ความจริง

เวลาผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า ภายในมิติดวงตะวันและจันทราผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันขึ้นสู่ท้องฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่ากว่าความร้อนที่แผดรอบกายของฟู่หยวนหยวนจะเริ่มสลายลงไป ดวงหน้าของหญิงสาวค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นท่ามกลางม่านหมอก

ม่านหมอกพลันสลายไปอย่างรวดเร็ว ตามติดด้วยเสียงลั่นเปรี๊ยะระลอกหนึ่ง ทันใดนั้นฟู่หยวนหยวนก็ขยับตัว ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาว มุมปากยกขึ้นน้อยๆ นัยน์ตาทั้งสองข้างที่ปิดสนิทพลันลืมขึ้น แววตาทั้งคู่ดุจมีประกายไฟวิ่งผ่าน เปล่งแสงระยิบระยับ

นัยน์ตาคู่นั้นแลดูสุกใสแวววาวและดำขลับลึกล้ำกว่าที่ผ่านมา ประหนึ่งธารน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง พริบตาที่จ้องมองคล้ายจะดูดดึงวิญญาณผู้คนให้ออกจากร่าง งามดุจท้องฟ้าดาราพรายในยามราตรี

ฟู่หยวนหยวนรู้สึกว่าภายในร่างกายของเธอมีพลังขุมหนึ่งวิ่งวนในร่างกาย ทำให้รู้สึกสบายยิ่ง เมื่อลองรวบรวมพลังก็พบว่าตอนนี้พลังของเธออยู่ระดับวางรากฐานขั้นสาม! ฟู่หยวนหยวนลองเรียกพลังของตนของมาก็พบว่าพลังปราณของเธอมีสีเขียว แต่ยังจางอยู่มาก เพราะระดับพลังของเธอยังไม่สูงเท่าไหร่

จะหลอมโอสถต้องใช้พลังปราณระดับก่อกำเนิดขั้นห้าขึ้นไป ตอนนี้เธอยังห่างไกลขั้นนั้นอยู่มาก คอยดูเถอะอีกหนึ่งเดือนเธอจะทำให้ทุกคนได้เห็นว่าสตรีไร้ค่าคนนี้ทำอะไรได้บ้าง! ฟู่หยวนหยวนมิติก็พบว่าตอนนี้ด้านนอกยังคงมืดสนิท แต่เริ่มมีเสียงคนงานในจวนเริ่มออกมาทำงานของตนแล้ว และอีกไม่นานซินมี่กับซินหนี่ก็คงตื่น เธอจึงรีบจัดการตัวเองแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงอีกครั้งและหลับไปในที่สุด...

ด้านฟู่หลิวเหว่ยที่พึ่งกลับมาถึงเมืองหลวง เมื่อได้ทราบข่าวลือเกี่ยวกับบุตรสาวของตนก็ตรงกลับจวนทันที เขาไม่อยู่เพียงห้าวันก็มีคนกล้ารังแกบุตรสาวของเขาแล้ว ฟู่หลิวเหว่ยได้แต่คาดโทษผู้คนที่เกี่ยวข้องไว้ในใจ

เมื่อมาถึงจวนเขาก็รีบทะยานตรงไปยังเรือนโบตั๋นของบุตรสาวทันที ภาพในหัวของเขาคือภาพบุตรสาวที่น่าสงสารกำลังนอนร้องไห้อยู่บนเตียงเช่นทุกครั้งที่ถูกต่อว่า ทว่าเมื่อเดินผ่านประตูเรือนเข้ามา เขาก็พบว่าตรงศาลารับลมห่างจากประตูทางเข้าเรือนของบุตรสาวไปไม่มาก ฟู่หยวนหยวนบุตรสาวของตนกำลังนั่งพูดคุยหยอกล้อกับสาวใช้ทั้งสองของนางอย่างอารมณ์ดี นั่นรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก

ปกติฟู่หยวนหยวนนั้นถูกต่อว่าเพียงนิดก็ร้องไห้ไปสามวันสามคืน ภาพตรงหน้าจึงทำให้เขาแปลกใจ ภายในใจเกิดความรู้สึกประหลาดขุมหนึ่งขึ้นมา แต่เขาเลือกที่จะสลัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว “หยวนหยวนพ่อกลับมาแล้ว เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ฟู่หยวนหยวนมองประเมินท่านพ่อของเธออย่างเงียบๆ ท่านพ่อของเจ้าของร่างเดิมเป็นบุรุษที่มีใบหน้าอ่อนกว่าวัย เหมือนคนอายุสามสิบกว่าเท่านั้น ทั้งที่จริงๆ อายุของฟู่หลิวเหว่ยคือสี่สิบห้า แต่ไรมาในความทรงจำใบหน้าของท่านพ่อจะสงบนิ่งไม่ค่อยแสดงอารมณ์ แววตาเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นมีเมตตา ทว่าสายตาของท่านพ่อกลับแหลมคมยิ่ง มองอะไรไม่เคยพลาด!

ฟู่หยวนหยวนหันพูดกับสาวใช้ทั้งสองของตน ที่ตอนนี้เริ่มจะสนิทสนมกันมากขึ้น “ซินมี่ ซินหนี่ พวกเจ้าออกไปก่อน”

“เจ้าค่ะ”

หลังจากที่ทั้งสองออกไปจากศาลารับลม ฟู่หยวนหยวนก็หันมามองฟู่หลิวเหว่ยอีกครั้ง สายตาเรียบนิ่งราวกับมองทะลุสรรพสิ่งที่มองมา ทำให้คุณหมอสาวตัดสินใจเรื่องบางอย่างได้ในทันที เธอกับฟู่หยวนหยวนคนเดิมนิสัยไม่เหมือนกัน สักวันคนเป็นพ่อก็ต้องมองออก มิสู้วันนี้เธอเป็นฝ่ายชิงบอกก่อนอย่างน้อยก็ไม่ต้องแสดงละครตบตาใคร

ฝ่ายฟู่หลิวเหว่ยเองก็มองท่าทางครุ่นคิด และท่าทางที่แสดงออกของบุตรสาวตนไม่วางตาเช่นกัน เมื่อมองใบหน้าที่คุ้นเคย แน่นอนว่านางคือบุตรสาวของเขา แต่บางอย่างทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตรงหน้าไม่ใช่บุตรสาวของเขา อย่างเช่น...แววตา

ฟู่หยวนหยวนที่เขารู้จักมีแววตาที่ใสซื่อไม่ทันคน และแฝงความเศร้าบ้างเล็กน้อย แต่แววตาที่เขากำลังจ้องอยู่ตอนนี้แลดูสุกใสแวววาวและดำขลับลึกล้ำ ประหนึ่งธารน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ดูเฉลียวฉลาดทันคน ความรู้สึกประหลาดกลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง ทั้งเศร้าโศกและเสียใจ

“ท่าน...”

“เจ้าคือบุตรสาวของข้าฟู่หลิวเหว่ยคนนี้!” ยังไม่ทันที่ฟู่หยวนหยวนจะพูดจบประโยค ฟู่หลิวเหว่ยก็รีบพูดตัดบทสนทานาของบุตรสาวตนทันควัน แค่นางเอ่ยเรียกเขา เขาก็รู้คำตอบที่ตนสงสัยในทันที เพราะฟู่หยวนหยวนที่เขารู้จักจะเรียกเขาว่าบิดอย่างนั้น บิดาอย่างนี้ หาใช่ท่านพ่อ

คุณหมอสาวได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พูดสิ่งใดออกมาอีก แววตาเศร้าโศกเสียใจของอีกฝ่ายทำให้เธอรู้ในทันทีว่าฟู่หลิวเหว่ยรู้ความจริงแล้ว เมื่อครู่เธอตั้งใจเรียกอีกฝ่ายว่าท่านพ่อ เพื่อบอกเป็นนัยว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวคนเดิมของเขา เพราะรู้ดีว่าฟู่หยวนหยวนคนเดิมเรียกอีกฝ่ายว่าบิดา

คุณหมอสาวขยับมือรินชาใส่จอก ก่อนหันหน้าไปหาฟู่หลิวเหว่ย เธอถือจอกชาไว้ในมือและประสานมือคารวะแบบเต็มพิธี “หยวนหยวนคารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ”

ฟู่หลิวเหว่ยมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ โชคชะตานำพานางมาเป็นบุตรสาวเขา เช่นนั้นนางก็คือบุตรสาวเขา แม้จะเสียใจที่บุตรสาวคนเดียวของตนได้จากไปแล้วก็เถอะ ฟู่หลิวเหว่ยยกมือที่สั่นไหวของตนขึ้นรับจอกชาจากมือบุตรสาวของตน เขายกจอกชาขึ้นดื่มอย่างไม่ลังเล ก่อนลูบศีรษะของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะมาจากที่ใด แต่ต่อจากนี้เจ้าคือบุตรสาวของข้า” ฟู่หลิวเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น และกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หยวนหยวนไปพักผ่อนเถิดลูก พ่อจะเข้าวังไปถวายงานฮ่องเต้”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ”

ฟู่หยวนหยวนเดินออกมาส่งท่านพ่อหมาดๆ ของเธอที่หน้าประตูจวน เมื่อเห็นว่าฟู่หลิวเหว่ย ขึ้นรถม้าจากไปแล้วถึงได้เดินทอดน่องกลับเรือนโบตั๋นของตน เรื่องที่เธอหนักใจก็คลี่คลายลงแล้ว ต่อไปนี้ต้องเก็บตัวฝึกพลังให้หนักขึ้นอีกหน่อย เมื่อเดินเข้ามาในเรือนก็เห็นซินหนี่กับซินมี่ทำความสะอาดเรือนกับสาวใช้ในเรือนอีกหกคน

“ข้าจะนอนพักสักหน่อย ห้ามเข้ามารบกวนข้าเป็นอันขาด”

“เจ้าค่ะ” ซินหนี่กับซินมี่ขานรับพร้อมกัน หลังๆ มานี่คุณหนูของพวกนางชอบนอนเป็นพิเศษ จากที่เป็นห่วงตอนนี้เริ่มชินเสียแล้ว…