บทที่ 5

“คุณชายน้อย…”

ภายในดินแดนที่มีเพียงความมืดมิดปกคลุมกว้างไกลหลายหมื่นลี้ มวลอากาศเย็นยะเยือกและหนาวชื้นซึมเข้าถึงแกนกระดูกใต้เนื้อหนังมังสา เสียงหนึ่งดังขึ้นกลางห้วงแห่งความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งสรรพสิ่ง เคล้าแรงสะเทือนของความวิตกและหวาดกลัวจับจิต

“คุณชายน้อย!”

เสียงนั้นดังขึ้นไร้ทิศทางที่แน่ชัด คล้ายดังขึ้นมาจากทั้งสวรรค์และใต้เบื้องล่างในเวลาเดียวกัน เสียงนั้นดังพุ่งผ่านเข้ามาในสำนึกของอี้ที่กำลังล่องลอยไร้สิ่งยึดเหนี่ยว ก่อนที่สติที่คล้ายจะขาดช่วง พลันเชื่อมประสานกลับเข้าด้วยกันอีกครั้ง

เฮือก!

ทันใดนั้นราวกับวิญญาณถูกฉุดกลับจากดินแดนมรณะ แสงวาบขาวเจิดแล่นผ่านสำนึกคิด พร้อมลมหายใจเฮือกใหญ่ที่พลันถูกสูดเข้าอกบางอย่างร้อนรน

“ม-ไม่! ไม่!”

ร่างผอมบางสะดุ้งเฮือก สีหน้าแตกตื่น หัวใจทั้งสี่ห้องเต้นกระหน่ำหนัก สัมผัสคล้ายค้อนหนักที่ทุบเข้ากับผนังทรวงอกจนร้าว ฝ่ามือขาวซีดทั้งสองสั่นผวา ไม่ต่างจากใบไผ่ต้องลมกระโชก

อี้หอบหายใจโครมคราม พร้อมหยาดน้ำตาที่ร่วงพรากโดยไม่รู้ตัว ความจริงที่คิดว่าตนได้ตายไปแล้วยังคงรัดแน่นในอก บีบคั้นจนลมหายใจติดขัด

“อึก...”

แต่เมื่อความคิดในหัวเริ่มสงบลง สมองกลับรับรู้ขึ้นมาได้ว่าความรู้สึกเจ็บปวดที่ควรจะมีจากการถูกรถชนกลับไม่มีแม้แต่นิดเดียว

ดวงตาทรงลูกท้อกระพริบตาถี่อย่างร้อนรน มือขาวเรียวยกขึ้นแตะหน้าอกตน ราวต้องการยืนยันว่ากระดูกซี่โครงยังไม่แหลกเหลวจากแรงกระแทกของรถคันนั้นที่พุ่งเข้ามาใส่เต็ม ๆ

ชั่วจังหวะหนึ่งที่สติยังงุ่นง่าน เขาก็เริ่มรับรู้ถึงสิ่งรอบข้าง อี้ได้ยินเสียงน้ำรินไหลอยู่ไม่ไกลนัก ระคนเสียงผู้คนที่แตกตื่นอื้ออึงจากรอบข้าง ทว่าเมื่อเริ่มมองไปรอบตัว ภาพทั้งหมดจากที่พร่าเลือนกลับค่อย ๆ คมชัดขึ้น

อี้ไม่ได้อยู่บนถนน…

ไม่ได้เผชิญหน้ากับรถที่กำลังพุ่งเข้าชน…

ไม่ได้อยู่ในห้องฉุกเฉินหรือโลงศพ…

“...”

นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรเนี่ย

เพราะเขากลับนั่งตัวเปียกชุ่มอยู่ริมธารน้ำใส!

หยดน้ำไหลรินจากปลายผมยาวสีขลับเข้มลงตกกระทบแอ่งหิน เสียงลมหายใจที่ยังไม่เป็นจังหวะดีดังกระหน่ำในอก ขณะที่อี้ค่อย ๆ มองไปรอบตัวอย่างระมัดระวัง

ก่อนจะต้องชะงักไปเมื่อได้เห็นว่าตอนนี้ตนถูกรายล้อมด้วยผู้คนจำนวนหนึ่ง แต่ทุกคนอยู่ในอาภรณ์จีนโบราณ ไม่ใช่ชุดที่เห็นได้บ่อยในโลกปัจจุบันของเขาอย่างแน่นอน

ที่นี่…ที่ไหนเนี่ย? ฝัน? แล้วทำไมทุกอย่างมันถึงเหมือนจริงขนาดนี้?

“คุณชายน้อย! จ้าวเฟิ่งอี้! ท่านตอบข้าทีเถิด!”

ด้านขวาของเขาในเวลานี้ ปรากฏเด็กหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ในสภาพเปียกปอนทั้งตัวไม่ต่างกันเท่าใด

มือทั้งสองนั้นประคองแขนเรียวของอี้ไว้แน่น ท่าทางลนลาน เสียงของเขาแตกพร่า ทั้งร้อนรน ทั้งสั่นเครือ คล้ายใจของเด็กคนนั้นกำลังจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

จ้าวเฟิ่งอี้?

เด็กนี่กำลังเรียกฉันว่าจ้าวเฟิ่งอี้เนี่ยนะ?

ใต้อกบางร่วงวูบเหมือนถูกผลักลงเหวน้ำลึก ชื่อ ๆ นั้นดังซ้ำในหัวอย่างชัดแจ้งยิ่งกว่าสิ่งใด ความคุ้น ความเหลือเชื่อ ความคิดที่ยังสบสน พุ่งประเดประดังจากทุกทิศทาง

แต่ก่อนที่อี้จะทันได้ตั้งคำถามกับเด็กหนุ่มตรงหน้า เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็รีบเร่งกรูกันเข้ามาอย่างแตกตื่น

“คุณชายน้อย! ท่านฟื้นแล้ว!”

ข้ารับใช้หญิงคนหนึ่งพุ่งเข้ามาคุกเข่าข้างเขา ร่างท่อนบนเอนเข้ามาโอบเขาไว้ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ชุดของนางปลิวไสวเพราะความเร่งรีบ

มือหยาบกร้านของหญิงผู้นั้นลูบไปตามเนื้อตัวของอี้อย่างร้อนรน คล้ายกำลังหาจุดบุบสลาย ก่อนจะตวัดสายตาไปยังเด็กผู้ชายที่อยู่ด้านข้างของอี้อย่างโมโห

“เจ้า!” นางตวาดเสียงดัง รีบเข้ามาบดบังตัวของอี้ไว้ ก่อนจะผลักร่างเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านข้างให้ห่างออกไปอย่างรุนแรงจนร่างเล็กเซไถลแทบจะล้ม ก่อนจะรีบปรี่เข้าไปประชิด ง้างมือขึ้น

เพี๊ยะ!

“...!”

อี้เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าหญิงตรงหน้าเข้าฟาดตบเด็กหนุ่มจนหน้าหัน เสียงฝ่ามือฟาดดังสะท้อนก้องไปทั่วลำธารน้ำจนผู้คนรอบข้างหยุดชะงักไปตามกัน

“เว่ยหลาง! เจ้าเด็กสารเลว! เจ้าคิดจะทำให้คุณชายน้อยจมน้ำตายงั้นหรือ!?”

หญิงคนนั้นแผดเสียงตะโกนขึ้นด้วยความโกรธจัด สายตาหนักแน่น ชี้หน้าเด็กชายคนนั้นที่ถูกเรียกว่าเว่ยหลาง ในขณะที่เสียงซุบซิบรอบข้างเริ่มดังขึ้นจากนั้น

อี้ได้แต่นั่งแน่นิ่ง ประมวลผลเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสับสนขั้นสุด

ทำไมถึงมีคนเรียกฉันว่าเฟิ่งอี้

…แถมยังมีเด็กชื่อเว่ยหลางอยู่ข้าง ๆ

จ้าวเว่ยหลางใบหน้าซีดเผือด นัยน์ตาแดงก่ำ นั่งนิ่งไม่ยอมโต้ตอบใด ๆ สายตาจ้องมองไปยังร่างของอี้ผู้ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา ที่บัดนี้ก็ได้แต่นั่งนิ่งด้วยความมึนงงในสถานการณ์เช่นกัน

เป็นไปไม่ได้ เพราะว่าสองชื่อนั้น…

มันเป็นตัวละครในนิยายที่ฉันอ่านอยู่นี่!