มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 10

...แวนด้ายังคงทำงานปกติทุกวัน แต่สามวันหลังจากได้เจอกับอาซือ เธอแจ้งข่าวผ่านไลน์กลุ่มเพื่อให้ทุกคนทราบและรายงานถึงพฤติกรรมของอาซือซึ่งมีท่าทีพึงใจในตัวเธอและเสนอ “ของ” ให้เธอเพื่อเป็นเครื่องมือเชื้อเชิญให้เธอหลงติดกับเขา และนี่คือโอกาสที่ทุกคนรอคอย แผนซ้อนแผนและซ้อนแผนอีกชั้นนั้นถูกชี้แจงอย่างคร่าวๆ และให้เบญรดาเล่นละครต่อเพื่อจะทำการชาร์จตัวอาซือให้เร็วและเงียบที่สุด

...เบญรดาหรือแวนด้าส่งข้อความผ่านไลน์ไปหาอาซือว่าเธออยากได้ของเพราะการทำงานที่ใหม่นี้ทำให้ยังไม่รู้จักคนที่จะหาของมาเสพได้ ที่ตุนไว้ก็หมดแล้ว

...อาซือกำลังนอนเล่นในห้องพักส่วนตัวบนอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งกลางเมืองเชียงใหม่ เขาเปิดไลน์อ่านข้อความของแวนด้าแล้วยิ้มปากแทบฉีก ยิ้มครั้งนี้ต่างจากยิ้มที่ยิ้มให้เธอเมื่อวันก่อน ยิ้มของหมาป่าที่คิดว่าจะได้กินเนื้อกวางนุ่มๆ ที่แค่นึกหน้าสวยๆ นั่นแล้วก็เกิดอาการหมั่นเขี้ยวขึ้นมาทันที

...แล้วเขาก็นึกภาพว่าตัวเองกำลังนอนเบียดเสียดแนบเนื้ออยู่กับแวนด้าบนที่นอนแห่งนี้ กลิ่นกายกลิ่นเนื้อของแวนด้าคงหอมจนเขาอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ถึงจังหวะเปิดศึกก็คลุกเคล้าอย่างตะกรุมตะกรามเหมือนเสือโหยที่ไม่ได้เจออาหารจานอร่อยมานานแล้ว

...ส่วนที่เจออยู่บ่อยๆ ก็แค่พวกอาหารรสชาติเดิมๆ หาความหวือหวาเอร็ดอร่อยพิเศษไม่ได้

แต่หญิงสาวที่ชื่อแวนด้ามีความสาวเต็มตัวสาวเต็มตัว ดูแล้วไม่น่าเจนจัดด้านสนามรักเท่าไหร่ จึงทำให้อาซือเคลิบเคลิ้มไปกับการมโนถึงอาหารจานพิเศษที่กำลังจะมาถึงปากอีกไม่ช้า

...อาซือส่งข้อความตอบแวนด้าว่าให้เธอมาเอาของได้ที่อพาร์ทเม้นท์ของเขา พร้อมกับบอกที่อยู่และนัดแนะเวลาหลังเลิกงานกันเป็นที่เรียบร้อย

(สวยขนาดนี้เดี๋ยวกูจะฟัดให้น่วมเลย หึหึหึ)

....................

“คุณโอมคับ ผมว่าตะวาออกดอกนักแล้ว วันเพ้นักกว่าแห๋มคับ ขนจะอี้ก่าบ่หมด ถ้าปิ๊กไป๋ปิ๊กมาจะเสียเวลาขนาด ผมจะหื้ออาหลู่เอารถมาช่วยขนแห๋มกันนะคับ จะได้ทันขนขึ้นเทรลเลอร์เอาไปส่งในเวียงน่ะคับ”

...อินตาเดินมายังกระท่อมปีกไม้แล้วรายงานการขนย้ายกล้วยไม้ให้เจ้านายทราบ ช่วงนี้ดอกกล้วยไม้ให้ดอกดีมากจนต้องใช้รถกระบะขนย้ายกล่องกระดาษที่บรรจุดอกกล้วยลงไปส่งยังรถเทรลเลอร์ซึ่งจอดรอรับอยู่ตีนดอย เนื่องจากรถใหญ่ขนาดนั้นไม่สามารถขึ้นมาถึงฟาร์มได้เพราะถนนแคบเกินไปจึงต้องจอดรอรับอยู่ปากทางเข้าฟาร์มแห่งนี้

...โอมกำลังดูแฟ้มงานและรายการส่งดอกกล้วยไม้อยู่หน้าคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค เขาได้ยินก็ถึงกับเลิกคิ้วแล้วทำท่าคิดกับสิ่งที่อินตาบอก

“อืมมม!!! งั้นแสดงว่าน้ำยาอินทรีย์เร่งดอกที่เราพ่นไปอาทิตย์ที่แล้วกำลังส่งผลล่ะสิ ฮ่าๆๆ ดีจัง ได้ผลเร็วดี นี่ถือเป็นการทดลองที่เยี่ยมยอดเลยนะครับ เอ้างั้นวันนี้ถ้าใช้รถขนไม่หมดเดี๋ยวเอาบางส่วนใส่รถผมก็ได้ แล้วเดี๋ยวค่อยบอกคนขับเทรลเลอร์ข้างล่างว่ามีที่ผมส่วนหนึ่งด้วย ผมค่อยขับตามไปส่งที่ตลาดให้นะ”

...โอมพูดด้วยสีหน้ายินดีกับผลลัพธ์ของน้ำยาเร่งดอกที่เพิ่งทดลองใช้ โดยมีพฤกษ์เภสัชกรเพื่อนเขากับเกษตรอำเภอและเขาช่วยกันทดทองทำน้ำยาที่ไม่มีสารเคมีปนเปื้อน และมันก็ได้ผลดีอย่างที่เห็น เขายิ้มและอินตาก็ยิ้มยินดีไปด้วย

“คับผม  แม่นคับน้ำยานี้ดีขนาดเลยคับ”

“อ้อแล้วก่อนกลับขึ้นมาผมจะแวะไปเอาอุปกรณ์เพาะเนื้อเยื่อที่สั่งไว้แล้วจะไปหาชุดยาสามัญกับชุดปฐมพยาบาลมาเพิ่มนะครับ ช่วงนี้งานเยอะคนงานก็เกิดอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ กันทุกวัน”

....................

...เลิกงานแล้วแวนด้าเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูเข้าอพาร์ทเม้นท์ซึ่งเป็นที่พักของอาซือ จริงๆ ระแวกนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากที่เธอพักสักเท่าไหร่ แต่เพราะไม่คุ้นเคยกับเส้นทางเธอจึงใช้บริการมอเตอร์ไซด์รับจ้าง จนได้มายืนอยู่หน้าที่พักเขาตอนนี้

...เธอยืนรอหลังส่งข้อความผ่านไลน์ว่ามาถึงแล้วและเขาบอกจะลงมารับ แวนด้าอยู่ในชุดทำงานออฟฟิศคือกางเกงผ้าสีดำ เสื้อเชิ้ตรัดรูปสีน้ำเงิน รองเท้าคัทชูทรงผู้ชายส้นเตี้ยซึ่งเหมาะกับบุคลิกและการเคลื่อนไหวของเธอยืนเตรียมพร้อมอย่างมั่นคง จนเห็นอาซือกำลังเปิดประตูกระจกออกมาหาเธอ เธอจึงทำเป็นใช้มือขวาขยับนาฬิกาบนข้อมือซ้ายให้เข้าที่

...หมวดธีรพงษ์อยู่ในชุดวินมอเตอร์ไซด์รับจ้างกำลังจอดรถและทำทีเป็นดูโทรศัพท์มือถืออยู่ไม่ไกลเห็นสัญญาณมือที่หมวดเบญรดาขยับนาฬิกาข้อมือก็เตรียมพร้อมอย่างใจระทึก

....................