยุด ต่อให้อี้รู้ดีว่าทำอะไรเพื่อแก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้ แต่หัวใจมันก็ยังเจ็บแทนตัวละครหนึ่งที่ไม่แม้แต่จะมีตัวตนจริง ๆ บนโลกใบนี้อยู่ดี

“ไม่รู้ด้วยแล้วเว้ย... วันนี้จะกลับไปเติมเกย์เสียว ๆ เรื่องอื่น ย้อมใจก่อนแล้วกัน”

เสียงหวานพึมพำแผ่ว พลางยกฝ่ามือขึ้นวางนวดตรงขมับที่เต้นตุบ ๆ อี้คงไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องพักนิยายเรื่องนี้ไว้แล้วไปอ่านเรื่องอื่นอ่านให้ใจกลับมาสงบก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาต่อบทที่เหลือให้จบ

ขืนดึงดันจะฝืนอ่านต่อในตอนนี้ เกย์น้อยหัวใจบอบบางแบบผ้าอนามัยโซฟีอย่างอี้คงไม่ไหวชัวร์ ๆ

“...”

ในขณะที่ท้องฟ้าสีโอรสสาดแสงย้อมพื้นถนนเบื้องหน้า ลมเย็นปลายวันก็พัดผ่านกายไปอย่างอ่อนโยน ด้วยความคิดนั้น ปลายเท้าเล็กจึงก้าวย่างลงไปบนทางม้าลายย่างเนิบช้า เขาไม่ได้สนใจว่าจะมีคนเดินไปพร้อมกันไหมเพราะยังเอาแต่นวดขมับอยู่

เว่ยหลาง…

ถ้าแกไม่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายมาก่อน… แกก็คงจะไม่กลายเป็นตัวร้ายแบบนี้หรอกใช่ไหม…

ความคิดนั้นดังแทรกขึ้นมาในหัวกลม ตัดกับเสียงรอบข้างที่เริ่มเงียบลงไปอย่างน่าประหลาดใจ ในวินาทีนั้นเองที่อี้เหม่อลอยไปกับความรู้สึกค้างคา ภาพบางอย่างที่มุมหางตาก็เริ่มดูผิดแปลกไป

แสงสีขาววาบพุ่งแทรกเข้ามาในมุมมองอย่างรวดเร็ว เกินกว่าอี้จะประมวลผลได้ทัน!

“!”

ร่างผอมบางชะงักเท้าอยู่กลางทางม้าลายในทันที ทั้งตัวแข็งทื่อ หยุดเคลื่อนไหวไปเองโดยอัตโนมัติ ราวกับห้วงเวลาถูกฉีกออกเป็นช่องว่างสั้น ๆ ให้ความเงียบทะลักเข้ามาในการรับรู้ เมื่ออี้เห็นว่ารถบรรทุกคันหนึ่งกำลังพุ่งตรงมาทางตนด้วยความเร็วที่ผิดปกติ

ปี๊น ปี๊น!

แสงไฟหน้ารถสว่างจ้าเหมือนดวงอาทิตย์ย่อส่วน ลดระยะห่างเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วจนลมหายใจร้อนสะดุด ใต้อกบางแทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ ถึงจะรู้ว่าต้องวิ่ง ต้องถอย ต้องทำอะไรสักอย่าง แต่ขาของเขากลับขยับไม่ออกเลย แม้แต่ปลายเท้าเดียว

ใกล้เข้ามา…

“เฮือก!”

รถคันนั้นใกล้เข้ามาจนลมหายใจของอี้กลายเป็นเสียงสะอื้นนิด ๆ เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าร้องไห้ออกมาตั้งแต่เมื่อใด ภาพตรงหน้าเริ่มสั่นไหวเพราะดวงตาที่พร่าเลือนน้ำใส

ไม่นะ จะตายแบบนี้ไม่ได้

ฉันยังมีอะไรที่อยากทำอีกเยอะ ฉันยังไม่พร้อม!

เปลือกตาขาวปิดลงแน่น ในวินาทีที่รู้สึกได้ว่าตัวรถห่างออกไปไม่ถึงช่วงแขน ความหวาดกลัวถึงขีดสุดถาโถมกัดกินจิตใจ ก่อนที่ภายในเวลาไม่ถึงมิลลิวินาที ทุกอย่างจะพลันถูกความมืดมิดกลืนกินเข้าไปอย่างฉับพลัน

ไม่!!!