บทที่ 6

ความมึนงงแผ่ซ่านไปทั่วจิตสำนึก อี้ได้แต่ไล่สายตากวาดมองทุกคนรอบข้างอีกครั้ง ด้วยความหวังว่าอาจจะพบคำตอบต่อสถานการณ์ที่น่าประหลาดนี้ได้บ้าง แต่ไม่ว่าจะชุดที่พวกเขาสวมใส่ คำพูดที่ใช้ รวมไปถึงบรรยากาศและสถานที่

ทุกอย่างตรงหน้า ไม่ใช่โลกที่เขารู้จักเลย

แล้วไหนจะเว่ยหลาง เด็กคนนี้ที่มีชื่อเหมือนตัวร้ายในนิยายกำลังถูกกล่าวหาว่าทำให้ฉันจมน้ำ นี่มัน…

นี่มันเหมือนฉากเปิดตัวละครจ้าวเว่ยหลางในนิยายเรื่องนั้นเป๊ะเลยนี่?!

เขาควรจะต้องตายไปแล้วสิ หลังจากที่รถคันนั้นพุ่งชนเขาเข้ามาเต็ม ๆ ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ดูไม่มีทางรอดได้ แต่เมื่อได้สติฟื้นขึ้นมาอีกที ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะอยู่ในที่ ๆ ที่หนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ในโลกปัจจุบัน

ถ้าอ้างอิงจากสิ่งที่หญิงคนนั้นพูด ตอนนี้เขาได้เข้ามาอยู่ในร่างของจ้าวเฟิ่งอี้วัยเด็ก โดยที่เบื้องหน้าเขาก็คือเว่ยหลางในวัยเด็กเช่นกัน!

แต่มันเป็นนิยายนี่! ทำไมฉันถึงมาโผล่อยู่ในโลกนิยายได้ล่ะ!

“...”

เว่ยหลางยกฝ่ามือขึ้นลูบพวงแก้มตนเองที่ถูกหญิงคนนั้นตบเข้าจนขึ้นรอยแดงฉาน แต่กลับไม่ส่งเสียงโอดครวญ ไม่แม้แต่หลบสายตาดุกร้าวของผู้คนรอบข้าง ทั้งที่ตามปกติเด็กวัยนี้ควรจะร้องไห้จ้าหรือวิ่งหนีไปด้วยความหวาดกลัวแล้วแท้ ๆ

ทว่าดวงตาของเว่ยหลางกลับเยือกเย็นเสียจนผิดปกติ ราวกับเขาเคยชินกับความเกลียดชังของโลกใบนี้มานานแล้ว

“คุณชายน้อยเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ บาดเจ็บที่ใดหรือไม่!”

อี้ในร่างของจ้าวเฟิ่งอี้ยังคงงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่หาย รับรู้ได้เพียงสัมผัสเย็นเฉียบของน้ำที่เปียกชุ่มบนเสื้อผ้าและความวุ่นวายที่เงยหน้าขึ้นมาก็พบทันที

“ข้าจะนำเรื่องนี้ไปบอกนายท่าน! เจ้าต้องถูกโบยร้อยครั้ง ให้สาสมกับความชั่วที่คิดกระทำต่อคุณชาย!”

ถ้อยคำเหล่านั้นแผดลั่นจนอี้พลันสะดุ้งกายตามไปเล็กน้อย แม้จะยังไม่อาจปะติดปะต่อเรื่องราวหรือความทรงจำใด ๆ ที่เกี่ยวกับร่างใหม่นี้ได้ แต่เขาจำได้ดีว่าในฉากนี้…

คุณชายเฟิ่งอี้จงใจแกล้งทำเป็นจมน้ำเพื่อจะใส่ความให้เว่ยหลางถูกลงโทษ!

เสี่ยวผิง บ่าวรับใช้ใกล้ชิดของจ้าวเฟิ่งอี้ จับจ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างโกรธแค้น ก่อนสาวเท้าเข้าใกล้เด็กหนุ่มแล้วตวาดบอกบ่าวชายสองคนที่เพิ่งวิ่งมาถึง

“จับไว้!”

อี้เบิกตากว้างเมื่อสถานการณ์ตรงหน้าเริ่มดำเนินไปตามเนื้อเรื่องในนิยาย ความไม่เป็นธรรมเหล่านี้ทำให้จ้าวเว่ยหลางเติบโตมาเป็นคนที่ใจคอโหดเหี้ยม และนำมาซึ่งจุดจบของสกุลจ้าว

ไม่ได้สิ! เขาไม่ได้ทำนะ! จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้!

ร่างผอมบางพลันขยับกายพุ่งออกจากวงแขนของบ่าวหญิงที่ประคองไว้ ด้วยเรี่ยวแรงที่หลงเหลืออยู่ทั้งหมด กระโจนไปยืนบังร่างเว่ยหลางที่ยังคุกเข่าก้มหน้าอยู่เอาไว้อย่างไม่นึกเกรงกลัว

“หยุดนะ!”

เสียงใสดังก้องกังวาน สะกดทุกชีวิตรอบข้างให้ได้แต่หยุดชะงัก แม้แต่ใบหน้าของเสี่ยวผิงเองก็แข็งค้างด้วยความแปลกใจต่อท่าทางผิดวิสัยของคุณชายน้อยตรงหน้า

“เว่ยหลางไม่ได้ทำร้ายข้า!”

อี้กล่าวชัดถ้อยชัดคำแม้ตัวจะสั่นเทา ทั้งที่เขาเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงฟื้นขึ้นมาอยู่ที่นี่ได้ แต่สัญชาตญาณกลับบอกให้ออกตัวปกป้องเด็กที่มีชื่อเหมือนตัวร้ายในนิยายขึ้นมา

เพราะถ้าหากนี่คือโลกนิยายเรื่องนั้นจริง เว่ยหลางที่ถูกกล่าวหาจะต้องถูกลงโทษอย่างหนักทั้งที่ไม่ได้ทำความผิดใด ๆ

“นี่…นี่เป็นเพียงเหตุไม่คาดคิด”

“คุณชายหายไปตั้งแต่ยามเหม่า[1] หากเมื่อครู่ไม่มีพวกบ่าวผ่านมาเห็นเข้าว่าคุณชายจมน้ำ หามีผู้ใดรู้ไม่ว่าเว่ยหลางจะหลอกพาคุณชายมาที่นี่!”

ร่างบางหันกลับไปสบตากับเว่ยหลางที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังตน ใบหน้าคมคายของเด็กหนุ่มฉายแววสับสนและไม่เข้าใจ เหตุใดคุณชายน้อยผู้นี้ต้องปกป้องเขาด้วย เมื่อตัวต้นเหตุของเหตุการณ์นี้ก็คือคุณชายเองแท้ ๆ นี่มิใช่การหาเรื่องให้เขาถูกโบยเช่นปกติหรอกหรือ

อี้ที่พอจะจับกระแสความสับสนในสายตาของเด็กหนุ่มได้ จึงเพียงส่งสายตาเห็นใจกลับไป เขาไม่แน่ใจเสียด้วยซ้ำว่าตนเองได้ข้ามมิติมายังนิยายเรื่องนั้นจริง ๆ หรือเปล่า

“เว่ยหลางไม่ได้ทำ!”

แต่สิ่งหนึ่งที่เขารับรู้ได้คือเด็กคนนี้ไม่ได้คิดจะทำร้ายเจ้าของร่างนี้ และตัวเขาเองก็มีหน้าที่ต้องทำทุกสิ่งให้ถูกต้อง

“ข้าแค่…เล่นน้ำกับเขาแล้วข้าพลาดท่าเอง!”

คำพูดบิดเบือนนั้นหลุดออกไปจากริมฝีปากเล็กได้อย่างหน้าไม่อายจนเหล่าบ่าวรับใช้ชายหญิงนับสิบซึ่งยืนห้อมล้อมอยู่ต่างก็นิ่งงัน แววความแปลกใจฉายชัดในทุกคู่ดวงตา สบมองเพียงคุณชายน้อยผู้สูงศักดิ์ที่ปกติแสนจะเอาแต่ใจ คอยกลั่นแกล้งเว่ยหลางมาตลอด

คุณชายน้อยเล่นน้ำ? ในปลายฤดูหนาวเช่นนี้?

“ข้าขอออกคำสั่ง ห้ามผู้ใดนำเรื่องนี้ไปพูดทั้งนั้น!” แต่วันนี้กลับพูดจาปกป้องเขาเสียเอง ผิดแปลกไปจากทุกครา “หรือใครสงสัยในคำสั่งของข้า!”

เสี่ยวผิงได้ยินก็อ้าปากจะคัดค้าน แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใดก็โดนอี้ในร่างคุณชายน้อยหันไปฟาดสายตาคมกริบเข้าใส่เสียก่อน เหล่าบ่าวรับใช้ที่ยืนล้อมอยู่จึงไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่ปลายเท้า รีบลดศีรษะต่ำลงอย่างนึกหวาดกลัวในทันที

“บ่าวมิกล้าเจ้าค่ะ/ขอรับ” เหล่าบ่าวรับใช้เอ่ยตอบเสียงต่ำ สั่นเสียจนแทบฟังไม่ได้ความ

ในจวนสกุลจ้าวแห่งนี้ใครบ้างไม่เกรงกลัวคุณชายน้อย หากไม่ชอบใจสิ่งใดแล้วเพียงแค่เอ่ยปาก นายท่านใหญ่ผู้มีศักดิ์เป็นลุงก็พร้อมจะตามใจเสมอ บ่าวหลากหลายคนที่ถูกคุณชายน้อยผู้นี้กลั่นแกล้งด้วยความสะใจ บ้างโดนขายออกไปเป็นทาสชายแดน บ้างก็โดนโบยจนตาย

แต่ในขณะเดียวกัน ในจวนสกุลจ้าวแห่งนี้มีใครเคารพจ้าวเว่ยหลางบ้าง? แม้จะเป็นบุตรชายคนสุดท้องของนายท่านใหญ่แต่มารดานั้นเป็นแค่สาวใช้อุ่นเตียง

ทั้ง ๆ ที่อายุมากกว่าจ้าวเฟิ่งอี้ผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้อง แต่ยามใดที่ผู้คนเรียกขานถึงคุณชายน้อยสกุลจ้าว ล้วนรับรู้กันว่ากำลังกล่าวถึงจ้าวเฟิ่งอี้ผู้เป็นหลาน ไม่ใช่จ้าวเว่ยหลางที่เป็นบุตรชายสายตรง

“…”

อี้ที่บัดนี้ขมวดคิ้วจนเป็นปมเพราะถูกกระแสความมึนงงโจมตีอีกครั้ง ทุกความทรงจำของร่างนี้ว่างเปล่าราวกับเป็นสมุดเล่มเก่าที่ถูกฉีกหน้าทิ้งจนหมด เหลือเพียงช่องว่างที่เขาได้แต่นึกกังวลถึงเหตุผลที่จู่ ๆ ก็โผล่มาที่นี่ แถมเป็นร่างของจ้าวเฟิ่งอี้ที่เขารู้ชะตากรรมดี ว่าจะต้องตายตกไปเพราะเด็กที่ชื่อเว่ยหลางคนนี้อีก

แต่ว่าอี้ยังไม่อยากตายสักหน่อย!

ถ้าจะทะลุมิติทั้งที ทำไมต้องมาอยู่ในร่างของตัวประกอบเอาแต่ใจแบบนี้ด้วยเนี่ย?!

[1] ยามเหม่า (卯：mǎo) เริ่มนับตั้งแต่เวลา 05.00 – 07.00 น.