34. Part : เลขาคนใหม่

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เลขาคนใหม่

--------------------------------------------------------------------------

บริษัทโจไซ เวลาต่อมา...

“แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าเธอไม่มีศัตรูที่ไหน” โจไซเอ่ยถามลูกน้องในออฟฟิศที่เป็นคนจัดการเรื่องคดีให้กับเลขาของเขา เพราะการที่หาสาเหตุไม่ได้เลยแบบนี้ เขากังวลว่าการตายของเธอจะมีบางอย่างซ่อนอยู่ที่นอกเหนือจากเรื่องส่วนตัวของเธอ

“เฮ้อ จัดการเรื่องงานศพของเธอให้ด้วย”

“ครับท่าน ส่วนเรื่องเลขาคนใหม่ ผมจะจัดการคัดคนมาเริ่มงานใหม่ให้เร็วที่สุดนะครับ”

“ฝากด้วยแล้วกัน เร็วๆ นี้ฉันต้องออกงาน ไม่มีเลขาคงยุ่ง”

“ครับท่าน...”

วันนี้เป็นวันเสาร์ที่โจไซควรจะได้หยุดพักผ่อนแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นวันที่เขาเสียลูกน้องคนใกล้ชิดไป แถมเรื่องนี้ยังดูมีกลิ่นตุ ๆ จนทำคนรักสงบเริ่มหวั่นใจกลัวว่านี่จะเป็นการเล่นเกมส์แค้นของศัตรูที่ปองร้ายตระกูลของตนอยู่

ครืดด~

“ครับพี่โจดิน”

“ได้ข่าวว่าเสียเลขาไปเหรอ เรื่องมันเป็นยังไง?” เสียงพี่ใหญ่ปลายสายเอ่ยถาม

“ตอนนี้ตำรวจบอกว่ายังจับคนร้ายไม่ได้ครับ แต่สันนิฐานว่าน่าจะเกิดจากเรื่องชู้สาว คาดว่าเธอน่าจะแอบคบหากับคนมีเจ้าของแล้ว เลยถูกสั่งเก็บน่ะครับ เพราะฝีมือของผู้ก่อเหตุดูเป็นมืออาชีพ เหมือนพวกนักฆ่ามากกว่าคนธรรมดาทั่วไป...”

“ยังไงก็ระวังตัวไว้ด้วยนะ ถ้ากลับมาอยู่ที่บ้านได้ก็ยิ่งดี”

“ไว้ผมจะคิดเรื่องนั้นดูอีกทีนะครับ” โจไซตอบพี่ชายของเขาไปเพียงเท่านั้น ภายในใจก็เริ่มลังเลว่าควรจะอยู่ที่คอนโดต่อและกับไปพักที่บ้านช่วงวันหยุดเหมือนเดิม หรือย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านจนกว่าปัญหาทุกอย่างจะคลี่คลายเพื่อความปลอดภัยของตนดี

สองวันต่อมา ที่บริษัทของโจไซ...

วันนี้เป็นวันเริ่มทำงานวันแรกของเลขาคนใหม่ผู้มากความสามารถ มากความรู้ และมากประสบการณ์เรื่องฆ่าอย่าง ‘ชิคุณ’ สาวสวยนักฆ่าผู้แฝงตัวมารับหน้าที่เลขานี้อย่างง่ายดาย ด้วยทางลัดมากมายที่เธอส่งให้ตัวเองมาอยู่ถึงตำแหน่งนี้...

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อชิคุณ ยินดีที่ได้ร่วมงานค่ะท่านประธาน” เธอพูดทักทายนายจ้างอย่างโจไซด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตรที่ไม่ใช่ตัวตนแท้ของเธอ

“ศึกษางานมาบ้างแล้วใช่ไหมครับ ว่าคุณต้องทำอะไรบ้างในหน้าที่เลขา” โจไซเอ่ยถามสาวสวย เพราะเขาไม่ได้จัดการเรื่องการรับเธอเข้าทำงานด้วยตัวเอง เพราะยังมีเรื่องอื่นให้ต้องจัดการ

“ฉันศึกษางานที่ต้องทำมาเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ ...อีกสองวันข้างหน้าท่านประธานต้องไปร่วมงานกินเลี้ยงผู้ร่วมถือหุ้นของบริษัท และวันจันทร์หน้ามีนัดประชุมสำคัญกับคุณหญิงพิมพ์พิวรรณ ที่โรงแรมดุสิตแถวสาธรช่วงสิบโมงถึงเที่ยงค่ะ...”

เธอพูดอย่างคล่องแคล่วและฉะฉานจนโจไซยกยิ้มด้วยความพอใจกับความสามารถของเลขาคนใหม่ “โอเค เธอไปทำงานของเธอเถอะ”

“ค่ะท่านประธาน” ชิคุณโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องประจำตำแหน่งของโจไซไป

ทว่าถ้าทางของเธอนั้นดูเป็นมืออาชีพมากกว่าที่เขาคิด ใบหน้าหวานๆ ของชิคุณทำโจไซรู้สึกเกิดความระแวง อาจจะเพราะเขาเพิ่งเสียเลขาคนเก่าไปด้วยการถูกฆาตกรรมและยังจับคนร้ายไม่ได้จนถึงเวลานี้ เขาจึงระแวงเธอที่เพิ่งเข้ามาร่วมงานใหม่

“หวังว่าฉันจะแค่ระแวงไปเองนะ...” คนจิตใจดีพูดบอกกับตัวเองให้เบาความคิดมากเรื่องนั้นลง และโฟกัสที่งานบนโต๊ะแทน

แม้ว่าเวลาที่ผ่านไปแต่และวันจะยากลำบากสำหรับเขามากในช่วงนี้ ก็ได้แต่ภาวนาว่าลูกน้องที่เหลืออยู่จะยังจงรักภักดีต่อเขาและครอบครัว อีกทั้งยังหวังให้ลูกน้องหน้าใหม่ไม่เข้ามาเพื่อแฝงเรื่องชั่วและคิดร้ายต่อครอบครัวตน....

บ้านคุณนายฮารุ สองวันต่อมาช่วงกลางดึก...

“โอ๊ย!” เสียงครางเจ็บปวดของสาวท้องแก่ดังขึ้นในช่วงหัวค่ำขณะที่ไฟในห้องมืดสนิท นิเฌอที่เริ่มสัมผัสได้ถึงอาการปวดท้องที่ไม่ปกติของเธอ ทำให้สาวสวยรีบสะกิดปลุกสามีให้ตื่นขึ้นในกลางดึก

“ป๊าคะ~”

“ครับ” เสียงครางงัวเงียของชายหนุ่มดังขึ้น ก่อนที่เขาจะดันตัวลุกขึ้นนั่งและเปิดไฟที่หัวเตียงเพื่อมองดูภรรยาเจ้าของเสียงที่เรียกหาตน

“โอ๊ย~”

“เป็นอะไรครับ ปวดท้องเหรอ?”

ใบหน้าของหญิงท้องแก่บ่งบอกว่าเธอนั้นกำลังเจ็บปวดและทรมานจากอาการปวดท้องที่เป็นอยู่ จนนิเฌอไม่สามารถพูดตอบกลับสามีได้เป็นคำพูด เพียงแค่พยักหน้าบอกเขาเท่านั้น

สองมือน้อยบีบแขนล่ำของสามีไว้แน่นในจังหวะที่เจ็บปวดจนอยากจะกรีดร้องออกมา “โอ๊ย!”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของเมียโจดินก็รีบคว้าโทรศัพท์โทรหาลูกน้องให้เตรียมรถทันที “เตรียมรถ”

ด้านหน้าบ้าน...

คนตัวสูงอุ้มช้อนเมียของตนขึ้นจากเตียง และสภาพของคนทั้งคู่ก็ยังคงอยู่ในชุดนอน โจดินรีบพานิเฌอไปขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าบ้านอย่างไม่รีรอ

“ไปโรงพยาบาล เร็ว!” เสียงเข้มของโจดินเอ่ยปากสั่งเสียงเข้มดุเพราะความตื่นเต้นปนความกลัวว่าภรรยาของตนจะต้องอดทนกับความเจ็บปวดที่แสนสาหัส

หน้าห้องคลอด...

ทั้งบ้านเมื่อรู้ข่าวว่านิเฌอเจ็บท้องคลอดต่างก็พากันตามมาที่โรงพยาบาล เพื่อมาเฝ้ารอเจอหน้าหลานสาวคนแรกของตระกูล ทั้งคุณนายฮารุ โจอิ และยูมิเองก็ด้วยเช่นกัน

“ไหนว่าเป็นวันพรุ่งนี้ไงคะคุณแม่” ยุมิถามไปอย่างสงสัย เพราะเห็นนิเฌอบอกว่าพรุ่งนี้เธอจะต้องเข้ามานอนที่โรงพยาบาลเพื่อรอการทำคลอด ทว่าดันมาเจ็บท้องคลอดวันนี้ซะก่อน แผนที่เตรียมการไว้วันพรุ่งนี้จึงต้องเลื่อนมาเป็นวันนี้ ตอนนี้อย่างกระทันหัน

“คงถึงเวลาคลอดแล้วนั่นแหละ แม่ตื่นเต้นจัง”

“หาว~” เสียงหาวของโจอิที่ถูกแม่และยูมิปลุกขึ้นกลางดึกเพราะต้องตื่นขึ้นมาแสดงความยินดีกับพี่ชายและพี่สะใภ้ อีกทั้งยังต้องต้อนรับหลานสาวตัวน้อยทั้งที่เวลานี้เขาง่วงจนตาจะปิด

“ตาโจไซอยู่ไหนนะ ทำไมไม่รับสายเลย” คุณฮารุที่กำลังต่อสายหาลูกชายคนกลางรู้สึกร้อนใจอยากที่จะบอกข่าวดีนี้กับสมาชิกอีกคนของบ้าน

“เห็นพี่โจไซบอกว่าคืนนี้ต้องไปงานกินเลี้ยงผู้ถือหุ้น เขาน่าจะนอนที่คอนโดน่ะครับ” โจอิที่พอรู้เรื่องของโจไซอยู่บ้างพูดบอกกับผู้เป็นแม่

“แต่ก็น่าจะรับสายสิ ตอนนี้ยังไม่ดึกเท่าไหร่เลย คงน่าจะยังไม่กลับจากงานกินเลี้ยงหรอกมั้ง...”

“ไว้รอพี่โจไซโทรกลับมาแล้วค่อยบอกข่าวดีก็ได้นะคะคุณแม่”

“จริงด้วย ฮ่าๆ แม่ร้อนใจอยากบอกน่ะ…”

แน่นอนว่านี่เป็นข่าวดีในรอบหลายปีที่เกิดขึ้นในชีวิตของคุณฮารุ เธอจึงหวังให้คนในครอบครัวมาอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ในช่วงเวลาแห่งความสุขนี้…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds