37. Part : จับทำเมีย NC

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : จับทำเมีย NC

--------------------------------------------------------------------------

“ท่านประธานจะทำอะไร” เธอเริ่มดิ้นขัดขืนเพราะสิ่งที่เป็นชายในตัวของเขาทำเธอหวั่นกลัวว่าจะเกิดเรื่องอย่างว่าขึ้นจริงตามที่เขาพูดขู่

“ถ้าเธอไม่ใช่นักฆ่าที่ลุงโยดะส่งมา ก็คงจะทำแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉัน ถูกไหม?”

ความสงสัยหนึ่งในสองข้อของโจไซทำให้สาวสวยเกือบหลุดพิรุธ แต่สีหน้าที่แสร้งแสดงถึงความเสียใจ น้ำตาที่ไหลเป็นสายนั้น เริ่มทำคนใจอ่อนหวั่นใจ เพียงแค่เห็นเธอจ้องตาเขาแล้วนิ่งไปแบบนั้น

“ฮือ ฉันรู้ค่ะว่าเมื่อกี้ฉันทำเกินไป แต่ฉันก็แค่กลัวที่ตัวเองมาโผล่อยู่ที่นี่กับผู้ชายที่โป๊อยู่แบบนี้...” เธอลากสายตามองเรือนร่างเปลือยกายของเขา แต่ไม่ได้มองลงต่ำมากนักเพราะกลัวว่าจะเห็นเข้ากับสิ่งที่แข็งตัวทิ่มท้องน้อยของเธออยู่

“เมื่อกี้เธอเองก็ทำฉันกลัวเหมือนกัน” ตอนที่เธอวิ่งถือมีดเข้ามาหาเขา ใจแกร่งก็สั่นกลัวอยู่ไม่น้อย

“...”

“ถึงฉันจะดูเข้าถึงง่าย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะจัดการฉันได้ง่ายหรอกนะ...” แม้ว่าโจไซจะไม่ชอบการใช้ความรุนแรง ก็ใช่ว่าเขาจะปกป้องตัวหรือต่อสู้ไม่เป็น เพราะเมื่อใดที่โจดินเรียกตัว เขาก็จะไปเป็นคู่ซ้อมให้พี่ชายเสมอ และฝีมือก็เทียบกันได้อย่างสูสี

“ฮึก ท่านประธานพูดเรื่องอะไรคะ หยุดนะ...” เธอพูดหยุดอีกคนเมื่อรู้สึกว่าเขาเริ่มเด้าสะโพกเข้าหาเธอเป็นจังหวะที่ทำเธอหวั่นใจ

“ไม่เข้าใจเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันจะทำให้เธอเข้าใจเอง”

ว่าแล้วโจไซก็เริ่มเค้นเอาความจริงจากสาวสวยผู้ต้องสงสัย คนที่เขาเอะใจตั้งแต่รับเข้าทำงานกับความสามารถที่เพียบพร้อมของเธอ ที่เกินกว่าจะเป็นได้เพียงแค่เลขา

อีกทั้งแรงของเธอเมื่อครู่ที่พยายามจะกดมีดลงเพื่อแทงเขา มันไม่น้อยเลย หากว่าเธอไม่เมาอยู่มีดคมนั้นคงปักลงกลางอกแกร่งของเขาไปแล้ว นั่นยิ่งทำให้โจไซไม่ไว้ใจสาวสวยที่เขาเมตตาพาเธอขึ้นมาพักบนห้อง

“พูดความจริงออกมาสิชิคุณ ไม่งั้นเธอได้กลายเป็นเมียฉันจริงๆ แน่...”

“อย่าจับตรงนั้นนะ!”

เธอตะโกนขึ้นเสียงดังเมื่อมือของโจไซอยู่ในจุดที่มันไม่ควรอยู่คือบริเวณกีบอูมตรงใจกลางสาว ที่มันยังคงปิดกันสนิทอย่างสวยงาม และเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดสำหรับเธอ

“ก็พูดความจริงออกมาสิ”

“...ความจริงบ้าอะไร ฮือ พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยชิด้วย ฮือ!”

“อ๊ะ!”

“แน่น”

“เอานิ้วออกไปนะ!” ปุก! ปุก!

“แรงเธอเยอะขนาดนี้จะให้ฉันเชื่อได้ยังไง ว่าเธอไม่ได้เป็นนักฆ่าอย่างที่ฉันคิด” หมับ!

แขนเล็กสองข้างถูกรวบกดขึ้นเหนือหัว ผ้าบางชิ้นน้อยถูกเกี่ยวหลุดจากร่างกายของชิคุณ เวลานั้นเธอแทบอดใจรอที่จะปลิดชีพเขาไม่ไหวเมื่อเห็นว่าโจไซประคองแกนใหญ่แสนอันตรายมาจ่อที่หน้าทางเข้าความบริสุทธิ์ของเธอ

“ไม่ว่าใครส่งเธอมา ตอนนี้เธอเป็นคนของฉัน”

“อย่านะ!”

กึก!

“อ๊าย! เจ็บ”

กึก! สวบ! “อ่าส์~”

“อึก! เจ็บ!”

“อือ~ ฉันก็เจ็บเหมือนกัน มันแน่นจนเจ็บ” โจไซพูดคำนั้นในขณะที่หรี่ตามองคนใต้ล่าง เพราะช่องท้องของเธอกำลังทำเขาเจ็บเพราะถูกช่องแคบรัดแน่นไม่คลาย

“...” เธอเงียบไปและจ้องมองคนด้านบนด้วยความแค้น น้ำตาเอ่อล้นขึ้นดวงตาคู่สวยไม่หยุดเพราะความโกรธแค้นที่เธอพลาดท่าให้กับเป้าหมาย และไม่ว่าโจไซจะเค้นถามเธอถึงเรื่องนั้นด้วยคำพูดหรือการกระทำไหน ชิคุณก็ไม่แม้แต่ปริบปากพูดความจริง และยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องที่ชายหนุ่มกล่าวหาเธอ

พั่บๆๆ!

“ฮือ ทำแบบนี้กับฉันทำไม ท่านประธานบ้าไปแล้วเหรอ”

“เพราะเธอทำตัวน่าสงสัยไง อ่าส์ แน่นเป็นบ้า”

“อ๊ะ ฉันเจ็บค่ะท่านประธาน พอเถอะนะคะ ต่อไปฉันจะมีสติมากกว่านี้ ฉันสัญญาว่าจะเลิกดื่มเหล้าตลอดชีวิต ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ” เธอไม่แม้แต่หลุดพูดความจริง และยังคงแสร้งเป็นเลขาสาวผู้น่าสงสารอยู่เช่นนั้น ทว่าเขาไม่อาจหยุดเรื่องที่ทำอยู่ได้มีแต่อยากบดเบียดและใส่อารมณ์ที่เก็บกดขยี้ร่างกายของสาวสวย

ปึกปึกๆๆ!

“อ๊ะๆๆ~”

คนตัวเล็กเกร็งตัวรับความเจ็บนั้น มือหนาปล่อยข้อมือเล็กออกก่อนจะลากมือลงมาจับที่เอวคอดของเธอ สายตาแสนอบอุ่นของคนใจดีเวลานี้ไม่หลงเหลือความเป็นตัวตนอยู่เลย เพราะเขาแน่ใจว่าผู้หญิงตรงหน้าอันตรายเกินกว่าที่เขาจะใช้ความใจดีด้วย

“อ่าส์~ พูดมาสิชิคุณ”

“อ๊ะๆ”

“เธอเป็นคนของลุงโยดะใช่ไหม?”

ปึก ปึก!

“ฮือ พูดเรื่องบ้าอะไรของท่านประธาน ปล่อยฉันนะคนชั่ว!”

“คนชั่วเหรอ ...ฉันเพิ่งเคยได้ยินคำอะไรแบบนั้นเลยนะ” ในชีวิตไม่เคยมีใครด่าเขาด้วยคำนั้นมาก่อน เพราะสิ่งที่เขาเป็นมาตลอด หรือเนื้อแท้ของเขานั้นไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แถมยังต่างไปจากพี่น้องด้วยซ้ำ

แต่ว่าเวลานี้เขากลับรู้สึกว่าตนเองควรขุดความร้ายกาจในสายเลือดที่มีออกมาใช้ เพราะเซ็นต์บางอย่างที่บอกว่าเลขาของเขาไม่ได้เข้ามาทำงานเพียงเพราะต้องการเงินเดือน แต่ต้องการบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น...

โจไซเค้นเอาความจริงจากชิคุณอยู่หลายชั่วโมงจนความสาวเริ่มบอบช้ำรับต่อแรงกระแทกและแกนใหญ่อีกไม่ไหว เขาทั้งทรมานและทารุนเธอด้วยการทำเรื่องเช่นนั้นซ้ำไปซ้ำมา เพื่อทำให้เธอกลายเป็นคนของเขาอย่างสมบูรณ์

“พอแล้วค่ะ ฮือ ฉันไม่ไหวแล้ว”

“แฮ่กๆ ดื้อจริงๆ จะไม่ยอมพูดจริงๆ ใช่ไหม” โจไซถามคนตัวเล็กด้วยเสียงเหนื่อยหอบ ก่อนจะวางร่างของเธอลงบนเตียงหลังจากเค้นความจริงกับเรื่องที่สงสัยด้วยท่าอุ้มแตงแสนอันตราย

เธอซุกกอดร่างกำยำที่คร่อมทับร่างของเธออยู่แน่น ก่อนจะพูดบทที่คิดไว้ในหัว ว่าเหตุผลนี้คงทำให้เขารับฟังเธอได้บ้างกับเรื่องที่เธอวู่วามทำไป

“ฮือ ฉันขอโทษค่ะท่านประธาน ฉันไม่รู้จักคนที่คุณถามถึงจริงๆ ฉันก็แค่กลัวที่ตื่นมาแล้วไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรือใครพามา พอเห็นว่าท่านประธานอยู่ในสภาพนั้นฉันก็ยิ่งตกใจคิดว่าคุณปล้ำฉันไปแล้ว ฉันเข้าใจผิดเลยคิดจะทำร้ายคุณ... ฮือ ฉันแค่ทำเพราะอยากปกป้องตัวเองค่ะ แต่ว่าตอนนี้ฉันปกป้องมันไม่ได้แล้ว ฮือ ท่านประธานทำลายมันไปแล้ว”

“…”

“ฉันไม่น่าดื่มเหล้าเยอะขนาดนั้นเลย ฮือ ไม่น่าเลย…”

ขาเล็กสองข้างสั่นอย่างน่าเวรทนา น้ำใสยังคงไหลออกหางตาไม่หยุด แขนเล็กสองข้างโอบกอดคนด้านบนอยู่เช่นนั้นด้วยความรู้สึกอ้อนวอนที่พยายามสื่อให้เขารับรู้ และการกระทำนั้นของชิคุณก็ทำคนใจดีเริ่มใจอ่อน เธอทำให้เขาเริ่มหยุดความสงสัยและเปิดใจรับฟังคำพูดลวงหลอกของเธออีกครั้ง เพราะโจไซเริ่มคิดได้ว่าเรื่องที่เธอดื่มเหล้าไปเยอะเกินขนาด มันอาจเป็นสาเหตุให้เธอทำเรื่องนั้นเพราะขาดสติจริงๆ ก็ได้

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds