36. Part : ใครส่งเธอมา?

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ใครส่งเธอมา?

--------------------------------------------------------------------------

คอนโดโจไซ...

ตลอดทางที่นั่งกลับมาที่คอนโด เลขาสาวก็หลับคอพับอยู่บนตักของท่านประธานหนุ่มอย่างไม่เหลือสติ เธอถูกเขาอุ้มออกจากร้านไม่ต่างจากนิกรที่ต้องใช้ให้พนักงานที่ร้านพากลับไปส่งที่บ้าน

“ฝากไปส่งเธอที่บ้านด้วยนะ” เขาพูดฝากฝังเธอกับคนขับรถก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป เมื่อถึงที่พัก...

“ท่านประธานครับ~” เสียงนั้นตะโกนเรียกตามหลังของโจไซและมันก็ทำให้เขาต้องหันกลับไป

“มีอะไรเหรอ?”

“ว่าแต่ บ้านของคุณเลขาอยู่ที่ไหนเหรอครับ?” เสียงคนขับรถเอ่ยถามด้วยความสงสัย หลังจากที่พยายามเรียกสติและเอ่ยถามเลขาสาวอยู่หลายต่อหลายครั้งจนท้อใจ แต่ก็ไม่ได้คำตอบจากเธอว่าบ้านอยู่ที่ไหน

“...” โจไซเดินกลับมาที่รถก่อนจะเปิดประตูเบาะหลัง และยื่นตัวเข้าไปในรถเพื่อเรียกสติของชิคุณให้เธอตื่นขึ้นมาบอกทางกลับบ้านกับคนขับ ทว่าเธอยังคงหลับนิ่งอยู่แบบนั้น

“ชิคุณ บ้านเธออยู่ที่ไหน?”

“...”

“ชิคุณ”

“อือ~”

“บ้านเธออยู่ที่ไหน?”

“บ้านฉันเหรอ เอ่อบ้านฉันอยู่... อยู่ที่ไหนนะ?” หญิงสาวขมวดคิ้วพรางนึกถึงที่อยู่ของตนด้วยใบหน้ามึนเมาไร้ซึ่งสติ

“จำไม่ได้เหรอ...”

“ฉันขอนอนในรถแล้วกันนะ” เธอพูดห้วน ๆ อย่างไม่มีหางเสียง

“นี่เธอจะนอนในรถได้ยังไง คนขับเขาก็ต้องกลับบ้านนะ ชิคุณ ชิคุณ~”

ผู้บริหารหนุ่มถอยออกมาจากรถ และยืนตั้งสติที่ข้างประตูก่อนจะเหลือบไปเห็นภาพคนขับรถที่ยืนหาวปากกว้างอยู่ต่อหน้า และภาพนั้นมันก็ทำให้เขาจำใจต้องอุ้มเลขาสาวออกจากรถ เพราะไม่งั้นคงต้องลำบากคนขับที่ไม่รู้จะเอาเธอไปปล่อยทิ้งไว้ที่ไหน

“กลับเลย เดี๋ยวฉันพาเธอไปส่งเอง” โจไซพูดบอกคนขับและหันมาโฟกัสกับเจ้าของร่างที่ตนอุ้มอยู่

“อึบ!” คนตัวสูงยกเขยิบร่างบางเพื่อให้อุ้มได้ถนัดเข้าแขนมากยิ่งขึ้น ก่อนที่จะจ้องมองหน้าเลขาสาวด้วยความหมั่นเขี้ยว

“พรุ่งนี้ฉันจะหาเลขาใหม่” โจไซพูดบอกคนขี้เมาที่พับหน้าซบอยู่กับไหล่กว้างของเขาอยู่

“เออ”

“เอองั้นเหรอ?” เขาแปลกใจที่เธอตอบกลับแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้เค้นเอาสิ่งใดจากคนเมา เพราะคิดว่าเธอคงพูดมันออกมาโดยไม่มีสติยั้งคิด

ภายในคอนโด...

คนตัวสูงเดินเข้ามาด้านในบ้านก่อนจะวางร่างเลขาสาวลงที่โซฟากลางห้องรับแขก คนตัวเล็กครางเสียงงอแงเมื่อถูกวางลงที่โซฟา เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลานี้เธออยู่ที่ไหนและกำลังทำหน้าที่อะไรอยู่

“ฉันจะฆ่าแก”

“อะไรนะ?” โจไซนั่งลงเพื่อฟังคำพูดที่ออกจากปากของชิคุณให้ถนัด ทว่าเธอกลับนอนนิ่งไปแล้ว ซึ่งเขาจับใจความไม่ได้ว่าเธอพูดคำว่าอะไร

“...”

โจไซเดินเข้าไปเอาของที่คิดว่าจำเป็นกับเลขาสาวมาให้เธอ ทั้งหมอนและผ้าห่ม ก่อนจะกลับเข้าห้องไปอีกครั้งเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอน

ภายในห้องนั่งเล่นช่วงตีสอง...

ร่างสวยดันตัวขึ้นนั่งบนโซฟา และพยายามเรียกสติของตัวเองด้วยการตบหน้าของเธอเต็มแรง เปรี๊ยะ!ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยฝ่ามือของตัวเอง ชิคุณวาดตามองไปโดยรอบที่มืดสนิทและคิดว่าสถานที่ที่เธอนอนอยู่นี้คงเป็นรังของเสือ

เปรี๊ยะ! ใบหน้าสวยถูกตบเรียกสติอีกครั้ง เพื่อตามสติของเธอให้กลับมาโฟกัสงานสำคัญที่จะพลาดไปไม่ได้ แม้ฤทธิ์แอลกอฮอล์จะทำให้เธอตาลาย แต่ภารกิจสำคัญที่นายสั่ง ก็บังคับให้เธอต้องรีบจัดการเป้าหมายเมื่อโอกาสมาถึง

“ตอนนี้แหละ เวลาตายของพวกแก...”

สาวสวยลุกขึ้นตั้งหลักและมองไปที่บาร์ครัวใกล้ๆ เพื่อเข้าไปเอาอาวุธชนิดคู่ใจที่มีติดอยู่ทุกบ้านนั่นคือมีดคมปลายแหลม เธอกำมีดไว้อย่างถนัดมือ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูห้องที่คาดว่าจะจัดการคนทุกคนที่โผล่มาตรงหน้าของเธอ

ด้านในห้องของโจไซ...

แก๊ก!

เวลานี้ชายหนุ่มเจ้าของห้องยังคงอยู่ในสภาพนุ่งผ้าขนหนูมัดเอว ในจังหวะที่เขากำลังจะหยิบบ็อกเซอร์มาใส่ เสียงเปิดกลอนประตูทำให้เขาต้องรีบหันหลังไปมอง แล้วก็เห็นว่าชิคุณถือมีดปลายแหลมอยู่ในมือและวิ่งมาหาตนด้วยความเร็วเท่าที่คนเมาอย่างเธอจะตั้งสติวิ่งได้

“...!”

ฟุบ! ร่างสาวนักฆ่าคร่อมทับร่างของชายหนุ่มอยู่บนเตียงขนาดหกฟุตที่ตั้งอยู่กลางห้อง เธอออกแรงกดมีดลงเพื่อจะแทงตัดขั้วหัวใจอีกคน แต่ถูกคนใต้ร่างต้านแรงไว้

“ทำอะไรของเธอชิคุณ?!”

ขอโทษนะ ฉันจำเป็นต้องฆ่า… “ฉันจะฆ่าแก”

“จะฆ่าฉันเหรอ เหอะ! ฉันทั้งอุ้มเธอออกจากร้านแถมยังอุ้มขึ้นคอนโดอีก แล้วมีน่าบอกว่าจะฆ่าฉันอีกเนี่ยนะ ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ ...” โจไซพูดบ่นสาวสวยแม้เวลานั้นมีดปลายแหลมจะจ่ออยู่ที่จุดอันตราย

“คอนโด?”

ชิคุณเงยหน้าขึ้นมองไปที่เบื้องหน้าที่เป็นระเบียงห้อง ภาพวิวบนตึกสูงที่เธอเห็นมันเต็มตาเวลานี้ต่างจากภายนอกที่มีแต่ความมืด จนทำให้เธอแน่ใจว่าตัวเองพลาดลงมือในเวลาที่ไม่สมควร

มือที่ถือมีดเริ่มลดแรงเลื่อนความคมออกห่างจากบริเวรหน้าอกแกร่งของอีกคน ร่างสวยที่ยังมีความมึนเมาอยู่นั่งเซไปเซมาอยู่บนตัวของอีกคนด้วยความสิ้นหวัง เพราะเธอพลาดทำตัวน่าสงสัยในช่วงที่ขาดสติ (เอาไงดีวะ)

“ใช่ ที่นี่คอนโดฉันเอง”

สายตาของโจไซเปลี่ยนไปเมื่อเห็นว่าปลายมีดอยู่ในจุดที่ปลอดภัย เสี้ยวเวลานั้นชายร่างสูงแย่งมีดจากมือของสาวสวยและโยนทิ้งไปไกลมือทั้งคู่ ก่อนจะใช้ร่างใหญ่ของตนกดสาวผู้น่าสงสัยลงกับเตียง และเอ่ยถามถึงสิ่งที่เขาคิดอยู่ก่อนหน้าออกมา

“ใครส่งเธอมา?”

“...”

“ฉันถามว่าใครส่งเธอมา”

“ทะท่านประธานคะ ฉันขอโทษค่ะ”

“เธอจะฆ่าฉันด้วยเหตุผลอะไร ใครส่งเธอมา พูดมาซิ๊?”

“คือเรื่องเมื่อกี้...ฮึก ฉันขอโทษนะคะ ฉันแค่ตกใจ พอตื่นมาก็ไม่เห็นใครเลย แล้วก็ไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหนด้วย ฉันกลัวเลยต้องหาอะไรมาป้องกันตัว ฮือ ขอโทษจริงๆ นะคะท่านประธาน” เธอแสร้งบีบน้ำตาเพื่อเบี่ยงเบนเรื่องที่เขาสงสัย เพราะคิดว่าคนอย่างโจไซคงใจอ่อนได้ไม่ยาก หากเห็นน้ำตาของเธอไหลพลั่งพลูเช่นนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาเลิกสงสัยเธอได้ในทันที

“พิสูจน์สิ ว่าที่เธอพูดเป็นเรื่องจริง”

เขาเริ่มมีความสงสัยในตัวเธอมากกว่าช่วงแรกที่รับเธอเข้าทำงาน ซึ่งเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ยิ่งทำให้เขาไม่ไว้ใจและกลัวว่าตัวเองจะพลาดรับงูเห่าเข้ามาเลี้ยงไว้ดูแล เพราะถ้าหากเป็นเช่นนั้นเขาคงทำผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่กับครอบครัว

“ฮึก แล้วจะให้ฉันพิสูจน์ยังไงล่ะคะ”

“...งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน”

พรึบ! ผ้าขนหนูที่เลื่อนจนเกือบหลุดออกจากเอวหนาของโจไซ เวลานี้มันถูกสะบัดออกจากร่างกายกำยำและถูกโยนทิ้งให้ห่างออกไป

“ถ้าไม่รู้จะพิสูจน์ยังไง งั้นคืนนี้เธอก็ต้องกลายเป็นคนของฉัน...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds