4.ไม่อยากทนแล้ว

“....”

แววตาของณิรินมันเต็มไปด้วยความฉงน เมื่อเธอได้ยินเสียงล็อคประตูห้อง..

จริงอยู่ที่ว่านี่เธอเคยเข้ามาในห้องนี้ เพราะอย่างนั้นเธอจึงล่วงรู้เป็นอย่างดีว่าห้องนี้มันมีความพิเศษมากกว่าทุกห้องในบ้านหลังนี้ นั่นก็คือประตูห้องนี้หากจะเข้าจะออกจะต้องใช้นิ้วมือของท่านประธานในการสแกนเพื่อที่จะเปิดประตู และหากว่าไม่มีนิ้วมือของท่านประธานก็จะต้องมีคีย์การ์ดที่อยู่ในกระเป๋าของเธอ

แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ทั้งโทรศัพท์ คีการ์ด หรือว่ากระเป๋าของเธอนั้นมันดันอยู่ในรถเนี่ยนะสิ เธอคิดว่าตัวเองคงเข้ามาไม่นาน ด้วยเหตุนั้นจึงทิ้งของสำคัญเอาไว้ในรถ..

ณิรินพยายามหายใจเข้าออกลึกๆ คงไม่ใช่แบบนั้นหรอก ท่านประธานของเธอจะมาทำเรื่องอะไรที่มันล่อแหลมเช่นนั้นได้อย่างไรกัน เราไมได้อยู่ในช่วงวัยหนุ่มสาวหรือว่าพึ่งรู้จักกันแค่วันสองวันสักหน่อย ไม่มีทางที่ท่านจะทำอะไรแบบนั้นกับเธออยู่แล้ว อย่าหลงตัวเองสิณิริน

“ในเมื่อฉันส่งท่านเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะท่าน”

ธีรักษ์นอนอยู่บนเตียงในท่วงท่าที่แสนสบาย ที่มุมปากของเขามีรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏอยู่

“อืม..ขับรถกลับดีๆ นะณิริน”

เธอขับรถดีมาตลอดอยู่แล้ว แต่ก่อนที่เธอจะได้ขับรถกลับบ้านดีๆ เธอต้องออกไปจากห้องนี้ให้ได้ก่อน

“คะ..คือว่าประตูห้องมันล็อค พอดีว่าการ์ดของณิรินอยู่ในกระเป๋า ท่านช่วยเปิดประตูให้ณิรินหน่อยได้ไหมคะ”

ณิรินมั่นใจว่าเธอมองเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าอันแสนหล่อเหลาของเขา เธอมั่นใจว่าเขากำลังยิ้มอยู่แน่ๆ ..แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงพยายามให้กำลังใจตัวเอง ว่ามันจะไม่เป็นไรอย่างแน่นอน

ท่านประธานไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้น และเขาคงไม่คิดจะทำอะไรกับเธอเกินเลยมากไปกว่านี้หรอก

“ณิริน..ผมคิดว่าคืนนี้ผมไม่อยากอยู่คนเดียว”

เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้นมานั่งบนเตียง สายตาที่มองมามันแปลกและแตกต่างไปจากทุกครั้ง เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ราวกับว่าเธอคือสิ่งเดียวที่เขาต้องการในขณะนี้ สายตานั้นกวาดผ่านร่างกายของเธออย่างช้าๆ ทำให้ณิรินรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังถูกกลืนกินด้วยความปรารถนา

เธอเดินถอยหลังจนแผ่นหลังแนบชิดลงไปที่ประตู หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะเลยด้วยซ้ำในช่วงเวลาที่เขายกมือขึ้นมาเสยผมที่ถูกเซ็ตจัดทรงเอาไว้เป็นอย่างดี จนมันยุ่งเหยิงไปหมด

“ผมรู้สึกเหมือนกับว่าหากคืนนี้อยู่คนเดียว..ผมจะผ่านค่ำคืนที่มืดมิดนี้ไปไม่ได้อย่างแน่นอน”

แล้วเขามั่นใจได้ยังไงว่าหากเธออยู่ด้วย เขาจะผ่านมันไปได้น่ะ ณิรินไม่ได้มองโลกในแง่ดีแต่ทว่าเธอมองโลกในความเป็นจริง

เพียงแต่เพราะเราอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ของเธอและเขามันจะเป็นความสัมพันธ์ในแบบเจ้านายและลูกน้องเพียงเท่านั้น แต่ณิรินก็รู้สึกว่าท่านประธานไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่นัก เขามีเพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆ น้อยมาก ส่วนเรื่องแฟนหรือว่าคนรัก..เขาไม่น่าจะเคยมี และเหตุผลที่เขาไม่มีทั้งเพื่อนและแฟนมันคงเป็นเหตุผลเดียวกับเธออย่างแน่นอน นั่นก็คือเขา..บ้างานมากเกินไป

เช่นนั้นแล้ว ในช่วงเวลาที่เขาทุกข์ใจหรือว่าพบเจอเรื่องแย่ๆ เขาจะไประบายเรื่องราวเหล่านั้นให้ใครฟังกันล่ะ นั่นคือคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจของณิริน

ตัวเธอนั้นยังโชคดีที่ยังมีพะพาย แต่กับท่านประธานแล้ว โลกที่เขายืนอยู่นั้น เขาไม่สามารถอ่อนแอได้เลย..

เพราะฉะนั้นเธอก็แค่รับฟังเขาเท่านั้นในวันนี้ แค่ฟังในสิ่งที่กำลังอัดแน่นในใจของเขาก็เท่านั้นเอง ณิรินไม่ชอบตัวเองเท่าไหร่นักที่เธอใจอ่อนมากเกินไป แต่ท่านประธานก็น่าสงสารมากจริงๆ

“หากว่าท่านต้องการใครสักคนที่จะรับฟังท่าน ณิรินก็ยินดีค่ะ แต่ในห้องนี้คงแคบไปหน่อยสำหรับการพูดคุยเรื่องของท่าน เช่นนั้นเราออกไปนั่งข้างนอก แล้วดื่มไปคุยไปดีไหมคะ ฉันจำได้ว่าในตู้เก็บไวน์ของท่านมีไวน์ที่ท่านพึ่งได้มาใหม่อยู่..เราลองไปดื่มด้วยกันดีไหมคะ”

ธีรักษ์ถึงกับพูดไม่ออก บอกตามตรงเรื่องการต้องการคนรับฟังหรือว่าอะไรนั่นมันเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น เขาแค่ต้องการให้ณิรินอยู่ที่นี่กับเขาในคืนนี้ แต่เธอกลับมองเขาด้วยแววตาแสนอ่อนโยน..เป็นแววตาที่ไม่ค่อยมีใครมองเขาด้วยแววตาเช่นนั้นเลย

“เอาแบบนั้นก็ได้..ไปนั่งคุยกันเถอะ”

.

.

ในยามนี้นอกจากเราสองคนที่กำลังนั่งอยู่ด้วยกันแล้วก็ยังมีแก้วไวน์อีกสองใบที่ด้านในนั้นมีไวน์ราคาแพงที่เธอก็ไม่ได้มีความรู้นักว่ามันถูกบ่มมาในปีอะไร แต่เพราะคนที่ให้คือเจ้าของบริษัทส่งออกอะไหล่เครื่องยนต์ ด้วยเหตุนั้นไวน์ขวดนี้คงมีราคาที่แพงใช่ย่อยเลยทีเดียว

ณิรินเลือกที่จะยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม เธอเองก็ต้องการความกล้ามากๆ เหมือนกัน เพื่อที่เธอจะพูดคุยกับท่านประธานอย่างตรงไปตรงมา

“ท่านมีเรื่องอะไรจะพูดคุยกับฉันอย่างนั้นเหรอคะ..แน่นอนว่าท่านบอกกล่าวออกมาได้ทุกเรื่องเลยนะคะ จะเกี่ยวหรือว่าไม่เกี่ยวกับงานก็ได้ทั้งนั้น ฉันจะรับฟังท่านเองค่ะ”

ธีรักษ์ยกมือขึ้นมาเท้าคางพร้อมกับยกยิ้มเล็กน้อย เขากำลังจ้องมองใบหน้าที่ขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์ของไวน์ที่ณิรินพึ่งจะดื่มไป

“ผมก็แค่เหนื่อยกับงาน..และเหนื่อยกับทุกสิ่งที่กำลังอดทนอยู่”

เรื่องเหนื่อยกับงานณิรินมั่นใจว่าเธอสามารถให้คำปรึกษาเขาได้นะ

“แบบนั้นท่านพักหน่อยดีไหมคะ เรื่องงานของบริษัทเรานั้นไม่มีตรงไหนเลยที่มีปัญหา กับโปรเจคใหม่ท่านก็ทำเรียบร้อยแล้ว หากว่าณิรินเดาไม่ผิด ท่านจะมีเวลาว่างประมาณเจ็ดถึงสิบวันก่อนที่จะมีการประชุมใหญ่ ไปเที่ยวดีไหมคะ..ไปพักผ่อนให้ความเหนื่อยล้ามันจากงานมันหายไป ส่วนเรื่องที่ท่านกำลังอดทนอยู่..มันอาจจะดีขึ้นก็ได้ค่ะ หากว่าท่านได้พักสักหน่อย”

เธอไม่รู้เลยอย่างนั้นหรือว่าเขากำลังอดทนเรื่องของเธออยู่น่ะ

“แล้วหากว่าผมไม่อยากอดทนแล้วล่ะ”

ณิรินยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มอีกแก้ว เธอพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมาก่อนจะจ้องมองใบหน้าของเขา

“ก็ไม่ต้องทนสิคะ จะไปยากอะไร”

ธีรักษ์หลุดเสียงหัวเราะออกมาในทันที เขายื่นมือมาลูบที่แก้มของณิรินเบาๆ

“ที่แนะนำให้ผมไปเที่ยวเพราะคุณอยากไปเที่ยวงั้นเหรอ?”

เธอเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“เรื่องนั้นก็อยากไปอยู่..แต่สำหรับณิรินแล้วเรื่องเงินมันสำคัญมากกว่า..เอาไว้ณิรินมีเงินเก็บที่มากพอแล้วค่อยไปเที่ยวก็ยังไม่สาย ท่านประธานไปพักผ่อนเถอะนะคะ ส่วนเรื่องงานให้ณิรินจัดการเอง”

เธอรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดในสายตาของเขา มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่พร้อมจะกลืนกินเธอ

“แบบนั้นก็ไปด้วยกันสิ..ไปเที่ยวด้วยกัน ที่ผ่านมาเราสองคนก็ทำงานหนักมากจริงๆ นั่นแหละ เพราะงั้นคงไม่ผิดหรอกหากว่าเราจะไปเที่ยวด้วยกันน่ะ”