บทนำ

หากจะนับเรื่องที่โด่งดังเป็นขี้ปากชาวบ้านชุมชนริมแม่น้ำจระเข้สามพันแห่งสุพรรณบุรีในตอนนี้ คงไม่มีเรื่องไหนเกินเรื่องของไอ้กล่ำกับจันทรเป็นแน่ ชาวบ้านร้านตลาดจับกลุ่มนินทากันสนุกปากว่าไอ้กล่ำลูกชายคนเดียวของท่านหมื่นกล้า ชายหนุ่มผู้ไม่เป็นที่หมายปองของผู้หญิงคนไหนในหมู่บ้านทั้งสิ้น เลี้ยวขบวนขันหมากจากกระต๊อบแม่หญิงปากดีอย่างจันทร ผู้ช่วยปลงศพของสัปเหร่อเชย ไปยังเรือนของดวงเดือน สาวสวยประจำหมู่บ้าน ทั้งยังหอบทองคำแท่งเอยเครื่องประดับและผ้าพับจากอินเดียเอย เปอร์เซียเอย ไปเป็นหีบ ๆ ปล่อยว่าที่เจ้าสาวคนแรกให้กลายเป็นหญิงผู้น่าสมเพชแห่งสุพรรณบุรีไปเสียนี่

แน่นอนว่าหากชาวบ้านคนไหนมีเวลาว่างเมื่อใดหัวข้อนี้ก็จะถูกหยิบยกขึ้นมาสนทนากันอย่างสนุกปาก โดยเฉพาะเวลาที่ทุกคนมารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมายอย่างเช่นวันนี้ยามบ่ายคล้อยเช่นนี้ วันที่หมอแสง หมอเสน่ห์ผู้มีวิชาอาคมจะเปิดชานเรือนให้ชาวบ้านขึ้นมาขอความช่วยเหลือหรือของขลังได้ตามที่ต้องการ

“โอ้ย! อีจันมันคิดเองเออหรือไม่หรอก เขาเรียกมันไปช่วยยกหีบของกำนัลก็เข้าใจไปว่าเขาจะไปสู่ขอหรือเปล่า” ยายน้อมแม่ค้าขายผ้าในตลาดวัยกลางคนตอนปลาย หัวเราะร่วนถูกอกถูกใจ สะกิดเพื่อนร่วมอุดมการณ์ให้ผสมโรงกับตัวเอง แล้วพูดต่อ “ถึงไอ้กล่ำมันจะหน้าตาไม่เอาอ่าว แต่ท่านหมื่นน่ะ ใครก็รู้ว่าร่ำรวยมีหน้ามีตา ท่านไม่เอาหรอกสะใภ้ไม่มีหัวนอนปลายตีนแบบอีจันทร”

คนนินทาไม่รู้เลยว่าเจ้าของเรื่องกำลังก้าวขึ้นมา ทันได้ยินคนนินทาตัวเองพอดี

“ทำไมเหรอจ๊ะ ไม่มีหัวนอนปลายตีนแบบฉันมันทำไมเหรอจ๊ะ” ฟังเพียงน้ำเสียงก้รู้ว่าประชดประชัน เจ้าของชื่อจันทรหยุดยืนบนชานเรือนหมอแสง จากนั้นเดินแหวกฝูงชนที่กำลังนั่งรอเครื่องรางของขลังจากหมอแสงให้แยกออกเป็นทาง

หญิงสาวใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ หน้าตาเนื้อตัวกระมอมกระแมม ผมเผ้ารุงรังรวบด้วยเศษไม้ปักยึดไว้แทนปิ่นปักผม เหตุเพราะเจ้าตัวไม่ได้มีเงินทองมากมายขนาดจะซื้อเครื่องประดับได้แม้เพียงชิ้นเดียว ดวงตากลมโตลูกกะตาดำขลับกวาดไปมองไปทั่วบริเวณ หญิงสาวจำได้แทบจะทุกคนบนเรือนนี้ ไม่ว่าจะสูงต่ำดำขาว ล้วนแวะเวียนไปสถานที่ทำงานของเธอแล้วทั้งนั้น

วัด...

บางคนก็พ่อตาย แม่ตาย ลูกตาย ญาติตาย เพื่อนฝูงโหติกาตาย ต่างก็ไปขอร้องอ้อนวอนให้เธอกับสัปเหร่อเชยช่วยทำศพให้ จบงานศพก็แสดงท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์ได้ราวกับว่าไม่เคยอ้าปากร้องขอสิ่งใดกันมาก่อน บางคนไม่ยัดเงินปากผีเอาไว้ให้เป็นค่าทำปลงศพด้วยซ้ำ

งกฉิบหาย..

กลุ่มคนบนเรือนหมอแสงกว่ายี่สิบชีวิตออกอาการเลิ่กลั่ก ทำหน้าตาท่าทางไม่ถูก ก็นินทาเขาอยู่หลัด ๆ ใครจะไปคิดเล่าว่าเจ้าของเรื่องจะมา

“ข้าน่ะไม่อะไรหรอก" ยายน้อมเปลี่ยนท่าทีไวยิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสี สลับขาข้างพับเพียบกระพริบตาปริบ ๆ ส่ายศีรษะดุกดิกไปมา “แค่จะว่าพ่อกล่ำเขาทำไม่ถูก ตกลงกันไว้ คุยกันไว้ดิบดีแล้วมาเปลี่ยนใจอย่างนี้ไม่เป็นลูกผู้ชายเลย”

“เมื่อกี้ฉันไม่ได้ยินป้าพูดอย่างนี้เลยจ้ะ” จันทรยื่นหน้าเข้ามาถาม คนอย่างยายน้อมต้องสู้กันซึ่ง ๆ หน้านี่แหละถึงจะสนุก “ป้าบอกว่าฉันไม่มีหัวนอนปลายตีน จะไม่มีได้อย่างไรจ้ะ” จันทรยื่นหัวเข้าไปตรงหน้า ยายน้อมตกใจผงะหนี หัวใจเกือบจะวาย” หัวฉันอยู่นี่” จากนั้นยกเท้ายื่นไปตรงหน้าแทบจะยันยายน้อมหน้าหงาย “ส่วนตีนฉันก็อยู่นี่”

“ว้าย!” ยายน้อมเปลี่ยนบทบาทเป็นผู้ถูกกระทำทันที “นังจันเอ็งมาทำอย่างนี้ได้อย่างไร ข้าเป็นผู้หลักผู้ใหญ่มายื่นหัวยื่นเท้าให้ข้าแบบนี้ ตกนรกหมกไหม้ขึ้นมาจะทำอย่างไร”

“ถ้าฉันตกนรกฉันจะเอาป้าลงไปด้วย ข้อหาผิดศีลข้อสี่ มุสาวาทาพูดจาส่อเสียดว่าร้าย”

“ข้าไปว่าร้ายอะไรเอ็ง”

“ก็ว่าฉันไม่มีหัวนอนปลายตีนน่ะสิ ฉันถึงได้เอาให้เห็นไงว่ามี หรือจะดูอีก” จันทรทำท่าจะยกเท้าขึ้นอีกรอบ ยายน้อมรีบโวยวายโหวกเหวกห้ามปราม

“ข้าไม่ดูแล้ว ไม่ดู”

ใคร ๆ ก็รู้กิตติศัพท์ความ ‘เอาเรื่อง’ ของจันทร ผู้ได้ชื่อว่าเป็นหญิงแปลกของชุมชนแห่งนี้ หญิงสาวเข้ามาอาศัยที่วัดในชุมชนตั้งแต่แปดขวบ กินข้าวก้นบาตรพระ และช่วยสัปเหร่อเชย สัปเหร่อคนเดียวของวัดในชุมชนปลงศพอย่างไม่กลัวเกรงน้ำเหลืองหรือความเละเทะของซากศพใดใดทั้งสิ้น

ยายน้อมหันหน้าหนีไปอีกทาง จันทรเดินแหวกชาวบ้านไปหน้าแท่นนั่งของตำหนักหมอแสง หมอหนุ่มชื่อดังแห่งสุพรรณบุรี เพียงแต่ตอนนี้แท่นนั่งว่างเปล่า ยังไม่ใช่เวลาที่หมอแสงจะปรากฏตัว

“หมอแสงไปไหน” จันทรถามไอ้ชิดกับไอ้ชมลูกสมุนคนสนิททั้งสองของหมอแสง

ไอ้ชิดกับไอ้ชมเป็นพี่น้องกัน คนหนึ่งสูงใหญ่ไหล่กว้างหน้าตาดุดัน แต่คนหนึ่งกลับผอมแห้งแรงน้อยไหล่ลู่ดูไม่มีสง่าราศี พูดจาเสียงเบาเสียงค่อยจนต้องตะคอกถามซ้ำบ่อย ๆ

“ยังไม่มาหรอก ไปนั่งรอโน่น” ไอ้ชิดส่งเสียงดุ คิ้วขมวดหน้าเข้ม

“เอ็งไปตามมาให้หน่อย”

“จะมากไปแล้วอีจัน” ไอ้ชิดปรามผู้มาใหม่ “คนอื่นเขาก็รอพ่อหมอกันทั้งนั้น เอ็งเป็นใครเสร่อมาแซงคิว”

“ฉันไม่ได้แซง ฉันมีเรื่องด่วน”

“เรื่องด่วนอะไรของแม่จ๊ะ” ไอ้ชมถามเสียงนุ่ม กระลิ้มกะเหลี่ย หน้าตาหลุกหลิกตามบุคลิก

ไอ้ชิดหันไปด่าน้องทางสายตา เรื่องว่ามันจะทำเสียงเล็กเสียงน้อยนุ่มนวลอ่อนหวานทำไม ต้องทำเสียงห้าวหาญให้สมชายชาตรีต่างหากจึงจะควบคุมคนอื่นได้

“เรื่องที่นังเดือนมันทำน้ำมันพรายใส่ไอ้กล่ำจนฉันต้องเป็นหม้ายขันหมากน่ะสิ ฉันจะให้พ่อหมอไปถอนของออกให้ฉัน ไม่อย่างนั้นพ่อหมอคงจะบาปหนักตกนรกหมกไหม้เป็นแน่” 

สิ้นคำบอกเล่าของจันทร ชาวบ้านบนเรือนสำนักหมอแสงก็ส่งเสียงฮือฮาไปตาม ๆ กัน ไหนหมอแสงบอกว่างดปลุกเสกน้ำมันพรายชั่วคราว แล้วอย่างไรถึงไปทำน้ำมันพรายให้ดวงเดือน สาวสวยประจำหมู่บ้านเล่า

อย่างนี้มันโกหกกันนี่หว่า!!

#นิยายรัก #นิยายคอเมดี้