จวนหย่วนโหว

ห้าวันต่อมา

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ดวงจันทร์บนท้องฟ้าดวงนั้นลอยสูงขึ้นไปอยู่เหนือศีรษะแล้ว หลังจากแสงไฟจากตะเกียงภายในเรือนดับลง เงาไม้ที่ด้านนอกหน้าต่างเรือนโบตั๋นสั่นไหวทั้งที่ไร้แรงลม องครักษ์ของจวนราชครูที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้เพียงหันหน้ามามองจ้องเข้าไปในความมืดครู่หนึ่ง แล้วก็หันกลับไปอย่างไม่ไยดี คล้ายว่าเหตุความสั่นไหวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงนกบินผ่านยอดไม้ ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจอะไรมากนัก

ฟู่หยวนหยวนแฝงตัวกลืนหายเข้ากับราตรีกาลประดุจสายลม จากนั้นก็ทะยานมุ่งหน้าไปยังจวนหย่วนโหวทันที แสงไฟระยิบระยับบนถนนสายหลักทำให้คุณหมอสาวเห็นสิ่งต่างๆ ได้ชัดมากขึ้น ฟู่หยวนหยวนทะยานไปบนหลังคาอย่างว่องไว ก่อนหยุดลงบนต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ห่างจากจวนโหวไม่ไกล

ชุ่มซ่อนตัวอยู่ครู่ใหญ่ รอบด้านยังคงเงียบกริบไม่มีเสียง ดูภายนอกคล้ายว่าคลื่นลมเงียบสงบ แต่ฟู่หยวนหยวนยังคงรอดูท่าทีไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไร มันดูเงียบสงบจนเกินไประหว่างที่ฟู่หยวนหยวนคิดจะกลับไปหลังจากรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

ทันใดนั้นเงาดำหลายสายก็พุ่งทะลุบานหน้าต่างออกมายังลานภายในจวนหย่วนโหว บริเวณลานหน้ามุขไฟถูกจุดสว่างขึ้นทันที มีเงาร่างคนจำนวนมากโอบล้อมเงาคนเหล่านั้นไว้ มีดดาบที่ถืออยู่ในมือส่งประกายเยียบเย็น ฟู่หยวนหยวนได้แต่แอบร้องว่าเกือบไป เธอเกือบจะเป็นผีรับเคราะห์แทนผู้อื่นเสียแล้ว

สถานการณ์ในตอนนี้น่าอกสั่นขวัญแขวนยิ่งนัก แต่ละคนล้วนหน้าตาถมึงทึง รังสีเข่นฆ่าแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณราวกับว่าคนเหล่านี้ต้องการจะประหัตประหารกันให้ล้มตายไปข้าง ฟู่หยวนหยวนจึงตัดสินใจว่าคอยสังเกตการณ์อยู่บนต้นไม้อย่างสงบรอดูเหตุการณ์ก่อนจะดีกว่า ไม่ว่าอย่างไรชีวิตคนเรานั้นก็เปราะบางยิ่ง

‘ฮั่วกงเหวิน’ สะกดกลั้นโลหิตที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกเอาไว้ไม่ให้กระอักออกมา เขาแข็งใจยืนอยู่ท่ามกลางองครักษ์หลายคนด้วยสีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม มือแกร่งกุม ‘กระบี่หยกโลหิต’ ในมือไว้แน่น เขารู้ดีว่าเวลานี้ตนถูกพิษประหลาดไม่มีทางเดินพลังปราณใช้พลังขับพิษออกจากร่างได้ในเวลาอันสั้น

ครั้งนี้เขาเข้ามาในจวนหย่วนโหวในฐานะเจ้าสำนักหยกโลหิต นามว่า ‘เหวินกง’ ด้วยจุดประสงค์บางอย่าง ทว่ายังไม่ทันจะลงมือกลับถูกอีกฝ่ายเล่นงานเข้าเสียก่อน เขาใช้สายตาสั่งการลูกน้องให้พยายามถ่วงเวลาเอาไว้ เพื่อเขาจะได้ขับพิษร้ายออกจากร่างได้ทันกาลและพาทุกคนออกจากสถานที่อันตรายแห่งนี้โดยปลอดภัย

"หย่วนอู่เสวียน! เจ้าต่ำช้าเกินไปแล้ว" เป็นเพราะเขาประมาทเกินไป ถึงได้พลาดท่าเสียที่ถูกแผนสกปรกของเจ้าจิ้งจอกตรงหน้าเล่นงาน

"เป็นท่านต่างหากที่ไม่รู้จักชั่วดี น้องสาวของข้าหย่วนเหมียวเป็นหนึ่งในงามแห่งเมืองหลวง คู่ควรกับท่านราวกับกิ่งทองใบหยก นางยอมลดตัวแต่งให้ท่านถือเป็นวาสนาของท่านแล้ว"

“เจ้าคิดไปเองมากกว่า น้องสาวของเสือร้ายจะเป็นกระต่ายที่ว่านอนสอนง่ายไปได้อย่างไร ข้างกายนายท่านของเรามีหญิงงามมากมาย ไล่ยังไล่ไม่ไปด้วยซ้ำ ใครจะอยากได้หญิงใจดำอำมหิต" องครักษ์คนหนึ่งโกรธแค้นแทนฮั่วกงเหวิน ผู้เป็นนาย

หย่วนอู่เสวียนหัวเราะลั่น สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน ดูชื่นมื่นอย่างยิ่ง "องครักษ์เจี้ยนท่านพูดผิดแล้ว น้องสาวข้าเป็นหญิงงามของแผ่นดินรูปโฉมงดงามเหนือเทพธิดาทั้งปวง ปล่อยให้นางหลุดมือไปนับเป็นเรื่องสมควรต้องเสียใจอย่างยิ่ง"

‘เจี้ยนตง’ องครักษ์ฝ่ายบู๊ยืนอยู่ด้านซ้ายของผู้เป็นนายเดือดดาลหน้าแดงก่ำกำหมัดแน่น หากไม่ใช่เพราะ ‘โย่วซาน’องครักษ์ฝ่ายบุ๋นคอยดึงร่างอันเดือดดาลเต็มไปด้วยความหุนหันพลันแล่นของเขาเอาไว้ เกรงว่าเขาคงต้องติดกับแผนยั่วยุของอีกฝ่ายเป็นแน่แท้

"การผูกไมตรีด้วยการแต่งงานเป็นวิธีที่ดียิ่ง เจ้ากลับไม่รู้จักการควรไม่ควร ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็อย่ามาหาว่าข้าเหี้ยมโหด" ในแววตาของหย่วนอู่เสวียนปรากฏรังสีอำมหิตฉายออกมาอย่างชัดเจน เดิมหย่วนอู่เสวียนคิดจะอาศัยการแต่งงานในครั้งนี้ผูกสัมพันธ์เกี่ยวดองกับ ‘สำนักหยกโลหิต’ เพื่อที่ว่าจวนหย่วนโหวของตนจะได้มีเสถียรภาพมั่นคงแข็งแรงมากขึ้น และเพื่อความสะดวกในการกรุยทางไปสู่การช่วงชิงบัลลังก์

เขาปรารถนาจะได้นั่งบัลลังก์มานาน สำนักหยกโลหิตเป็นสำนักใหญ่อันดับหนึ่งของทั้งสี่แคว้น เป็นแหล่งรวมผู้มี

ความสามารถครบทุกด้าน มีกิจการในสังกัดกระจายอยู่ทั่วสี่แคว้น แต่ดูเหมือนว่าสำนักหยกโลหิตจะไม่คิดหวังที่จะก้าวก่ายอำนาจในราชสำนัก แต่ไรมาก็รักษาความเป็นกลางมาโดยตลอด หย่วนอู่เสวียนวางแผนในใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าสำนักหยกโลหิตที่ตนอยากเกี่ยวดอง คือชินอ๋องว่างงานผู้โหดเหี้ยมที่ทุกคนเล่าลือ

ว่ากันว่าฮั่วกงเหวินหรือชินอ๋องแห่งแคว้นเว่ยโหดเหี้ยมไร้ปรานี ทว่าเขาปรากฏตัวไม่บ่อยนัก ทำให้มีเพียงราชวงศ์และขุนนางชั้นสูงที่เคยเห็น ครั้งนี้ฮั่วกงเหวินกับคนสนิทสวมหน้ากากหนังมนุษย์จึงทำให้หย่วนอู่เสวียนมองไม่ออก

หย่วนอู่เสวียนอาศัยข้ออ้างเรื่องการค้าแฝงเจตนาชั่วร้าย โน้มน้าวให้เจ้าสำนักหยกโลหิตมาร่วมปรึกษาหารือเรื่องการขาดแคลนไหมในช่วงฤดูใบไม้ผลิ และถือโอกาสยื่นข้อเสนอเรื่องการแต่งงานขึ้นมาเพื่อเกี่ยวดอง โดยหมายให้สำนักหยกโลหิตช่วยสนับสนุนเขาขึ้นสู่บัลลังก์

แต่หลังจากถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย หย่วนอู่เสวียนก็ไม่พอใจมากและถือคติว่าในเมื่อตัดสินใจจะทำแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด เขาได้แอบชุบเลี้ยงองครักษ์และทหารเอาไว้ ด้วยหวังจะขุดรากถอนโคนผู้ทำตัวเป็นอุปสรรคขวากหนามให้สิ้นซาก และถือโอกาสนี้ผูกขาดการผลิตแพรพรรณแต่เพียงผู้เดียว เพื่อแสดงให้เห็นว่าตนมีกำลังความสามารถที่แข็งแกร่ง

หย่วนอู่เสวียนรู้ดีว่าเหวินกงหาใช่คนที่จะยอมให้ใครเล่นงานได้ง่ายๆ หากไม่ใช้อุบายสกปรกย่อมยากจะบรรลุเป้าหมาย ครั้นแล้วเขาจึงทำทีว่าจะเลี้ยงส่ง แอบนำยาพิษสลายพลังซึ่งไร้สีไร้กลิ่นใส่ลงไปในสุราให้เหวินกงดื่ม พิษสลายพลังเป็นยาพิษที่ไม่ออกฤทธิ์ทันที ความร้อนแรงของสุราจะเป็นตัวเร่งพิษให้แพร่กระจาย หลังจากงานเลี้ยงเลิกราในราวไม่เกินครึ่งชั่วยาม พิษจึงจะค่อยๆ ซึมซาบเข้าไปตามเส้นและกระดูก กว่าผู้ถูกพิษจะรับรู้ถึงความผิดปกติก็แก้ไขไม่ทันกาลแล้ว

สิ่งแปลกประหลาดอีกประการหนึ่งของยาพิษสลายพลังก็คือไม่อาจใช้พลังขับพิษได้ เมื่อใดที่เดินพลังปราณ พิษก็จะโคจรไปทั่วร่าง เท่ากับเป็นการเร่งพิษร้ายให้กระจายเร็วขึ้น เพราะเหตุนี้ฮั่วกงเหวิน ถึงได้บาดเจ็บไปถึงอวัยวะภายใน แต่เขากลับแข็งใจสะกดกลั้นก้อนโลหิตไว้ในอก ไม่ยอมกระอักออกมา