9. Part : พี่ชายขี้หวง

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : พี่ชายขี้หวง

--------------------------------------------------------------------------

ห้องรับแขกภายในบ้าน...

หลังจากโจดินเค้นความจริงจากน้องชายจนรู้ความชั่วทั้งหมดที่โจอิก่อไว้กับยูมิ สองคนพี่น้องก็เดินเข้ามาที่ห้องรับแขกและตกลงว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ เพื่อรอพูดคุยหาทางออกเรื่องนี้ร่วมกันอีกครั้ง

สภาพของโจอิเวลานี้ดึงความสนใจจากทุกคนเป็นอย่างมาก เพราะไม่เพียงแค่เสื้อสูทสีดำที่ใส่แมทกับกางเกงนอนลายสก็อต แต่ยังมีแผลแตกบริเวรโหนกแก้มและมุมปากอีกด้วยที่ทำคนเป็นแม่มีคำถามเต็มหัวไปหมด

“ทำไมแต่งตัวแบบนั้นล่ะโจอิ แล้วหน้าไปโดนอะไรมาอีก?”

“ไม่เท่ห์เหรอครับ” คนกระล่อนยืนโพสท่าหล่อโชว์แม่ของเขาอย่างไม่มีสลดกับเรื่องที่เจอมาก่อนหน้า

“ตาลูกคนนี้หนิ หาเรื่องเจ็บตัวได้ทุกวันเลยจริงๆ ...” คุณฮารุพูดดุลูกชายคนเล็กของเธอด้วยความเป็นห่วง แต่หารู้ไม่ว่าแผลนั้นเกิดจากน้ำมือของโจดินผู้เป็นพี่ชาย

“รู้เพศน้องหรือยังคะ?”

“ยังเลยค่ะ”

“ยูมิขอฟังเสียงน้องหน่อยได้ไหมคะ?” เธอพูดขอนิเฌอจบก็เอียงหูแนบไปกับท้อง

ทว่าเวลานั้นมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองสบตาเธออยู่ โจอิยกคิ้วเจ้าเล่ห์ใส่ยูมิก่อนจะลากสายตาชั่วลงไปชี้ที่เป้ากางเกงของตัวเอง เพื่อแสดงท่าทางทะลึ่งใส่สาวสวย และบอกให้เธอรู้ว่าเขาก็สามารถทำลูกให้เธอได้หากว่าเธอต้องการ ซึ่งการกระทำนั้นของโจอิก็อยู่ในสายตาของผู้เป็นพี่ตลอด...

เปรี๊ยะ!

“โอ๊ย!”

“ตบน้องทำไมลูก?”

“ไม่มีอะไรครับคุณฮารุ ผมแค่หมั่นไส้มันเฉยๆ” เหมือนว่าที่คุยกันไปก่อนหน้าจะไม่เข้าหัวของไอโจอิเลย มือตีนของผมคงไม่ช่วยให้คนหัวดื้ออย่างมันฟังคำสั่งได้เหมือนก่อนแล้ว

ห้องครัว...

สามสาวสวยพากันเข้าครัวมาเพื่อจะทำอาหารเที่ยงทานด้วยกัน และการที่พวกเธอไม่ค่อยได้เจอกัน ก็มีเรื่องให้พูดคุยและถามไถ่กันมากมาย

“อ๋อจริงสิ แม่ว่าจะมานอนเป็นเพื่อนยูมิที่บ้านจนกว่าจะถึงวันงานขึ้นรับตำแหน่งดีไหมลูก”

“พี่ก็ว่าจะมาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนยูมิเหมือนกัน ดีไหมคะ?” นิเฌอพูดสมทบคำพูดของแม่สามีอย่างคุณฮารุ

“...ดีเลยค่ะ แบบนั้นยูมิจะได้ไม่เหงา” เธอคิดไม่นานก็พูดตอบรับไป เพราะคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องดีหากมีคนอยู่ที่นี่เพิ่มขึ้น เธอคงห่างจากผู้เป็นพี่ชายได้สักพักและคงไม่ต้องทำตามคำสั่งของเขาอยู่ตลอดทั้งวัน

กลางบ้าน ทางขึ้นลงบันได...

คนตัวสูงเดินล้วงกระเป๋าท่าทางนักเลงลงมาจากบันไดด้านบน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ยูมิจะเดินขึ้นห้องไปเอาของพอดี “คุณฮารุล่ะ?”

“แม่อยู่ในครัวกับพี่นิเฌอค่ะ”

“แล้วจะไปไหน”

“ยูมิจะขึ้นไปเอาของบนห้องค่ะ” เธอพูดจบก็ทำท่าจะเดินขึ้นบันได แต่โจอิก็ขวางทางไว้ไม่ยอมให้ไป

“ไม่เห็นแผลบนหน้าฉันหรือไง?”

“...ไปโดนอะไรมาเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามเพราะเห็นว่าเขาต้องการจะพูดถึงแผลนั้น

“โดนพี่โจดินต่อย…เพราะเธอนั่นแหละ”

“เพราะยูมิเหรอ?”

“ใช่ เธอเป็นตัวต้นเหตุไม่คิดจะทำอะไรเลยหรือไง?” เขาพูดจบก็ชี้นิ้วไปที่แผลมุมปากตำแหน่งที่เจ็บที่สุดบนใบหน้าของเขา เพื่อต้องการให้ยูมิรับผิดชอบ

และสิ่งที่เธอทำให้เขาก็ยิ่งแปลกใจ เพราะมันไม่ใช่การหายามาทาแผลให้อย่างที่เขาหวังให้เธอทำ แต่มันกลับรู้สึกดีมากกว่าเมื่อเธอเป่าลมปากเบาๆ ใส่แผลของเขา

พู่~ พู่~

คนตัวเล็กเขย่งขาสูงขึ้นเพื่อให้ตำแหน่งปากของเธอรับกับปากของโจอิ สองมือน้อยจับประคองเอวหนาของคนตัวสูงไว้เพื่อยึดเกาะไม่ให้ตัวเธอเอนล้ม

“ทำอะไรของเธอ? ฉันให้ไปเอายามาทาให้ เป่าแบบนี้มันจะหายหรือไง...” โจอิกลืนน้ำลายอึกใหญ่และแสดงท่าทางประหม่าอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ จนเขาต้องรีบไล่เธอไปให้พ้นหน้า เพราะไม่อยากเสียการควบคุมต่อหน้าเธอ

“ไปไหนก็ไป...”

เขาทำอารมณ์เสียใส่คนตัวเล็กเพื่อกลบเกลื่อนบางอย่างที่ทำให้ใจของเขาสั่นไหว ความน่ารักของเธอที่อันตรายกว่าความชั่วของเขาเป็นร้อยเป็นพันเท่า เวลานี้เขาเหมือนกับปีศาจที่เริ่มใจอ่อนเพราะตกหลุมพรางของเหยื่ออย่างไม่รู้ตัว...

บนโต๊ะทานข้าว มื้อเที่ยง...

เมื่อทุกคนในครอบครัวมาพร้อมกันที่โต๊ะทานข้าว เวลาของอาหารเที่ยงก็เริ่มต้นขึ้น...

“คุณหนูคะ คุณโยชิมาหาค่ะ” เสียงแม่บ้านพูดบอกกับยูมิผู้เป็นเจ้าบ้าน

“มาทำเหี้ยอะไรของมันวะ...” โจอิสบถด่าขึ้นลอย ๆ ในขณะที่เพื่อนรักของเขาเดินเข้ามาถึงด้านในห้องทานข้าวด้วยหน้าตาเบิกบานแจ่มใส

“คุณป้าสวัสดีครับ พี่โจดินสวัสดีครับ” โยชิเอ่ยทักทายทุกคนบนโต๊ะอาหารอย่างสุภาพ ยกเว้นโจอิเพื่อนรักของเขา

“พี่โยชิมีธุระอะไรเหรอคะ?”

“พี่มาเยี่ยมน่ะ ไม่คิดว่าครอบครัวยูมิจะอยู่ที่นี่กันด้วย”

“กูบอกแล้วไงว่าอย่าเสนอหน้ามาที่นี่”

“โยชิกินข้าวมาหรือยังลูก ทานข้าวด้วยกันสิ” คุณฮารุรีบพูดตัดบทลูกชายหัวร้อน เพื่อไม่ให้เกิดการประทะกันของสองหนุ่ม

“ดีเลยครับคุณป้า ผมยังไม่ได้ทานข้าวพอดี^^”

โยชินั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างยูมิ ซึ่งด้านข้างของเธออีกฝั่งก็เป็นโจอิที่เก็บอารมณ์โกรธไม่อยู่จนต้องแสดงออกผ่านสีหน้า เวลานี้ความรู้สึกของยูมินั้นราวกับว่าเธอกำลังนั่งอยู่ในหลุมระเบิดเวลายังไงอย่างงั้น...

การเริ่มต้นมื้ออาหารนี้ทำเอาหลายคนกินข้าวไม่ลง ทั้งยูมิเองที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเสือสองตัว ส่วนโจอิและโยชิเองก็ไม่ได้เอ็นจอยกับมื้ออาหารมื้อนี้เท่าไหร่ รวมไปถึงคนเป็นแม่ที่มองจ้องลูกชายคนเล็กของเธออย่างไม่ละสายตา เพราะกลัวว่าโจอิจะกระโจนเข้าหาศัตรูคู่แค้นเข้า

“ทานข้าวกันเถอะ กินเยอะๆ นะยูมิ...” เสียงคุณฮารุพูดบอกยูมิที่นั่งทำท่าอึดอัดอยู่ระหว่างคนสองคน

“ค่ะคุณแม่”

“ตอนนี้คุณป้ารับยูมิไปเป็นลูกสาวแล้วใช่ไหมครับ” โยชิเอ่ยถามคุณนายฮารุด้วยท่าทางและคำพูดสุภาพที่เขาแสดงออกต่อผู้ใหญ่อยู่เสมอ

“ใช่จ้ะ”

“งั้นถ้าผมจีบยูมิ คุณป้าจะว่าอะไรไหมครับ?” สิ้นเสียงเอ่ยถามตาคมก็วาดตาไปมองใบหน้าจิ้มลิ้มของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

“กูไม่อนุญาต” โจอิพูดโพล่งขึ้นโดยไม่สนว่าใครจะว่าอย่างไร และคิดว่าตนมีสิทธิ์ที่จะไม่ให้ใครเข้าใกล้ยูมิ เพราะเธอเป็นของเขาเพียงผู้เดียว

“โจอิ” คุณนายฮารุส่งสัญญาณให้โจอิสงบสติอารมณ์ลง ก่อนจะพูดตอบโยชิไปอย่างเป็นกลาง “...เรื่องนั้นโยชิต้องถามน้องเองนะ ป้าตัดสินใจแทนน้องไม่ได้หรอก”

“งั้นพี่ขอจีบยูมิได้ไหมครับ?”

คืด!!

“..!” ยูมิสะดุ้งตกใจที่ จู่ ๆ โจอิก็ดันเก้าอี้ยืนขึ้น และพูดข้ามหัวของเธอเพื่อบอกเพื่อนรักของเขาด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว

“กูไม่ให้จีบ!” โจอิพูดเน้นคำว่า ‘ไม่’ เพื่อให้อีกคนรับรู้ได้ว่าเขาไม่ยอมเด็ดขาด หากว่าโยชิจะทำเรื่องที่เขาไม่อนุญาต

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds