บทที่ 6/5 เริ่มต้นชีวิตใหม่

“รถโคตรเยอะเลยจะหาที่จอดเจอไหม ไอ้บลู จอดๆ ฉันกับน้องๆ จะเข้าไปซื้อของรอ แกวนหาที่จอดรถเจอแล้วค่อยโทรมาแล้วกัน”

เพื่อนครางรับในลำคอเหมือนเดิม ออร่าผิดสังเกตแต่ปล่อยไปก่อนค่อยถามทีหลัง โซนห้างฯ ค้าปลีกตั้งอยู่บนชั้นสอง สาวๆ มาถึงดึงรถเข็นออกมาสองคัน เนื่องจากพิยดาต้องการซื้อของเข้าบ้านหลายรายการ ออร่าถือโอกาสนั้นลากแขนอีฟให้ไปช่วยเลือกของสดจะมาทำหมูกระทะ

อนึ่งคืออยากซักถามอีฟ ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าตอนที่ไปโรงพยาบาล

เงินเก็บเหลืออยู่น้อยนิดทำพิยดาถอนหายใจ

จากคนเคยมีเงินเก็บเจ็ดหลักในบัญชี กลับผลาญเงินที่หามาได้เกือบเกลี้ยงภายในระยะเวลาหนึ่งปีเศษ กับการเรียนต่อปริญญาโทตามฝัน ซึ่งผลสุดท้ายหล่อนเรียนไม่จบ

ถอนเงินออกมาแค่ส่วนปลาย ไว้ใช้จ่ายในครัวเรือน ออกห่างจากตู้ ATM แล้วจิตใจยังเหม่อลอย ถ้าไม่รีบหางานทำให้มีรายได้มากกว่ารายจ่าย อาจจะลำบากในภายภาคหน้า พิยดาทำงานหาเงินคนเดียว แต่ต้องเลี้ยงดูสามปากสามท้องให้กินอิ่มนอนหลับ ความเครียดเรื่องเงินทำให้หญิงสาวรู้สึกเศร้า

เลือกซื้อของแต่ละชิ้นคิดแล้วคิดอีกว่าจำเป็นหรือเปล่า แต่ไม่ว่าจะเดินไปโซนไหนก็จำเป็นทั้งหมด ไปได้ไม่ถึงไหนข้าวของกองเต็มรถเข็น คิดได้ว่าพอแค่นี้ดีกว่า ไว้ขาดเหลืออะไรเพิ่มเติมค่อยทยอยซื้อเข้าบ้านทีละนิดทีละหน่อย ให้ซื้อทั้งหมดรวดเดียวมีหวังเงินเก็บอันน้อยนิดหมดในวันเดียว

คุณแม่ยังสาวหน้าตาอ่อนเยาว์ลักษณะคล้ายน้ามากกว่าแม่ ร้องห้ามลูกสาวตัวเล็กนิดเดียวไม่ให้แตะต้องกล่องตุ๊กตา หนูน้อยว่านอนสอนง่าย แม้จะเสียดาย แต่เมื่อแม่ไม่มีเงินซื้อให้ก็วางกล่องตุ๊กตา

ถ้าพิยดามีลูก แล้วลูกว่านอนสอนง่ายไม่ดื้อไม่ซนไม่เอาแต่ใจแบบนี้คงดี ของที่เด็กหญิงอยากได้คือกล่องสี่เหลี่ยมบรรจุตุ๊กตาราพันเซลถือโคมลอย แพงมาก ตัวแค่นี้ราคาหนึ่งพันห้าร้อยบาท

มิน่า คุณแม่ยังสาวถึงไม่ยอมตามใจลูกน้อย

ตุ๊กตาตัวนี้ทำให้พิยดานึกถึงความทรงจำวัยเด็ก ในวันที่ถูกศิรินทร์รวมหัวกับดุจเดือนรุมแกล้งเอากรรไกรมาตัดผมหล่อนจนสั้นถึงใต้ติ่งหู พิยดายังเด็กมาก หลบไปนั่งคุดคู้ร้องไห้บนโคนต้นไม้ใหญ่ เสียใจที่ผมตัวเองยาวไม่เท่าราพันเซล

แต่เด็กหญิงก็หายเศร้าด้วยไอศกรีมหนึ่งถ้วยจากศรันย์

ครั้งแรกที่มีโอกาสได้นั่งกินไอศกรีมในร้านและได้ดูการ์ตูนสนุกๆ ผ่านโทรศัพท์ของเขา เขาเปิดราพันเซลให้ดูจนจบ บอกว่าตอนท้ายราพันเซลผมสั้นแต่ก็ยังสวยอยู่ดี เด็กหญิงหายเศร้า ถูกหลอกแค่นี้ก็เชื่อ นึกย้อนแล้วตลกตัวเอง ยังมีหน้าไปบอกศิรินทร์กับดุจเดือนว่าหายโกรธแล้ว มิน่าถึงถูกแกล้งไม่เลิก

ตัดใจวางลงที่เดิม หล่อนไม่มีเงินซื้อ เอาเงินไปซื้อข้าวกินยังจะเป็นประโยชน์ต่อครอบครัวมากกว่า ปล่อยให้ของมีราคาแพงไปอยู่ในมือคนที่จ่ายไหว ส่วนหล่อนขอมองดูอยู่ห่างๆ ไม่แตะต้องมันอีก

พิยดาบังเอิญสะดุดสายตาเข้ากับชายหนุ่มรูปร่างกำยำสูงใหญ่ที่ยืนขวางทางอยู่ตรงหน้า ดวงตาหญิงสาวขยายออก ไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว แต่เคยเจอในโรงพยาบาลหลายครั้ง วันที่ศรันย์ฟุบล้มบนพื้นก็ได้ชายคนนี้มารับช่วงดูแล

“ผมอรรถพลครับ เรียกเอ็มก็ได้ ผมทำงานเป็นเลขานุการของคุณรัน คุณพิมน่าจะคุ้นหน้าผม เราเคยเจอกันหลายครั้งในโรงพยาบาล คุณรันให้ผมเป็นตัวแทนมาเชิญคุณพิมไปรับประทานอาหารมื้อค่ำวันนี้ครับ คุณรันไม่ได้จะชวนไปไหนไกล หาร้านเงียบๆ ในห้างฯ นี้ก็ได้ครับ”

“ไม่ไปค่ะ ฉันมากับเพื่อน ไม่ได้มาคนเดียว ขอตัวนะคะ”

พูดเสียงเบา จะเข็นรถหนักสินค้าไปทางอื่นทว่าชายหนุ่มพาร่างกายกำยำมาขวางทาง

สีหน้าท่าทางชายหนุ่มขึงขัง ยังคงขวางทางไม่ยอมเคลื่อนไหว คล้ายกับจะคุกคาม ส่งผลให้พิยดากลัวจนมือเริ่มสั่น

“ได้โปรดตอบตกลงเถอะนะครับ คุณรันอยากคุยกับคุณพิมจริงๆ เขาไปรอเจอคุณพิมในโรงพยาบาลหลายครั้ง แต่คุณพิมไม่ยอมคุยกับเขาเลย เขามาที่นี่กับผมด้วย คุณพิมจะปลอดภัยจนถึงบ้าน ผมรับประกันครับ”

“พวกคุณเห็นฉันเป็นตัวอะไรเหรอคะ ถึงคิดจะสั่งให้ฉันทำอะไร หรือสั่งไปไหนมาไหนด้วยก็ได้ ฉันพูดชัดเจนว่าไม่ไป ก็คือไม่ไปค่ะ หน้าตาคุณดีนะคะ แต่งตัวก็ดี ท่าทางมีการศึกษา ไม่น่าจะฟังที่ฉันพูดไม่เข้าใจ”

“ผม... ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้คุณพิมไม่สบายใจนะครับ”

เพียงแต่... ต้องทำตามคำสั่งเจ้านาย

หน้าถอดสีไม่กล้ามีปากเสียง ภายนอกพิยดานุ่มนิ่ม ไม่คาดคิดว่าหญิงสาวจะกล้าโต้อย่างไม่เกรงกลัว

“คุณกลับไปบอกเขาให้เลิกยุ่งกับฉัน แล้วต่างคนต่างอยู่เถอะนะคะ ถ้ายังตามไม่เลิก ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกนายหญิงของคุณ ถ้าคุณทำงานกับเขามานาน น่าจะพอเข้าใจสถานการณ์ใช่ไหมคะ ถ้าหากคุณนฤมลทราบเรื่องนี้ คนที่เดือดร้อนจะเป็นใคร”

เลขานุการหนุ่มไม่เหลือเค้าโครงความน่าเกรงขาม เม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้า คิดไม่ออกจะโน้มน้าวอดีตคนรักเจ้านายด้วยวิธีไหน อรรถพลปรายสายตากลับไปทางป้ายโฆษณาชนิดตั้งพื้น พบดวงตาคู่หนึ่งที่โผล่ออกมาศูนย์จุดหนึ่งมิลลิเมตร เสี้ยวพริบตาหลบกลับเข้าที่เดิม พนักงานจัดของบริเวณนั้นมองตาม งงว่าไปยืนหลบอยู่ตรงนั้นทำไม ไม่ใช่แค่พนักงาน เขาก็งง เจ้าตัวควรมาพูดเองไหม จะให้เขาพูดแทนทำไม ช่วงหัวค่ำตรงกับผู้คนเลิกงานมาใช้บริการหนาแน่น บังเอิญว่าแผ่นป้ายโฆษณาตัวนั้นตั้งโดดเดี่ยวกีดขวางทางเดินลูกค้า สังเกตเห็นทิศทางการเดินของพนักงานชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะตรงไปทางป้ายโฆษณา

อรรถพลกลืนน้ำลายอึดใหญ่ลงคอ เหงื่อซึมเมื่อพนักงานชายคว้าเข้ากลางแผ่นป้ายยกมันไปวางที่อื่นเปิดเผยที่ซ่อนศรันย์ ใบหน้าศรันย์หล่อเร้าใจ ส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรเสริมให้รูปร่างเขาสูงสมส่วน ดึงดูดความสนใจจากสาวๆ ไร้ที่ซ่อนเขากลายเป็นอาหารตาชั้นดี แต่พูดก็พูดเถอะ ไม่มีสายตาสาวคนไหนน่ากลัว เท่ากับหญิงสาวตรงหน้าเขาอีกแล้ว หล่อนกลับหัวรถเข็นผลักมันไปทางอื่น เดินหนีจากคนตัวสูงที่ยังคงก้มหน้าดูโทรศัพท์

“คุณรัน! คุณพิมเธอเดินไปนู่นแล้วครับ มัวทำอะไรอยู่ รีบไปง้อสิครับ คุณพิมเธอโกรธจะแย่แล้ว” เสียงเรียกดังไกลไปถึงชายหนุ่มที่หันรีหันขวาง งุนงงว่าแผ่นป้ายโฆษณาเมื่อครู่หายไปไหน

“ไม่ได้เรื่องเลยเอ็ม” ถ้าอรรถพลบ่นกลับได้ ก็คงจะด่าว่าเขานั่นแหละที่ไม่ได้เรื่อง!

ศรันย์วิ่งตามไปคว้าท่อนแขนหญิงคนรัก สบประสานสายตาคู่งดงามในระยะใกล้ หล่อนน้อยใจจนน้ำตาคลอปัดมือเขาทิ้ง เขาไม่ยอมจับอีกครั้ง แต่พลังแห่งความน้อยใจก็สั่งให้ปัดทิ้งอีกรอบ

“พี่ไม่เข้าใจ! ทำไมพิมชอบเดินหนีพี่อยู่เรื่อย เจอหน้ากันครั้งไหนไม่เดินหนี ก็วิ่งหนี พิมจะหยุดคุยกับพี่สักครั้งได้ไหม แค่ครั้งละสิบนาทีก็ได้ ถ้าพิมจะโกรธ จะเกลียดพี่ พี่รู้ พี่ยอมรับ แต่พิมอย่าเดินหนีพี่เลยนะ หันหน้ามาคุยกันดีๆ สักครั้ง มาปรับความเข้าใจกัน ที่โรงพยาบาล พี่ไปหาพิมทุกวัน แต่พิมก็ไม่ยอมหันมามองพี่อีกตามเคย ตามมาถึงที่นี่ ก็ยังจะไม่ยอมคุยกับพี่อีก พี่ตื๊อจนท้อแล้วนะ”

“แล้วใครขอให้ตื๊อ! ที่พิมไม่มอง ก็เพราะพิมไม่อยากมองไงคะ มันเข้าใจยากตรงไหน พี่รันคิดว่าตัวเองเป็นใคร วิเศษเหนือคนอื่นนักเหรอ ถึงได้คิดว่าทุกคนจะต้องให้ค่า ให้ความสนใจพี่ พี่เลิกตื๊อพิมเถอะค่ะ พิมไม่อยากเจอพี่ พิมไม่ได้ต้องการพี่อีกแล้ว!”

“พูดว่าไม่ต้องการพี่ทั้งที่น้ำตาไหลเต็มหน้า จะให้พี่เชื่อได้ยังไงคะ เรามาคุยกันดีๆ เถอะนะ พิมจะดุด่า จะลงโทษพี่ยังไงก็ได้ เรื่องที่ผ่านมาพี่ขอโทษ พี่รักพิม ไม่เคยหยุดรักพิมได้เลยสักวัน พี่อยากขอโอกาสให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม ตามคำสัญญาที่เราเคยให้กันไว้ตอนนั้น พิมยังจำได้ไหม เราจะกลับมาคบกันในวันที่เราสองคนโตเป็นผู้ใหญ่ มันถึงเวลานั้นแล้วนะพิม เวลาที่พวกเรารอมาทั้งชีวิต...” จากจับแขนหล่อนมือเดียว เปลี่ยนมาสาวท่อนแขนบาง ตรึงร่างกายอรชรที่แสนคิดถึงไว้ในอ้อมแขนกว้าง เห็นหล่อนร้องไห้ หัวใจเขายิ่งทรมาน อยากใกล้ชิด อยากสวมกอด อยากจูบ แต่หล่อนกลับผลักไส

“ปล่อย! พิมบอกให้ปล่อย! ฮึก... พี่มันคนทุเรศ! เก้าปีนะ ไม่ใช่เก้าเดือน หรือเก้าวัน! มาพูดว่าไม่เคยหยุดรัก จะมีคนหน้าโง่ที่ไหนยอมเชื่อ พี่รันเห็นพิมเป็นของตายหรือไง ถึงคิดจะกลับมาหาพิมตอนไหนก็ได้ พิมไม่เคยง้อ ไม่เคยสนใจว่าพี่จะกลับมาหาพิมหรือเปล่า เพราะไม่มีพี่ พิมก็อยู่ของพิมได้! ไปให้ไกลเลยนะคนบ้า คนเห็นแก่ตัว พิมเกลียดพี่รันที่สุด ไป แล้วอย่ากลับมาให้พิมเห็นหน้าอีก ฮึก...”

พิยดาตัวเล็กกว่าเขามาก แต่เพราะความโกรธผสมรวมกับความน้อยใจ ส่งผลให้หญิงสาวมีเรี่ยวแรงเกินความจริง ทุ่มแรงผลักเข้าที่อกกว้างทีเดียว กายสูงใหญ่ของศรันย์ถอยหลังไปชนเข้ากับชั้นวางของ กระดูกบริเวณหัวไหล่กระทบเข้ากับขอบชั้นทำเขาเจ็บแปลบคว้าเรือนร่างหญิงสาวไว้ไม่ทัน

“คุณรัน เจ็บมากไหมครับ”

“ไม่เป็นไร ฉันจะไปหาพิม”

เลขานุการหนุ่มมาดขรึมมองตามจนลับสายตา เห็นด้วยกับพิยดา มัวไปรีรอทำอะไรตั้งเก้าปี