เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 87 ไม่ยอมให้เอาดี ๆ
วันที่เผยแพร่:
2026-10-20 21:34:14
บทล่าสุด
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 110 ทวงคืน
สรัลจันทร์ตอนแรกก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่เล็กน้อย เพราะพร้อมทัพพ์ไม่ใช่หนึ่งในแผนการที่เธอวางเอาไว้สักนิด แต่เขาดันมาโผล่ในช่วงเวลาที่พี่เขยของเธอมาตามหึงหวงพอดี แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่าแทนคณินดูจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เธอจึงยกยิ้มบางเบาก่อนจะรั้งพร้อมทัพพ์เข้ามาแล้วบดจูบตอบกลับอย่างดูดดื่ม สองลิ้นแลกกันไปมาก่อนจะปล่อยให้อารมณ์พาไป จากนั้นทั้งห้องจึงมีแต่เสียงจูบกับลมหายใจอีกคนที่ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่นัก ดวงตาฉ่ำปรือมองสบตาพร้อมทัพพ์ก่อนจะเอ่ยอย่างยั่วยวน “หายไปไหนมาตั้งหลายวันคะ...คิดถึงแทบบ้า” ถ้อยคำนั้นทำให้แทนคณินหงุดหงิดขึ้นเป็นสองเท่า เธอคิดถึงผู้ชายทุกคน แต่กับเขาเธอนึกอยากผลักไส นี่เขาไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจเลยอย่างนั้นเหรอ ไม่จริงน่า“ก็ไปทำงานแทนพี่ชายผมน่ะสิ แต่ต่อจากนี้เราจะไม่ห่างกันแล้วนะ”“หมายความว่าไงคะ” นอกจากเธอจะยิ้มยั่วแล้วยังบดเบียดตัวเข้าหาเป้าตุง ๆ ของพร้อมทัพพ์ “ก็งานที่บริษัทเรียบร้อยแล้วน่ะสิ...คืนนี้จะมาค้างด้วย” พร้อมทัพพ์มองสบตาสรัลจันทร์ ราวกับโลกทั้งใบมีแต่สองเรา และลืมไปเสียสนิทว่าในห้องยังมีพี่ชายของเขาอยู่ด้วยอีกคน จนกระทั่ง...“อื้ม
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 109 ผู้ชมที่ไม่เป็นเหยื่อ
“ใครส่งรูปนั้นให้เธอ... และเมื่อคืนเธออยู่กับใคร!”เสียงคำรามรอดไรฟันของแทนคณินดังก้องสะท้อนอยู่หน้าห้อง แรงบีบที่ท่อนแขนทั้งสองข้างหนักหน่วงราวกับคีมเหล็กร้อนจัดที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกให้แหลกคามือ แววตาสีรัตติกาลของประธานหนุ่มแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย อัดแน่นไปด้วยความหึงหวง และความกระวนกระวายที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืน เขาแทบไม่ได้หลับเลยด้วยซ้ำทว่าสรัลจันทร์กลับไม่แม้แต่จะกะพริบตาดวงตาคู่สวยจ้องสบตากับคนตรงหน้านิ่งสนิท ไร้รอยหวาดหวั่นหรือร่องรอยของความเจ็บปวดใดๆ หญิงสาวค่อยๆ หลุบตามองมือหนาที่เกาะกุมแขนเธอไว้ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะตวัดสายตากลับขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง ริมฝีปากสีแดงชาดเหยียดยิ้มเย็น“ปล่อย” เธอสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนน่าประหลาดแทนคณินไม่ยอมคลายมือ กลับยิ่งออกแรงบีบแน่นขึ้น “ฉันถามว่าใครส่งรูปนั้นให้เธอ!”เพียะ!ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างแรง พร้อมกับอาศัยจังหวะที่เขาชะงัก ออกแรงสะบัดตัวจนหลุดพ้นจากการเกาะกุม สรัลจันทร์ก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยท่วงท่าเชิดหยิ่ง ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทเข้ารูปของตนเองให้เรียบกริบอย่างไม่สะทกสะท้าน“มือคุณ.
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 108 ถูกล่ามด้วยหน้าที่
แสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลภัทรารินทร์ เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา ยามนี้ทั้งพร้อมทัพพ์และสรัลจันทร์ต่างไม่อยู่ทั้งคู่น้องชายถูกเขาส่งไปทำงานต่างประเทศในช่วงนี้บ่อย เพื่อเขาจะได้สะสางทุกอย่างที่คาราคาซังได้สำเร็จ ส่วนสรัลจันทร์เขารู้สึกว่าควบคุมเธอไม่ได้อีกต่อไป ทำให้เขาหนักใจกับผู้ชายที่มาตามติดเธอบนเตียงคิงไซส์ จันทร์ทิพย์นอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แขนข้างหนึ่งที่ยังคงมีรอยเข็มเจาะพาดกอดเอวหนาของสามีไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะอันตรธานหายไป แทนคณินนอนนิ่งอยู่ข้างกายภรรยาตามหน้าที่ สายตาจ้องมองเพดานห้องอย่างว่างเปล่าครืด~~ ครืด~~โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงสั่นสะเทือนในความมืด แสงจากหน้าจอสว่างวาบ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาเปิดดู ปลายนิ้วปลดล็อกหน้าจอด้วยความคุ้นชิน นึกว่าจะเป็นข้อความน้อยใจหรือคำตัดพ้อจากหญิงสาวที่เขาเพิ่งทิ้งไว้ที่ออฟฟิศวันนี้ทว่าข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้คิ้วของเขายิ่งขมวดแน่นขึ้น‘ก็ไม่ได้คิดจะรอคุณกลับมาอยู่แล้วค่ะ และจากนี้ไปก็ไม่ควรแวะมาหาฉันที่คอนโดอีก... ถ้าคุณยังไม่อยากเห็นรูปถ่ายตากฝนหน้าตู้โ
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 107 ถ้าไม่เหลียวอย่ามาขอเสียวนะ
บรรยากาศภายในรถยุโรปคันหรูของหมอรวินพัฒน์เต็มไปด้วยความเงียบงันที่ชวนอึดอัด กลิ่นน้ำหอมกุหลาบป่าของหญิงสาวข้างกายยังคงอบอวลปั่นป่วนประสาทสัมผัสของคนขับอยู่ตลอดทาง หมอหนุ่มกำพวงมาลัยแน่น สายตาจับจ้องท้องถนนเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง ทว่าในหัวกลับมีแต่ภาพสัมผัสจากปลายเท้าใต้โต๊ะกาแฟและดวงตากลมโตพราวระยับคู่นั้นวนเวียนไม่หยุดหย่อนกระทั่งรถเทียบจอดสนิทที่หน้าคอนโดมิเนียมหรู ทั้งสองก้าวลงจากรถพร้อมกัน เดินเคียงกันเข้ามาในโถงล็อบบี้กว้าง หมอรวินยังคงรักษาระยะห่างและความสุขุมตามประสาคุณหมอ ทว่าเมื่อก้าวมาหยุดยืนห
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 106 หลุมนี้ดี
มุมด้านในสุดของร้านกาแฟหรูสไตล์โมเดิร์นใต้ตึกสำนักงานใหญ่ถูกกั้นเป็นสัดส่วนด้วยผนังกระจกสีชาและไม้ระแนงโปร่ง แสงไฟวอร์มไวต์ส่องกระทบร่างระหงของสรัลจันทร์ที่นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวเรียวขายาวภายใต้ถุงน่องสีเนื้อเนียนละเอียดนั่งไขว่ห้างอย่างสง่า เสื้อเชิ้ตทำงานสีขาวเนื้อดีถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยบุ๋มลึกตรงกระดูกไหปลาร้าและผิวเนื้อนวลเนียนวับแวม ริมฝีปากอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดขับให้ดวงหน้าสวยหวานดูเย้ายวนและอันตรายขึ้นเป็นเท่าตัว
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 105 ตื่นได้แล้ว
ปลายนิ้วเรียวปาดหยาดน้ำตาออกจากพวงแก้มเนียนอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเธอจะไม่ยอมหลั่งน้ำตาเพื่อเรียกร้องความสงสารอีกต่อไป แม้คนที่เพิ่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงบนเตียงจะวิ่งโร่กลับไปหาพี่สาวก่อนทันทีที่ฟื้นขึ้นมาก็ตาม แววตาคู่สวยที่เคยหม่นหมองตัดพ้อแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งเฉยสรัลจันทร์ยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ สองเท้าก้าวตรงไปยังโต๊ะทำงานของประธานบริษัท สายตามองจานอาหารมื้อพิเศษราคาแพงที่แทนคณินเพิ่งตักป้อนเข้าปากเธอเมื่อครู่ด้วยความชิงชัง หญิงสาวเอื้อมมือคว้าจานและถ้วยซุปทั้งหมด กวาดเทเศษอาหารและของหวานทิ้งลงถังขยะข้างโต๊ะทันทีอย่างไร้ความไยดีเธอจะไม่ขอกินเศษเดนความสงสาร หรือรับเศษเสี้ยวความหลงใหลชั่วคราวจากผู้ชายคนนี้อีกแม้แต่คำเดียวหญิงสาวหมุนตัว ก้าวเท้าตรงเข้าไปในห้องน้ำผู้บริหารส่วนตัวโดยไม่คิดจะกลับไปนั่งรอที่เพนต์เฮาส์ชั้นยี่สิบสี่ตามคำสั่งของแทนคณินดวงตาคมปลาบจับจ้องเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานใหญ่ สภาพของสรัลจันทร์ในตอนนี้ดูเหมือนเหยื่อที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบ ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากที่เธอโดนเขานัวเนีย ริมฝีปากอิ่มยังมีรอยช้ำจางๆ จากการบดขยี้ของเขา หญิงสาวเปิดกระเป๋าสะพาย หยิบแท่งลิปส
บางทีคุณอาจจะชอบ
เล่ห์รักพายุร้าย
Re-match I รีแมทช์86.3K viewsรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat139.3K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก257.6K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้233.7K viewsนางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก
เด็กหญิงพุงกลม251 viewsเกิดใหม่ในยุค80ภรรยาลับของท่านนายพลจอมดุ
ปะหนัน249 viewsนัดดูตัวผิด ดันได้คู่ปรับแฟนเก่าเป็นสามี
เจียงหวู่478 viewsแท้งรัก
อารญา30 views
