บทที่12ดูแล

เช้าอีกวันของวันหยุดที่สอง กอหญ้าเธอออกมานั่งกินข้าวตามเวลาที่เขาสั่งไว้ตามปกติไม่สิตั้งไว้ว่าต้องมานั่งรับประทานอาหารเช้าตอน7.30 น.ของทุกวัน วันนี้ก็เช่นเคย

ชายร่างโตที่ดูจะไม่มีเรี่ยวมีแรงเลยสักนิดตอนนี้กลับมีสีสันขึ้นบนใบหน้ามามากแล้วดูเหมือนไม่ใช่คนป่วยเลยสักนิดแตกต่างจากเมื่อวานลิบลับราวฟ้ากับเหว

กอหญ้าเลื่อนเก้าอี้และนั่งลงอย่างสุภาพ

“อาการไข้วันนี้เป็นไงบ้างคะ”

“ก็ปกติดีหายแล้ว”

“แล้วได้วัดอุณหภูมิแล้วหรือยังค่ะ”

“วัดแล้ว”

“เท่าไรคะ”

“36.7”

“อุณหภูมิปกติแล้ว”กอหญ้าไม่อยากจะจุ้นจ้านถามต่อไปเพราะดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากตอบคำถามของเธอเสียเท่าไรนัก เพราะดูจากที่เธอถามคำเขาก็ตอบเธอมาคำเหมือนตอบส่งๆ มาแบบนั้น ดูเหมือนว่าจะไม่อยากคุยกับเธอ

“ฉันจะไม่อยู่บ้านน่ะอยากได้อะไรก็โทรบอกหรืออยากไปไหนก็บอกจะให้คนไปส่ง”

“ค่ะ”

“แต่ว่า”

“แต่ว่าอะไร”

“กอหญ้ายังไม่มีไลน์หรือเบอร์โทรของพี่กระทิงเลยเราจะติดต่อกันได้อย่างไรคะ”

“อืม”กระทิงเดินไปหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ มาเขียนเบอร์โทรและไอดีไลน์ก่อนจะลุกออกไปจากโต๊ะ

“พี่กระทิงจะไปไหนหรือคะ ยังไม่หายดีเลย”

“ไปดูเขาเตรียมสถานที่จัดงานวันปีใหม่”

“งานที่นักท่องเที่ยวมักจะมาเคาท์ดาวน์ดาวปีใหม่ที่ไร่กระทิงเหรอคะ” กอหญ้าพูดน้ำเสียงตื่นเต้นเอามากๆ เพราะเธอได้ข่าวโปรโมทของไร่ทุกปีแต่เธอก็ไม่กล้าที่จะมา แต่ในความตื่นเต้นของเธอนั้นหญิงสาวก็มีความรู้สึกบางอย่าง ขึ้นมานะตอนนี้เธอรู้สึกเป็นห่วงกระทิงกลัวว่าเขา จะไปตากแดดตากลมแล้วทำให้เกิดไม่สบายขึ้นมาอีกมันจะทำให้ชายหนุ่มเป็นหวัดไม่หายสักที อีกอย่าง งานจะเริ่มก็ตั้งสองอาทิตย์ทำไมเขาไม่นอนพักให้ร่างกายรู้สึก แข็งแรงมากกว่านี้ก่อนแล้วค่อยไปทำงาน

“กว่างานจะเริ่มอีกตั้งสองอาทิตย์ก่อนทำไมพี่กระทิงไม่นอนพักให้หายดีก่อนแล้วค่อยไปทำงานพี่กำลังเป็นหวัดหายใหม่นะ”

“ไม่ต้องเป็นห่วงฉันรู้ตัวดีว่าฉันหายดีแล้ว”

“ยังค่ะ ยังไม่หายดี”

“ทำไมพี่กระทิงไม่ให้คุณสิงโตไปดูให้ก่อนละคะ”

“สิงโตมันดูแลแม่มันอยู่ก็เลยไม่อยากกวนมัน ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันดูแลตัวเองได้”กระทิงมองใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าและรู้ว่าเธอเป็นห่วงเขาแต่งานของเขาก็ต้องดำเนิน จะขาดตกบกพร่องไม่ได้ แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว "ฉันไปทำงานก่อนละ ฉันลืมบอกไปเราเคยมีFacebook ของกันและกันตั้งนานแล้วติดต่อทางนั้นก็ได้นะ”

“มีด้วยหรือ”แล้วกระทิงก็เดินออกไปทิ้งให้หญิงสาวนั่งงงว่าเธอไปเป็นเพื่อนในFacebookตั้งแต่เมื่อไรแล้วมีเขาเป็นเพื่อนด้วยหรือกอหญ้าพยายามค้นหาเพื่อนที่มีอยู่ในfaceทั้งหมดเก้าร้อยกว่าคน แต่เธอค้นหามาจะครึ่งค่อนวันแล้วยังหาไม่เจอเลย จนในที่สุดเธอได้ไปสะดุดกับรูปโปรไฟล์สีดำเธอจึงคลิกเข้าไปดูพบว่าเป็นกระทิงจริงๆ ด้วย แต่กระทิงไม่ได้อัปเดตข้อมูลอะไรเลยมีแต่รูปที่เป็นชุดนักเรียนและเพื่อนของเขาอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น

“ไม่อัปอะไรเลยแบบนี้จะรู้หรือว่าเป็นเพื่อนกัน”แต่เหมือนเธอจะเคยจำได้รางๆ ว่าเธอเคยไปขอFacebookของกระทิงก่อน แต่แทบจะจำไม่ได้แล้ว เพราะเป็นเธอเองที่ไม่อยากจำ

“เจ็บจนลืมไม่ลง”ข้อความสุดท้ายที่โพสต์เอาไว้ หลังจากที่กอหญ้าทำนูนทำนี่แล้วก็ไล่อ่านข้อความที่กระทิงเคยโพสต์จนหมดก็เกือบจะเย็นแล้ว จนเธอต้องวางมือถือลงเพราะปวดเมื่อยกล้ามเนื้อตาจนต้องหนีไปอาบน้ำ

“นายครับรอผมแป๊บหนึ่งนะครับเดี๋ยวผมไปเปิดประตูให้ นายระวังมือนะครับ”หลังจากที่หญิงสาวอาบน้ำและไปนอนเล่นในห้องของตัวเองสักพักก็ได้ยินเสียงที่เธอคุ้นเคย เธอจึงรีบออกมาดู แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นชายวัยกลางคนน่าจะเป็นคนงานมาส่งกระทิงกลับบ้าน แล้วเดินตามกระทิงเข้าไปในห้อง

“อย่าพึ่งไปเช็ดตัวให้ฉันก่อนแล้วค่อยกลับ”

“ครับนาย”

“ผ้ากับกะละมังอยู่หลังบ้าน”

“ครับ”กอหญ้าเห็น ชายวัยกลางคนที่เพิ่งเข้าไปส่งกระทิงถึงในห้องออกมาทำเก้ๆ กังๆ เหมือนว่ากำลังหาอะไรอยู่

“กำลังหาอะไรอยู่ค่ะ”

“ผ้ากับกะละมังเอาไปเช็ดตัวให้นายน่ะครับ”

“ผ้ากับกะละมังอยู่ตรงนั้นนะคะ”เมื่อรู้ว่าชายวัยกลางคนที่มาส่งกำลังหากะละมังกับผ้าขนหนู หญิงสาวก็เลยคิดว่าพี่กระทิงต้องป่วยไข้ขึ้นแน่ “บอกแล้วว่ายังไม่หายดียังจะไปทำงานอีก”

“พี่กระทิงไข้ขึ้นหรือคะ”กอหญ้าถามโดยไม่รอเอาคำตอบทิ้งให้คนที่ตอบคำถาม ตอบออกไปกับลมกับอากาศส่วนตัวเธอนั้นรีบวิ่งไปดูอาการของกระทิงทันที

“ไม่ใช่...”

“....”

“เอ้าคุณคนนั้นไปไหนแล้ว”

“พี่กระทิง”หญิงสาววิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปหาชายหนุ่มทันที

“ไข้ขึ้นหรือคะ”

“เปล่า

“เปล่าแล้วเป็นอะไร ทำไมต้องให้ลุงคนนั้นมาส่งด้วย”

“ข้อมือเคล็ด”

“ข้อมือเคล็ด”

“อาบน้ำเองไม่ได้ก็เลยให้ลุงคำมาเช็ดตัวให้”

“ค่ะ”

“ไปทำไงถึงทำให้ข้อมือเคล็ด”

“ไปดูแล้วก็ไปช่วยพวกมันยกของแต่ดันยกผิดท่าเลยทำให้ข้อมือเคล็ดน่ะ”

“อือ”กอหญ้าพยักหน้าเป็นเชิงว่าเธอเข้าใจแล้ว

“คุณกระทิงลุงหาผ้าไม่เจอ”

“ไปหาผ้ากับกะละมังใส่น้ำแล้วเอามาให้ฉันในห้องหน่อย”กอหญ้าพยักหน้าแล้วทำตามที่ชายหนุ่มบอก เพราะเธอเริ่มจะรู้และเข้าใจชายตัวโตแล้วว่าเขาไม่ชอบให้ผู้หญิง มาแตะเนื้อต้องตัวเขาเสียเท่าไร มาถึงตอนนี้แล้วกอหญ้าก็มีน้ำหนักเอนเอียงไปว่าชายร่างโตอาจจะชอบผู้ชายก็ได้

“ผ้ากับกะละมังมาแล้วค่ะ”

ลุงคำจับผ้าชุบน้ำและบิดให้หมาดแต่เมื่อกำลังจะถือผ้าไปเช็ดตัวลุงก็ดู เก้ๆ กังๆ เหมือนจะไม่กล้าหรือไม่ถนัดในการเช็ดตัวให้กระทิง

“ลุงว่าลุงกลับก่อนดีกว่าลุงไม่ถนัดเช็ดตัวให้ผู้ชายลุงว่าให้แม่หนูคนนี้เช็ดให้ก็แล้วกันนะ อีกอย่างลุงมีธุระต้องกลับไปหาลูกหาเมีย”

“ลุงอย่าพึ่งไป”ชายวัยกลางคนไม่ฟังเสียงเจ้านายของตนเลยเดินจ้ำอ้าวออกไปเลย

ทิ้งให้กระทิงกับกอหญ้ามองตามหลังและหันหน้ามามองหน้ากันว่าจะทำยังไงกันต่อไปดี

“เอาไงดีค่ะพี่กระทิงให้กอหญ้าไปตามลุงกลับมาให้หรือโทรเรียกคุณสิงโตมาเช็ดตัวให้พี่ดีไหม”

“ไม่ต้องไปรบกวนสิงโตแค่ไปเปิดน้ำใส่อ่างแล้วตีสบู่ให้เป็นฟองเยอะๆ ก็พอดี”ที่พูดแบบนี้ไม่รู้ว่าพี่กระทิงกำลังงอนคุณสิงโตอยู่หรือเปล่า

“พี่กระทิงจะอาบน้ำเลยเหรอพี่กำลังหายเป็นไข้ใหม่ๆ นะ”

“อืม” ในเมื่อเขายืนยันเช่นนั้นเธอก็ไม่อยากจะขัดขวางเขา กอหญ้าเดินเข้าไปในห้องน้ำเธอเปิดน้ำใส่ไว้ในอ่างพร้อมกับตีสบู่ให้มีฟองเยอะๆ ตามที่ชายหนุ่มต้องการ ถึงแม้บ้านหลังนี้จะมีแค่สองห้องนอนและหนึ่งห้องน้ำแต่ก็เป็นบ้านที่หรูหราเอามากๆ ภายในห้องน้ำมีอ่างแช่ตัวขนาดใหญ่แถมมีตู้อาบน้ำเพื่อไม่ให้น้ำกระจายออกมาเป็นพื้นที่วงกว้างภายในห้องน้ำอีกด้วย

“พี่กระทิงกอหญ้าเตรียมน้ำเสร็จแล้ว”หลังจากที่เธอเติมน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว กอหญ้าจึงเดินเข้าไปเรียกชายหนุ่มให้มาอาบน้ำ แต่เธอกับพบว่าชายหนุ่มกำลังทำท่าเก้ๆ กังๆ ถอดเสื้อผ้าของตัวเองด้วยความทุลักทุเลอยู่ ถ้าปล่อยให้เขาแก้ผ้าตัวเองให้เสร็จวันนี้ทั้งวันทั้งคือกระทิงก็คงจะไม่ได้อาบน้ำแน่

“ให้กอหญ้าช่วยไหม”

“เธอจะทำอะไร”เมื่อหญิงสาวพูดจบเธอก็เดินเข้าไปช่วยชายร่างโตทันที โดยที่ชายหนุ่มยังไม่ได้อนุญาตให้เธอช่วยเขาเลย

“ก็ช่วยพี่กระทิงถอดเสื้อยังไงละคะ ถ้ากอหญ้าปล่อยให้พี่กระทิงถอดเสื้อด้วยตัวเอง วันนี้พี่กระทิงจะได้อาบน้ำไหมคะ พี่กระทิงนั่งลงก่อน”

“นั่งลงทำไม”

“ก็กอหญ้าตัวเตี้ยกว่าพี่ไงจะดึงเสื้อให้พี่ได้อย่างไงละ”เมื่อชายหนุ่มร่างโตเข้าใจเหตุผลของหญิงสาวร่างเล็กแล้วเขาจึงนั่งลงที่เตียงนอนตามที่หญิงสาวบอก

“ยกมือขึ้นทั้งสองข้าง ยกได้ใช่ไหมคะ”

“ยกได้” กอหญ้าเธอจับชายเสื้อของชายหนุ่มให้ยกขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องที่แข็งแกร่งและซิกแพคเป็นชั้นๆ เมื่อหญิงสาวได้เห็นเนื้อแท้ที่เปลือยเปล่าของชายหนุ่มก็เล่นหายใจไม่ทั่วท้อง แถมไม่รู้ด้วยว่าด้วยเพราะเหตุผลใดหัวใจของเธอจึงเต้นเร็วและไม่เป็นจังหวะเช่นนี้

“ลดแขนข้างที่ไม่เจ็บลงค่ะ”ชายหนุ่มร่างโตก็ทำตามอย่างว่าง่าย

เมื่อนำเสื้อออกจากแขนข้างหนึ่งข้างที่ไม่เจ็บได้แล้วหญิงสาวค่อยๆ ยกเสื้อออกจากหัวและค่อยๆ เลื่อนเสื้อให้ออกจากแขนข้างที่ไม่เจ็บอย่างเบามือ

“ถอดเสื้อได้แล้วค่ะ”

“ถอดเสื้อได้แล้วก็ช่วยถอดกางเกงให้ฉันด้วยสิ”กระทิงลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะยืนนิ่งๆ ให้หญิงสาวมาถอดให้

“ถอดกางเกงด้วยหรือคะ” กอหญ้าทำถ้ากล้าๆ กลัวๆ เหมือนจะไม่กล้าถอดกางเกงของกระทิงขึ้นมา ใบหน้าขาวเริ่มขึ้นเริ่มมีสีแดงขึ้นบนใบหน้าเหมือนกับลูกมะเขือเทศ ในหัวของเธอกับนึกถึงเหตุการณ์ที่หลังมือของเธอได้สัมผัสกับน้องชายของเขาอีกครั้ง

“ฉันมือเจ็บอยู่ถอดกางเกงไม่ถนัด ทำไมไม่กล้าอย่างนั้นหรือ”เมื่อเห็นสีหน้าดีใจในตอนที่หญิงสาวร่างบางถอดเสื้อให้เขาได้และเห็นใบหน้าที่เธอไม่อยากจะถอดกางเกงให้เขาชายร่างโตก็ไม่รู้เป็นอะไร อยากแกล้งอยากให้เธอทำนู่นทำนี่ให้และไม่อยากถือตัวกับเธอขึ้นมากลับอยากให้เธอสัมผัสตัว

“กล้า แต่ขอถามอย่างหนึ่งได้ไหมว่าพี่ใส่กางเกงอีกตัวไว้ด้านในไหม”

“จำไม่ได้ด้วยสิ เดี๋ยวเธอถอดก็รู้เอง”ชายหนุ่มร่างโตเริ่มรู้สึกว่าคนตัวเล็กน่าแกล้งขึ้นมาเขาไม่ได้รู้สึกเหมือนเมื่อก่อนที่ไม่ชอบเวลาที่ผู้หญิงมาโดนตัว แต่มักจะเป็นฝ่ายชอบจับเนื้อต้องตัวผู้หญิงแทนเขาทำเรื่องพวกนี้ไปก็เพื่อทำให้ญาติผู้พี่น้องของเขาคิดว่าเขาแพรวพราวในเรื่องผู้หญิง และไม่เป็นห่วงกลัวว่าเขาจะลืมแฟนเก่าไม่ได้แล้วจมอยู่กับความทุกข์ แต่เจ็ดแปดปีมานี้กระทิงก็ไม่เคยนอนกับผู้หญิงเลยด้วยซ้ำและไม่คิดที่จะนอนกลับผู้หญิงที่วิ่งเข้าหาเขาด้วย แต่ไม่รู้ทำไม ผู้หญิงตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้กลับทำให้เขาอยากให้เธอสัมผัสกายของเขา มันอาจจะเป็นเพราะเธอไม่เชี่ยวชาญการเข้าใกล้ผู้ชาย หรือเขามักจะเห็นเธอเขินอายเวลาที่จะต้องสัมผัสร่างกายของเขา มันดูน่ารักดี

“ถอดสิ”หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มด้วยความเคืองใจแต่ก็ไม่ถึงกับโกรธ เธอรวบรวมความกล้าดึงเข็มขัดออกก่อนจะยื่นมือเรียวสวยของเธอปลดกระดุมกางเกงจับซิปก่อนจะหลับตาแล้วหลุดซิปลงควานมือหาขอบกางเกงก่อนจะดึงกางเกงลง ปล่อยให้ชายหนุ่มยกขาออกจากกางเกงด้วยตัวเองในขณะที่เธอยังหลับตาและก็ไม่ยอมลืมตาเลย

“ลืมตาได้แล้ว”หญิงสาวตัวเล็กยังนั่งลงแบบนั้นและยังหลับตาอยู่

“ฉันยังใส่กางเกงบ๊อกเซอร์ไว้ข้างในอยู่เธอลืมตาขึ้นมาดูสิ ลืมตา”เมื่อได้ยินเช่นนั้นหญิงสาวตัวเล็กค่อยๆ นำมือข้างหนึ่งมาปิดตาแล้วเปิดออกทีละนิ้ว เมื่อเธอพบว่าชายหนุ่มร่างโตได้ใส่กางเกงตามที่บอกจริง เธอก็เอามือออก และถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เธอไม่ต้องเห็นของสงวนของฝ่ายชาย

“เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้อาบพร้อมตีฟองเยอะๆ ตามที่พี่บอกแล้ว รีบไปอาบเถอะค่ะเดียวน้ำจะเย็น”

“อือ”

“เธอก็ไปด้วยสิ”

“ฮะ”

“ไปอาบน้ำให้ฉัน”

“ฮะอะไรนะ”

“เธอฟังไม่ผิดหรอกไปอาบน้ำให้ฉัน เพราะฉันเจ็บมือและแช่น้ำนานไม่ได้แล้วอีกอย่างอาการเป็นหวัดของฉันกำลังหาย เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องแช่น้ำนานเธอต้องไปช่วยฉันอาบน้ำ”