มงกุฎกล้วยไม้ 10/1

...โอมกับลูกน้องจัดการส่งกล้วยไม้ยังตลาดกลางที่ใหญ่ที่สุดของภาคเหนือเสร็จก็ค่ำพอดี เขาบอกให้ลูกน้องนำรถเทรลเลอร์กลับไปก่อนส่วนเขาจะไปรับอุปกรณ์ที่สั่งไว้และแวะร้านขายยาของเพื่อนเพื่อซื้อชุดปฐมพยาบาลไปเพิ่มยังฟาร์มกล้วยไม้บนดอย

...แล้วเขาก็ขับรถส่วนตัว (Fortuner GR Sport 4 WD) สีดำสนิทมาจอดริมถนนตรงหน้าร้านที่สั่งซื้ออุปกรณ์สำหรับเพาะและขยายพันธุ์กล้วยไม้ซึ่งเป็นร้านประจำ และจุดนี้ก็อยู่ใกล้ๆ กับร้านขายยาของพฤกษ์ซึ่งเดินไปก็สะดวก โอมลงจากรถแล้วเปิดประตูท้ายรถเพื่อขยับที่นั่งให้เหลือพื้นที่สำหรับวางของและเข้าไปบอกคนในร้านให้ช่วยยกกล่องอุปกรณ์มาวางยังท้ายรถพร้อมทั้งฝากให้ช่วยดูแลรถด้วยก่อนที่เขาจะเดินไปตามฟุตบาทตรงไปยังร้านขายยาของเพื่อนซึ่งห่างกันประมาณสามห้าสิบเมตร

...เมื่อคนในร้านยกกล่องอุปกรณ์สองกล่องมาวางไว้ในรถจนเสร็จก็ปิดประตูท้ายรถเบาๆ เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

....................

“พี่อาซือคะ!! คือหนูหิวมากค่ะ เมื่อกี้หนูให้วินมอเตอร์ไซด์ไปซื้อพิชซ่ามาให้ค่ะ เดี๋ยวพี่ช่วยบอกให้คนที่เคาน์เตอร์เปิดประตูให้เขาเอาพิชซ่าไปส่งที่ห้องพี่ได้มั้ยคะ!!”

...แวนด้าบอกอาซือด้วยน้ำเสียงออดอ้อนนิดๆ ติดความเกรงใจหน่อยๆ ซึ่งเขาพยักหน้ารับ แล้วเดินคู่กันไปเพื่อเข้าประตูหน้าอพาร์ทเม้นท์ โดยอาซือใช้คีย์การ์ดของตัวเองเสียบเข้าเครื่องอ่านรหัสเพื่อปลดล็อคประตูแล้วเปิดเข้าไปก่อนจะทำทีผายมือเชื้อเชิญแขกพิเศษให้เข้าไปเดินก่อน

...เมื่อเข้ามายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ อาซือหันไปคุยกับคนในเคาน์เตอร์เพื่อสั่งเรื่องที่แวนด้าขอ ส่วนแวนด้าแสร้งหันไปดูโน่นดูนี่เพื่อหลบหลีกไม่ให้พนักงานในเคาน์เตอร์จำหน้าเธอได้

...แล้วอาซือก็พาเธอเข้าลิฟท์ขึ้นไปยังห้องของเขา 403 รายละเอียดพื้นที่ทุกกระเบียดนิ้วถูกบันทึกด้วยสมองระดับอัจฉริยะของหมวดเบญรดา แต่แววตาบ้องแบ๊วดูใสซื่อนั่นเริ่มเกิดอาการหวั่นๆ เมื่อต้องเข้ามาอยู่ในห้องกันสองต่อสองกับผู้ชาย 

“เป็นไงห้องพี่!! สบายไหม!! กว้างขวางใหญ่โต ที่สำคัญพี่อยู่คนเดียว”

...อาซือเริ่มเปิดการคุยโดยติดอวดนิดๆ 

...แวนด้ามองไปรอบห้องที่เป็นส่วนกลางมีเนื้อที่พอสมควร เก้าอี้โซฟาบุด้วยผ้ากำมะหยี่สีน้ำตาลเข้ม ชั้นวางข้าวของเครื่องใช้รวมทั้งเครื่องเสียงและทีวี มีประตูสามารถเปิดออกไปยังระเบียงด้านนอก ด้านขวาของห้องมีช่องทางเดินไปยังพื้นที่ซึ่งเป็นครัวเล็กๆ ถัดจากครัวก็มีประตูแบ่งเป็นห้องย่อยซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่านั่นคือห้องนอน

“พี่คะหนูขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะคะ!!”

...แวนด้าทำทีเป็นว่าอยากเข้าห้องน้ำและสีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีนัก การเลิกคิ้วขึ้นลงๆ ของเธอทำให้อาซือรู้ว่าเธออยากได้ตัวช่วยไวๆ

“เอาสิเข้าไปในห้องนอนเลย เดี๋ยวพี่เอาน้ำให้กินนะ”

...อาซือบอกพร้อมกับชี้มือไปยังประตูห้องนอนของเขาแล้วเดินไปยังช่องที่เป็นห้องครัว

...แวนด้าเปิดประตูห้องนอนเข้าไป เห็นเตียงนอนไม่ใหญ่มากอยู่กลางห้อง มีชั้นวางของและตู้เก็บของสองสามใบ คงเป็นตู้เสื้อผ้าและใส่ของใช้ทั่วไป เธอตรงเข้าไปยังห้องน้ำแล้วรีบส่งข้อความผ่านไลน์หาหมวดพิมพ์กับผู้กองชีพที่เดิมทีสแตนร์บายอยู่ลำพูนแต่ตอนนี้ถูกเรียกมาเป็นกำลังเสริมเตรียมพร้อมอยู่ใกล้ๆ นี่เอง

...จนเธอออกจากห้องน้ำด้วยใบหน้าที่ยังฉ่ำไปด้วยหยดน้ำจากการล้างหน้า อาซือเข้ามายืนรออยู่แล้วและเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจากตู้มาส่งให้

...แวนด้ารับมาซับน้ำบนใบหน้าแล้วทำจมูกฟุดฟิดพร้อมกับส่งสายตาเหมือนจะอ้อนวอนเขา และเขาเองก็รู้สภาพเธอดีว่าต้องการอะไรจึงเดินไปเปิดตู้ใบใหญ่ที่สุดตรงปลายเตียง มันเป็นตู้เสื้อผ้าแต่เมื่อเขาแหวกเสื้อที่แขวนอยู่ก็เห็นกระเป๋าล้อลากขนาดกลางวางอยู่บนชั้นไม้ในตู้อีกที

“มาจากไหนล่ะเราน่ะ!!!”

...เขาถามทั้งที่ยืนหันหลังให้เธอและมือกำลังเปิดกระเป๋าเพื่อจะนำของออกมา

“หนูคนกรุงเทพค่ะ แต่แม่อยากให้มาทำงานไกลๆ เพราะอยากให้อยู่ไกลกับเอ่อ...แก๊งใหญ่ที่โน่น อยากจะเลิกนะแต่ยังไม่มีจังหวะเอาจริงเสียที แต่ก็พยายามลดลงค่ะเพราะกำลังเงินไม่ไหว ทำงานได้มาเท่าไหร่ก็หมด พี่พอจะมีช่องทางให้หนูต่อยอดได้ไหม!!”

...แวนด้าพยายามบังคับเสียงให้ดูน่าสงสาร

“หึหึ...เรื่องต่อยอดน่ะไม่ยากหรอก แต่จะรับข้อตกลงพี่ไหวหรือเปล่า!!”

...อาซือหันมาตอบโดยในมือมีถุงซิปล็อคขนาดเล็กจำนวนสามถุง ในนั้นมีผงสีขาวๆ อยู่

“ได้สิ!! เงื่อนไขเป็นยังไง!! พี่จะให้หนูทำอะไรหนูทำได้นะเพราะตอนอยู่กรุงเทพหนูก็วิ่งของให้เขา”

...เธอพยายามพูดแบบไม่ตั้งใจพูด สายตาจ้องมองสิ่งนั้นเพื่อให้เขาเห็นว่าเธอกำลังสนใจสิ่งที่อยู่ในมือเขามากกว่าจะตอบคำถาม

“ฮ่าๆๆ จะเล่นแบบไหน!! ฉีดไหม!!”

...อาซือหัวเราะเบาๆ แล้วถามว่าเธอจะใช้วิธีการเสพยาแบบไหนและทำท่ายกซองซิปล็อคให้เธอดูเหมือนยั่ว

“ได้หมดพี่!!! ยังไงก็ได้ ขอก่อนเหอะ!!!”

...เธอพูดและทำท่าหายใจติดขัด แต่ทันใดนั้น

ก็อก ก็อก ก็อก

...เสียงเคาะประตูห้องดังขัดจังหวะเสียก่อน แวนด้าสะดุ้งหันไปมองตามเสียงแล้วหันกลับมามองหน้าเขา

“สงสัยพี่วินจะเอาพิชซ่ามาส่งให้ หนูไม่อยากออกไป”

...เธอบอกเขาด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนพอประมาณและทำท่าทางว่าไม่อยากออกไปรับพิชซ่า

“อ้าวนี่!!! เดี๋ยวพี่ไปเอาให้ แล้วโน่นกล่องอุปกรณ์ ตามสบายนะไม่ต้องรีบร้อนคืนนี้พี่มีให้น้องได้มากเท่าที่ต้องการเลยล่ะ”

...อาซือส่งถุงซิปล็อคเล็กๆ สามถุงให้แวนด้าแล้วชี้มือไปยังกล่องไม้ที่วางอยู่ในชั้นวางของตรงหัวเตียงก่อนจะเดินออกไปรับพิชซ่า

...................