พ่ายรัก เมียพฤตินัย

พ่ายรัก เมียพฤตินัย

last updateLast Updated : 2025-08-15
By:  โอชิม่อนCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
35Chapters
2.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

....การเจอกันครั้งแรก ด้วยอุบัติเหตุ...จึงนำพามาสู่ความใกล้ชิด... คนหนึ่งที่ตั้งใจรัก...แต่อีกคนกลับเข้าหาเพื่อหวังพียงได้เชยชมร่างกายอันบริสุทธิ์ของเธอ...

View More

Chapter 1

1 - อุบัติเหตุ

第1話 ママ、このおじさん知ってるの?

「陽向、本当にここで待てる? お母さん、長くても四十分くらいで戻ってくるけど、途中で寂しくなったら我慢しないで受付のお姉さんに言うのよ」

「大丈夫だってば。僕、もう五歳だよ。それに恐竜もいるから」

 高瀬陽向は、膝の上に載せた緑色のティラノサウルスを誇らしげに掲げた。つい先週まで「五歳になったら一人で寝る」と豪語していたくせに、結局その日の夜も紗良の布団へ潜り込んできた息子である。彼の言う「もう五歳」は、母親である紗良にとって、あまり信用できる宣言ではなかった。

 それでも今日ばかりは陽向を連れてこないという選択肢がなかった。

 本来なら保育園へ預けている時間だが、昨夜になって園から急な休園連絡が入り、いつも困ったときに頼っている近所の女性も今日は都合がつかない。久世悠真にも連絡しようか一瞬迷ったものの、彼は午前から外来診療があると知っていたため、さすがに仕事中の小児科医へ「プレゼンのあいだ子守をしてほしい」とは頼めなかった。

 そして今日の最終プレゼンだけは、どうしても欠席できない。

 紗良が五年前、ほとんど何も持たずに東京を離れ、陽向を育てながら少しずつ育ててきたデザイン会社にとって、今回の大型リゾート施設のリブランディング案件は今後を左右するほど大きな仕事だった。

 ホテル、レストラン、物販施設、地域産品のパッケージまで含め、施設全体のブランドイメージを一から作り直す。これを受注できれば、従業員たちへ今年こそ少しまともな賞与を出せる。それだけではない。地方の小さな会社だからという理由で門前払いされることも、これから少しは減るかもしれなかった。

 陽向がいるから仕事を諦める。

 仕事があるから陽向に我慢をさせる。

 その二つの間を行ったり来たりしながら、紗良は五年間を生きてきた。

 どちらも完璧にはできない。最近ようやく、それを認められるようになったところだった。

「じゃあ、お約束をもう一回だけ確認するね。知らない人についていかない。エレベーターには一人で乗らない。ここから勝手に外へ出ない。それから――」

「ジュースは一本だけ」

「そこ、一番大事みたいに言わないで」

 思わず笑うと、陽向も得意そうに歯を見せた。

 会場となる複合ビルのラウンジは広く、プレゼン参加者用に設けられた待機スペースのすぐ隣には受付がある。事前に事情を説明したところ、担当者は快く陽向がここで待つことを許してくれた。紗良の会社から同行したスタッフも、交代で様子を見てくれると言っている。

 それでも母親として心配が消えるわけではない。

「お母さんさ、さっきから同じこと三回言ってる」

「心配なんだから仕方ないでしょう」

「僕よりお母さんのほうが緊張してるんじゃない?」

 図星を刺され、紗良は言葉に詰まった。

 五歳児は、ときどき腹が立つほど核心を突いてくる。

「……そうかもしれない。今日はすごく大事なお仕事だからね」

「失敗したらどうなるの?」

「そうね。しばらく、お母さんが家で『ああすればよかった』ってぶつぶつ言う」

「じゃあ成功したら?」

「陽向の大好きなハンバーグを作る」

「じゃあ絶対成功して」

「私じゃなくてハンバーグのため?」

「両方だよ。お母さんも好きだから」

 そんなことを、まだ丸みの残る顔で当たり前のように言う。

 紗良は息子の髪を撫でてから立ち上がった。

「行ってくるね」

「行ってらっしゃい。社長さん」

「家では社長さんって呼ばないでよ」

「だって社長でしょ?」

「六人しかいない会社でもね」

 陽向は笑い、恐竜の前足を動かして見送った。

 その姿を何度も振り返りながら、紗良はスタッフとともにプレゼンルームへ向かった。

 五年前の自分が見たら、今の生活をどう思うだろう。

 少なくとも、こんな未来を想像してはいなかった。

 大きな家も、運転手付きの車も、高価な服もない。朝は陽向が靴下を片方なくしたと騒ぎ、夜には請求書を確認しながら寝落ちすることもある。スーパーの特売日を気にし、保育園の行事予定に合わせて仕事を組み替え、熱が出れば全部の予定が崩れる。

 それでも紗良は、今の暮らしが好きだった。

 自分で選んだ仕事があり、自分で借りた家があり、自分の腕の中で眠る息子がいる。

 誰かから与えられた人生ではない。

 だからこそ、この仕事を取りたかった。

「高瀬さん、そろそろです」

 スタッフに声をかけられ、紗良は胸元の社員証を整えた。

「うん。行こう」

 扉が開く。

 紗良は背筋を伸ばした。

 このときの彼女はまだ知らなかった。

 五年間かけて必死に作り上げた平穏が、ほんの数十分後、たった一人の男によって大きく揺さぶられることを。

     ◇

「ねえ、ティラノ。お母さん、ちゃんとできるかな」

 待機スペースに残された陽向は、恐竜の口をぱくぱく動かしながら小声で話しかけていた。

 もちろん恐竜は答えない。

 答えないからこそ、いろいろ相談できる。

「昨日も夜遅くまで起きてたんだよ。悠真先生に、寝ないと肌がどうのこうのって言われてたのに」

 正確には悠真が言ったのは「睡眠不足が続くと体調を崩すよ」であって、肌の話ではなかった。ただ、母親が友人との電話で「最近肌がひどい」とぼやいていたため、陽向の中では二つが一緒になっている。

 テーブルに置かれたオレンジジュースへ手を伸ばし、その拍子に恐竜の尻尾が鞄へ引っかかった。

「あっ」

 緑色のティラノサウルスが床へ落ち、そのままつるりと滑った。

 陽向が椅子から降りるより早く、革靴がそのすぐ手前で止まった。

 黒い革靴だった。

 陽向が見上げる。

 ずいぶん背の高い男が立っていた。

 黒いスーツに白いシャツ。周囲にも何人か大人がいたが、その男だけは子どもの目から見ても何となく違って見えた。近寄りがたいという言葉を陽向は知らなかったものの、「園長先生より偉そう」という感想はすぐに浮かんだ。

 男は足元の恐竜を見たあと、腰を折って拾った。

「これ、君の?」

「うん。ありがとう、おじさん」

 すぐ近くで資料を整理していた女性社員の手が止まった。

 その隣にいた若い男性は、あからさまに咳払いをして顔を背けた。

 男本人も一瞬だけ黙った。

「……おじさん」

「違うの?」

「いや。五歳から見れば、たぶんそうなんだろう」

 怒ってはいないらしい。

 陽向は少し安心して恐竜を受け取った。

「この子、ティラノサウルスなんだ」

「見れば分かる」

「分かるの?」

「恐竜くらいは知っている」

「でも、大人はみんなティラノサウルスって言うよ。これはティラノサウルス・レックスなんだよ。ティラノサウルスっていうのは――」

「陽向君」

 受付の女性が慌てたように声をかけた。

「その方、お忙しいから」

「僕、邪魔してた?」

 陽向が男を見上げる。

 男は腕時計へ目を落としたものの、急ぐ様子は見せなかった。

「いや。あと五分なら問題ない」

「神崎社長、このあと最終プレゼンが――」

「分かっている」

 後ろの男性が口を挟み、陽向は首を傾げた。

「社長さんなの?」

「ああ」

「僕のお母さんも社長さんだよ」

 男の眉がわずかに動いた。

「そうか」

「六人しかいないけど」

 後ろでまた誰かが咳をした。

 今度は確実に笑いを堪えているようだった。

 陽向は気づかず、恐竜を両手で持ちながら続けた。

「今日ね、大事なお仕事なんだって。成功したらハンバーグなの」

「ずいぶん重要な契約だな」

「うん。だから僕、ここで静かにしてる」

「一人なのか?」

「受付のお姉さんがいるし、会社の人もいるよ。それに、お母さんすぐ戻ってくるから」

「父親は?」

 男がそう尋ねた瞬間、受付の女性が気まずそうに顔を伏せた。

 陽向は特に傷ついた様子もなく、少しだけ考えてから答えた。

「いないよ」

「……そうか」

 なぜか男の声が先ほどより低くなった。

「でも悠真先生がいるから大丈夫」

「悠真先生?」

「お医者さん。すっごく優しいよ。注射は痛いけど」

「注射が痛いのは先生の性格とは関係ないと思うが」

「そうかなあ」

 陽向は真剣に悩み始めた。

 その様子を見ていた男の表情が、ほんの少しだけ緩んだ。

 その顔を見て、陽向は妙な感じがした。

 どこかで見たことがあるような気がしたのだ。

「おじさん」

「今度は何だ」

「笑ったほうがいいよ」

 周囲が再び静まり返る。

「なぜ?」

「怖いから」

「……そうか」

「お母さんもね、仕事してるとき怖い顔するけど、僕が言うと笑うよ」

「君は母親にも同じことを言うのか?」

「うん。だって家族だから言っていいんでしょ?」

 家族。

 その言葉を聞いた男の目が、一瞬だけ遠くを見るように細められた。

 陽向には、その理由までは分からない。

「君のお母さんは、どんな人なんだ」

「お母さん?」

「社長をしているんだろう」

「うん。すごいよ。でも朝は弱いし、納豆についてるからしを冷蔵庫にいっぱい溜めるし、洗濯したティッシュをポケットから出し忘れて泣く」

「……それは会社では聞けない情報だな」

「内緒だよ」

「もう聞いてしまった」

「じゃあ誰にも言わないでね」

「分かった」

 妙なところで律儀に答える男だった。

 陽向はなんとなく気に入り始めていた。

 一方で、男のほうも陽向から目を離さなかった。

 顔立ちそのものに、特別な引っかかりがあったわけではない。

 柔らかな目元も、丸みのある頬も、誰かに似ていると断言できるものではない。

 それなのに、妙に気になる。

 陽向が考え込むとき、左手の親指の付け根を右手で触る。

 今もそうしていた。

 男の視線が、その小さな手へ落ちる。

「君、名前は?」

「陽向。高瀬陽向」

 男の表情が止まった。

「高瀬……?」

 そのときだった。

「陽向!」

 少し離れた通路から、女の声が響いた。

 プレゼンが予定より早く一区切りつき、資料を取りに戻ってきた紗良は、息子の姿を探しながら足早にラウンジへ入った。

「ごめんね、思ったより時間が――」

 言葉が途中で消えた。

 陽向の前に立つ男が、ゆっくりと振り返ったからだ。

 周囲のざわめきも、空調の音も、遠くで鳴っていたエレベーターの到着音も、紗良の耳から一瞬にして遠ざかった。

 五年。

 会わなかったのではない。

 会わないように生きてきた。

 ニュース記事で名前を見かけても開かなかった。テレビで神崎グループの話題が流れればチャンネルを変えた。東京で仕事をするようになってからも、彼の会社が関係する案件には近づかないよう注意していた。

 もう二度と、この男の前で息ができなくなるほど傷つきたくなかったからだ。

 それなのに。

 神崎玲央が、そこにいた。

 五年前より少しだけ精悍になった顔。以前より短く整えられた黒髪。隙のないスーツ姿も、感情が読み取りにくい目も記憶のままだった。

 ただ、その目だけが今は明らかに揺れている。

「……紗良?」

 名前を呼ばれた。

 たったそれだけで、胸の奥に押し込めていた年月が音を立てて崩れそうになった。

 逃げたい。

 反射的にそう思った。

 しかし、そのすぐ前には陽向がいる。

 紗良は無意識に一歩踏み出し、息子と玲央の間へ自分の身体を滑り込ませた。

「お母さん?」

 陽向は母親の異変に気づいたらしい。

 玲央の手には、先ほど彼が拾った恐竜がまだ触れていた。

 紗良はそれを見て、背筋が冷えた。

 よりによって。

 どうして、この二人が。

「紗良」

 玲央がもう一度名前を呼ぶ。

 今度は先ほどより低く、確かめるような声だった。

「本当に、君なのか」

 答えたくなかった。

 だが、仕事先である。しかも玲央の周囲には社員らしい人間が何人もいて、こちらを見ている。

 ここで取り乱せば、守れるものまで守れなくなる。

 紗良は唇の裏側を軽く噛み、仕事で何度も使ってきた笑顔を顔に貼りつけた。

「……お久しぶりです」

 玲央の眉がわずかに動く。

「神崎社長」

 その呼び方を選んだ瞬間、玲央の顔からわずかに残っていた色が消えた。

「社長?」

 陽向が母親と男を交互に見る。

「お母さん、このおじさんも社長さんなんだよ。僕の恐竜、拾ってくれた」

「そう……よかったわね。ちゃんとお礼は言った?」

「言ったよ」

 紗良は陽向の肩に手を置いた。

 その手に力を入れすぎないよう、意識しなければならなかった。

 玲央の視線が、紗良から陽向へ移る。

 ゆっくりと。

 まるで今になって初めて、その子どもの存在を正面から認識したように。

 紗良は息を止めた。

 お願いだから、何も聞かないで。

 そう願ったときに限って、子どもというものは大人が隠したい扉を無邪気に開けてしまう。

 陽向は恐竜を抱え直し、玲央を指さすこともなく、ただ純粋な疑問を口にした。

「ママ、このおじさん知ってるの?」

 紗良は答えられなかった。

 そして神崎玲央は、そんな紗良ではなく、五歳の陽向をじっと見つめていた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
35 Chapters
1 - อุบัติเหตุ
อุบัติเหตุบนท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถหลายนับร้อยคัน หลากหลายทุกยี่ห้อทุกชนิด บนจราจรที่ติดขัดหนาแน่นไปด้วยรถเล็กไปจนถึงรถใหญ่ในเมืองกรุงอันแสนจะวุ่นวาย ในยามเช้าของทุกๆวัน เพราะทุกเวลาล้วนมีค่า ต่างต้องพึ่งพาเงินตราในการดำรงชีวิตในแต่ละวัน ของคนหาเช้ากินค่ำเอี๊ยด!โครม!เสียงล้อรถลากยาวบดเบียดกับถนน เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างมาตัดหน้ารถหรูของเขา ทำให้ชนเข้าอย่างจัง ถึงแม้ว่าเขาจะขับมาด้วยความเร็วไม่แรงเสียเท่าไหร่ เพราะชะลอความเร็วเผื่อไว้อยู่แล้ว ในที่ชุมชนแบบนี้ อุตส่าห์จะหลบหลีกจราจรที่ติดขัด แต่กลับต้องมาเจอกับอุปสรรคเข้า“เฮ้ย! ขับออกมาได้ยังไงวะ ไม่ดูรถหรือยังไง” เสียงก้นด่าพ่นออกมาทันที เมื่อเท้าแตะเบรกแต่สิ่งที่ปะทะกันอยู่ตรงหน้ารถหรู ก็พอจะคาดเดาได้ว่าเสียหายอยู่มากพอสมควร เพราะแรงปะทะ ทำเอารถตัดหน้ามาล้มลงอยู่ตรงหน้ารถหรูของเขาพังแทบทั้งคัน เพราะสภาพที่ผ่านการใช้งานมาอย่างหนักแล้วร่างสูงเปิดประตูรถลงมาดูสภาพรถของตัวเองทันที เพราะถนุถนอมมาเป็นอย่างดี แต่เมื่อเห็นว่าคู่กรณีนั้น เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง กลับลืมเรื่องรถของตัวเองไปเสียสิ้น รีบเข้าไปช่วยยกรถออกเพราะทับร่างขอ
Read more
2 - ดูแลเอาใจใส่
ดูแลเอาใจใส่โรงพยาบาลเอกชน“ลงมาได้แล้ว” ร่างสูงเอ่ยบอก เมื่อรถถึงที่ก็มานนานแล้ว แต่หญิงสาวยังคงนั่นนิ่งอยู่ไม่ยอมขยับตัวลงจากรถ จนร่างสูงต้องเดินมาเปิดประตูรถฝั่งที่เธอนั่ง“พี่พาหนูมาเอกชน หนูจะเอาตังค์ที่ไหนจ่ายละคะ...” หญิงสาวบอกสาเหตุของเธอที่ไม่ยอมลงจากรถ“พี่บอกหรือว่าจะให้น้องจ่าย พี่จะจ่ายค่ารักษาให้น้องเอง ลงมาครับ” ร่างสูงรีบบอกเธอออกไปทันที“จริงนะ” หญิงสาวถามกลับไปเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง“อื้ม...หรือว่าจะให้พี่อุ้ม” ร่างสูงพยักหน้ารับเชิงเป็นคำตอบ แล้วทำท่าทางจะไปอุ้มเธอ“หนูเดินเองได้ค่ะ” หญิงสาวรีบพยุงตัวเองลงมาจากรถทันที เมื่อเห็นว่าร่างสูงเริ่มเข้ามาใกล้เธอทั้งคู่เดินเข้าไปยังตึกที่ต้องพาหญิงสาวไปทำแผล และเช็คร่างกาย แต่ร่างสูงกลับพาเธอเข้าไปหาใครคนหนึ่ง ที่อยู่ประจำในโรงพยาบาลนี้ และเดินเข้าห้องไปแบบไม่เคาะอะไรเลย แต่สายตาของเธอกลับมองไปที่ชื่อตรงหน้าประตูห้อง (นายแพทย์ณัฐพงษ์ เรืองพาณิชยากุล)“อาหมอ สวัสดีครับ” ร่างสูงเอ่ยทักทายพร้อมกับยกไหว้ทำความเคารพคนด้านในทันที เมื่อเข้ามาภายในห้อง“อ้าว...เพชรมาได้ยังไง เป็นอะไรมาเหรอ แล้วนี้พาใครมา...” ณัฐพงษ์ถามหลานชายขึ้น
Read more
3 - เข้าห้องสาวครั้งแรก
เข้าห้องสาวครั้งแรกรถยนต์คันหรูขับเข้ามาทางปากซอยที่มีร้านสะดวกซื้อจากถนนใหญ่ รถยนต์คันหรูมาจอดอยู่ตรงหน้าตึกแถวชั้นเดียว ที่ปากทางเข้าเป็นซอยเพียงเล็กๆ เป็นตึกแถวหลังไม่เก่ามากเท่าไหร่ เรียงรายกันอยู่หลายตึก ที่ปกคลุมไปด้วยความเงียบ“น้องพักอยู่ที่นี่เหรอ...” ร่างสูงถามขึ้น เมื่อมาถึงยังจุดหมายที่หญิงสาวบอก“ค่ะ...ขอบคุณพี่อีกครั้งนะค่ะ ขับรถกลับดีๆนะคะ” หญิงสาวยกมือขึ้นร่างสูงก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป“เดี๋ยวสิ เอ่อ...พี่หิวน้ำน่ะ” ร่างสูงรีบเปิดประตูรถลงมาเรียกหญิงสาวไว้เสียก่อน แล้วหาเหตุผลมาอ้าง“...” หญิงสาวไม่เอ่ยตอบกลับใดๆ ได้แต่เดินเข้าไปในห้องของเธอร่างสูงเมื่อไม่เห็นว่าหญิงสาวจะห้ามหรือปฏิเสธอะไร จึงรีบเดินตามหญิงสาวไปทันที อย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร ร่างสูงก้มถอดรองเท้า แล้วสาวเท้ายาวเดินเข้ามาภายในห้องของหญิงสาวตามเธอทันทีแต่เมื่อเข้ามาภายในห้องของเธอ สายตาคมมองสำรวจกวาดไปรอบๆห้อง แทบจะไม่มีอะไรนอก นอกเสียจากที่นอนฟูกเล็กๆ ที่อยู่ใกล้กับหน้าต่าง และโต๊ะเครื่องเขียน เพราะมีสมุดและหนังสือมากมายกองอยู่ ไม่มีห้องนอนแยกหรืออะไรเลย แถมประตูห้องน้ำกลอนก็ใช้งานไม่ได้อีก“น้ำค่ะ.
Read more
4 - เพื่อนไม่ทิ้งกัน
เพื่อนไม่ทิ้งกันวันต่อมา“เอย...มายังไง แล้วรถแกละ” แตงกวา ภัทรธิดา เพื่อนที่เรียนด้วยกันถามหญิงสาวขึ้นทันที เพราะวันนี้เห็นหญิงสาวเดินเข้ามาตั้งแต่หน้าประตูมหาวิทยาลัย ไม่เห็นรถมอเตอร์ไซค์ที่หญิงสาวใช้เหมือนเช่นทุกวัน“เอ่อ...รถพังน่ะ เลยมารถประจำทางเอา” หญิงสาวเอ่ยตอบเพื่อนออกไปตามตรง“รถพัง...แล้วนี้แก...” หญิงสาวย้ำถามอย่างสงสัย แต่ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นสภาพรอยแผลที่เข่าของเพื่อน เมื่อลมพัดกระโปรงขึ้นเหนือเข่าพอดี เพราะปรียาภัทรนุ่งประโปรงคลุมเข่า“อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ ช่วงนี้เลยงดรับงานไปก่อน” ปรียาภัทร เมื่อไม่เห็นมีอะไรปิดบังเพื่อน จึงตอบออกไปตามความจริง“แล้วแกเป็นอะไรมากไหมเอย” ภัทรธิดาหันมาถามไถ่เพื่อนด้วยความเป็นห่วง เป็นใยทันที“ถ้าฉันเป็นอะไร แกจะเห็นฉันยืนอยู่ตรงนี้ไหมละแตง” ปรียาภัทรตอบออกไปด้วยวาจาติดตลก“ตอบกวนตลอดเลยน่ะแกก็...” ภัทรธิดาตวาดตามองเพื่อนทันที“ล้อเล่น...อยากให้เพื่อนอารมณ์ดีบ้าง”“ใครเขาจะอารมณ์ดีได้ตลอดเหมือนแกละ สุขทุกข์ก็ยิ้ม” ภัทรธิดาแซวออกมา เพราะตั้งแต่ที่รู้กันกับปรียาภัทรมา แทบไม่เคยได้เห็นมุมเศร้าของเพื่อนเลย มีแต่มุมน่ารักอัธยาศัยดีต่อเพ
Read more
5 - คนเอาแต่ใจ
คนเอาแต่ใจ“แฟนเหรอ” เสียงทุ้มถามหญิงสาวขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ เพราะหญิงสาวไม่ยอมพูดจาอะไรเลย ตั้งแต่ที่ขึ้นรถมาแล้ว“มะ ไม่ใช่ค่ะ เพื่อน” หญิงสาวรีบปฏิเสธทันควัน เมื่อร่างสูงถามออกมาแบบนี้“ดู ๆ แล้ว เขาน่าจะชอบน้องน่ะ” พงศกรยังคงถามหาความจริงจากหญิงสาว“ชะ ชอบอะไรกันค่ะ เราเป็นแค่เพื่อนกัน” หญิงสาวยังคงที่จะตอบออกมาแบบเดิมร่างสูงจึงได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับความใสซื่อของเธอ *ช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย* พร้อมกับอมยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อย *นี่เธอดูไม่ออกเหรอว่าเพื่อนสนใจเธอ*“แล้วโทรมาทำไมไม่ยอมรับสายพี่” พงศกรเปลี่ยนเรื่องถามทันที“คือ...” หญิงสาวอึกอักไม่กล้าตอบออกมาร่างสูงตีไฟเลี้ยว และรีบหักเลี้ยวเข้าจอดข้างทางทันที พร้อมกับปลดเข็มขัดออก จ้องมองหญิงสาวอย่างคาดโทษทันที“พี่เคยบอกแล้วน่ะ แต่น้องท้าทายพี่เอง” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น พร้อมกับสายตาที่ดูเจ้าเล่ห์ออกมา“น้อง...”“อะไร” ร่างสูงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วถามขึ้น“พะ พีเพชรจะทำอะไรค่ะ” หญิงสาวกลับตาลง พร้อมกับมือที่ยกขึ้นดันอกแกร่งของพงศกรออก“หึ แค่ล้อเล่นเอง กลัวเหรอ” ร่างสูงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เมื่อได้แกล้งหญิงสาว และยือมือหนาข
Read more
6 - ห้องเช่าน้อยๆ ปากซอยมีร้านเซเว่น
ห้องเช่าน้อยๆ ปากซอยมีร้านเซเว่น“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง...ขับรถกลับดีๆนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณทันที ที่รถขับมาถึงยังหน้าที่พักของเธอ แล้วก็เปิดประตูลงจากรถทันที“เดี๋ยวสิ!...” ร่างสูงรีบเปิดประตูรถออกมาเอ่ยเรียกไว้เสียก่อน“...” หญิงสาวไม่เอ่ยถามอะไรกลับไป เพราะพอจะรู้เหตุผลของเขาดี“พี่หิวน้ำ...” สองเสียงพูดขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันทันที“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของหญิงสาวพ่นออกมาอย่างเบื่อหน่ายกับคนหน้ามึนที่เอาแต่ใจตัวเองหญิงสาวไม่รู้จะทำเช่นไรกับคนหน้ามึนแบบนี้ดี เธอกับเขาพึ่งจะรู้จักกันเพียงไม่กี่วันมานี้เอง แต่ชายหนุ่มกลับทำตัวเหมือนสนิทกับเธอ ราวกับว่ารู้จักกันมานานแสนนานใบหน้ายิ้มระรื่นอย่างมีความสุข ที่ได้เข้ามาภายในห้องเช่าน้อยๆของหญิงสาว ร่างสูงถอดรองเท้าออก แล้วเดินไปหยิบน้ำมานั่งลงเปิดฝาดื่มทันที อย่างกับว่าเป็นเจ้าของห้องเสียเองหญิงสาวเอาแต่ส่ายหน้าเบาๆ ให้กับคนที่เอาแต่ใจ แล้วเดินเอาของเธอไปเก็บพร้อมกับกำลังจะหยิบกล่องอุปกรณ์ทำแผลมาแต่ทว่า“ว้าย...พี่เพชร จะทำอะไร...” ร่างบางร้องออกมาทันที เพราะตกใจไม่น้อย เมื่อโดนร่างสูงรวบตัวมานั่งลงบนตัวแกร่ง แล้วยกตัวหญิงสาวน
Read more
7 - สร้างความเชื่อมั่น
สร้างความเชื่อมั่นกลับมาทางด้านของพงศกรคนหน้ามึน ที่ตอนนี้เวลาจวบจนมาถึงดึกแล้ว แต่คนหน้ามึนยังคงอยู่ที่ห้องเช่าน้อยของหญิงสาวอยู่ ไม่ยอมกลับที่ของตัวเองไปสักที“พี่เพชร” หญิงสาวเอ่ยเรียกคนหน้ามึนขึ้น เมื่อเห็นว่านานมากแล้วร่างสูงก็ไม่ยอมที่จะลุกออกไปไหนเลย แถมยังนอนลงบนที่นอนของเธออย่างสบายใจเฉิ่ม ราวกับว่าเป็นที่ของตัวเอง“ครับ”“คือ...”“อะไรเหรอ” ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นถาม แต่กลัยังคงนอนอยู่ที่เดิม“ดึกมากแล้วค่ะ น้องว่า...” หญิงสาวเอ่ยบอก เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาดึกมากแล้ว“พี่จะนอนที่นี่ครับ” ร่างสูงลุกขึ้น พร้อมกับเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร“ห๊า...” หญิงสาวเบิกตากว้างขึ้นมาทันที ที่ได้ยินคนหน้ามึนพูดออกมา“พี่เมื่อยมากเลย ขับรถกลับไม่ไหวแล้วล่ะ” พงศกรเอ่ยบอก พร้อมกับท่าทางนวดแขนของตัวเองให้หญิงสาวเห็น“แต่พี่เพชร...”“อยากไปอาบน้ำก็อาบไปสิ พี่ไม่แอบดูหรอก” ร่างสูงพูดขึ้นบอก เมื่อสีหน้าของหญิงสาวเป็นกังวล พยายามจะสื่อถึงอะไรบางอย่าง“พี่เพชรทำไมพี่หน้ามึนแบบนี้ล่ะค่ะ” หญิงสาวต่อว่าออกมาทันที เพราะไม่รู้ว่าจะทำเป็นไรกับคนตีมึนแบบนี้ดี“ยอมรับครับ” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยน้อมรับออกมา“
Read more
8 - ถูกที่ แต่ผิดเวลา  
ถูกที่ แต่ผิดเวลารุ่งเช้าสองร่างหนุ่มสาวกอดกันกลมเกลียวหลับสนิทอย่างไม่รู้สึกตัว ร่างสูงที่เป็นฝ่ายลืมตาขึ้นมาก่อนเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาที่ดังรบกวนไม่ยอมหยุดมาเป็นระยะแล้วมือหนาข้างที่ว่างเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่ดังไม่ยอมหยุดขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรฯมารบกวน จึงกดปิดเสียงเงียบทันที แล้วทิ้งตัวลงนอนเช่นเดิม สายตาคมจ้องมองไปที่ใบหน้าสวยที่ยังคงหลับบนแขนแกร่งของเขาเพราะห้องของเธอมีหมอนแค่ใบเดียว ใบหน้าสวยที่หลับสนิทนั้นช่างน่าหลงใหลเสียเหลือเกิน มือสากลูบไปแก้มป๋องนั้นอย่างเบามือที่สุด แล้วใบหน้าที่มีรอยยิ้มผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว“อื้อ...” เสียงครางอู้อี้ออกมาจากร่างบาง เมื่อถูกรบกวนการนอนของเธอ“ตื่นได้แล้ว...” เสียงทุ้มถามขึ้น เมื่อรับรู้ถึงแรงขยับของหญิงสาว ที่หนุนแขนเขาแทนหมอนแทบทั้งคืน“เช้าแล้วเหรอ” เสียงอู้อี้ถามขึ้น พร้อมกับขยับตัวออกจากแขน แล้วลุกขึ้นมานั่งบิดขี้เกียดไปมาอยู่สักพัก“อื้ม...” ร่างสูงของพงศกรพยักหน้ารับ แล้วลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับบีบนวดแขนตัวเอง ที่ตอนนี้รู้สึกชาไปทั้งหมด“พี่เพชร พี่ปวดแขนเหรอ” หญิงสาวถามขึ้น เมื่อเห็นเขาบีบทุบที่แขน เพราะเ
Read more
9 - ไม่แน่ชัด
.ไม่แน่ชัดบ้านเรืองพาณิชยากุล“สุขสันต์วันเกิดครับสุดหล่อ มาให้ลุงอุ้มหน่อย” ร่างสูงเดินเข้ามาภายในบ้าน เห็นหลานชายตัวน้อย วิ่งเข้ามาหา ก็รีบย่อตัวลงอุ้มขึ้นมาทันที“กว่าจะมาได้น่ะ...” นิษฐา มารดาผู้ให้กำเนิด เอ่ยแซวขึ้นมาทันที ที่เจอหน้าลูกชายคนโตของบ้าน เพราะช่วงนี้ชายหนุ่มไม่ค่อยกลับเข้าบ้าน“ก็ติดงานนี้ครับแม่...ตั้งแต่ที่พ่อมาช่วยเลี้ยงหลานแม่ งานผมก็กองเต็มจนต้องหอบกลับมาทำที่บ้านนี้แหล่ะครับ ดีหน่อยที่มีคอนโดฯใกล้ๆ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาขับรถนาน” พงศกรตอบกลับมารดาไป แล้วเอาเหตุของคนเป็นพ่อมาอ้าง“จ้า...พ่อคนขยันของแม่ ว่าแต่มีอะไรมาฝากหลานล่ะ” นิษฐาจึงยอมอ่อนให้แก่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอ“ของเล่นเช่นเคยละครับ ว่าแต่น้องๆไปไหนกันหมด” พงศกรตอบกลับไป พร้อมกับถามถึงน้องๆ เพราะไม่เห็นหน้ากันเลย“เตรียมอาหารกันที่ครัวน่ะ” นิษฐาตอบออกไป“ตาพีทนี้นะครับ จะเข้าครัว” พงศกรเลิกคิ้วขึ้นมา พูดเสียงดังทันที เพราะไม่อยากจะเชื่อ ว่าคนอย่าง พจีพัฒน์ น้องเล็กของบ้าน ที่ทำอะไรไม่เป็นเลย นอกจากหน้าตาดี และเรียนเก่ง จะยอมเข้าครัว“ก็เออนะสิ”“มาถึงนานแล้วเหรอค่ะพี่เพชร” เสียงหวานถามขึ้นมาเดินถือ
Read more
10 - ปลดปล่อย NC
ปลดปล่อย NC“รีบถอดสิ...” เสียงเข้มเอ่ยสั่ง เมื่อเข้ามาถึงห้องในม่านรูด ซึ่งใกล้กันกับสถานบันเทิงแห่งนี้ ที่พึ่งจะนัดดีลสาวสุดเซ็กซี่ สวยแซ่บมาปลดปล่อยตามประสาชายโสด“ใจร้อนจังเลยนะคะ...” เสียงหวานของร่างอรชนสุดเซ็กซี่เอ่ยขึ้น พร้อมกับพยายามส่งสายตายั่วยวน แก่ร่างสูงหุ่นดุจนายแบบตรงหน้า“ผมไม่ชอบจูบกับใคร...” เสียงเข้มเอ่ย พร้อมกับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เมื่อหญิงสาวพยายามจู่โจมหน้าใส่ หมายจะมอบจูบให้แก่เขา“ค่ะ...ฉันชื่อเอยนะคะ แล้วคุณชื่ออะไรล่ะค่ะ เอยจะได้เรียกถูก” หญิงสาวเอ่ยบอกชื่อ พร้อมกับถามร่างสูงกลับไป“...ผมไม่ได้ถาม แล้วคุณก็ไม่ต้องอยากรู้ด้วยว่าผมชื่ออะไร” เพราะชื่อของหญิงสาวที่เอ่ยบอก ทำให้ร่างสูงชะงักนิ่งทันที อะไรจะบังเอิญชื่อเหมือนขนาดนั้น“บอกไว้เผื่อจะได้ครางถูกยังไงล่ะค่ะ ตอนเรามีความสุขกัน...” เสียงนุ่มกระเส่าเย้าแหย่เอ่ยออกมา และปลดชุดสวยสุดเซ็กซี่ของเธอออก“หึ มั่นใจหรือว่าคุณจะทำให้ผมถึงใจขนาดนั่น...” ร่างสูงเค้นหัวเราะออกมา พร้อมกับนั่งลงบนที่นอนนุ่ม“ก็ลองดูสิค่ะ...แล้วคุณจะติดใจ” หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ ในตัวเองว่าสามารถปรนเปรอชายหนุ่มถึงใจได้“รีบทำเถอะ...
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status