มงกุฎกล้วยไม้ 2/4

...วันนี้ที่บ้านนายพลตฤณดูจะวุ่นวายกว่าทุกวันเพราะทุกคนกำลังเดินกันให้วุ่นเพื่อเตรียมตัวจะออกไปข้างนอกพร้อมกันเพราะมีงานสำคัญรออยู่ที่โรงเรียนนายร้อยหญิง

“คุณคะ!! เดินระวังๆ สิคะ ไม่ต้องรีบเดี๋ยวก็หกล้มหรอก อย่าลืมว่าผ่านวัยหนุ่มไปแล้วคุณจะห้าวหาญเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วนะ!!”

...คุณปรียาหันไปพูดแกมดุนายพลตฤณผู้เป็นสามีเมื่อเห็นนายพลตฤณข้าราชการตำรวจน้ำดีที่เพิ่งเกษียณราชการมาได้สามเดือนแล้ว

...นายพลตฤณมองหน้าภรรยาแล้วค้อนวงเล็กให้เพราะพูดตรงจี้ใจดำความแก่ของตัวเองเข้า

“ไม่ต้องย้ำฉันหรอกแม่ปรียา แหมวันแบบนี้ใครมั่งไม่ตื่นเต้น อ้าวเสร็จกันหรือยังล่ะเนี้ย!!!”

...นายพลตฤณเหน็บภรรยาแล้วหันไปตะโกนเรียกลูกชายทั้งสองที่ขนาดโตเป็นหนุ่มและทำงานทำการกันแล้วแต่ไม่เลิกวิ่งแย่งลงบันไดกัน

“เสร็จแล้วคร้าบบบบ!!! คุณท่านทั้งสองเข้าประจำที่ในรถได้เลยครับเดี๋ยวพลขับวินจะนำท่านไปชมบารมีไอ้เบล เอ้ยยย!!! ร้อยตำรวจตรีหญิงเบลที่วันนี้จะได้เป็นนายร้อยหญิงเต็มตัวแล้ว!!!”

...นายแพทย์วินลูกชายคนรองวิ่งลงมาพร้อมกับพูดเรียนเชิญและทำท่าผายมือให้พ่อกับแม่เดินไปขึ้นรถเก๋งที่จอดรออยู่หน้าประตูด้วยท่าทางสนุกสนาน

...ส่วนนักธุรกิจวิทที่วิ่งตามลงมาติดๆ เดินไปส่องกระจกสำรวจความหล่อเหลาของตัวเองอีกครั้งหลังจากที่ส่องมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

....................

...และแล้วพิธีศักดิ์สิทธิ์ที่มอบใบแจ้งเกิดให้นายร้อยตำรวจหญิงอย่างเต็มเกียรติก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น บรรยากาศแห่งความภูมิใจจากการฝ่าฟันความยากแสนสาหัสของหลักสูตรสี่ปีก็สำเร็จลง และแน่นอนที่วันนี้บ้านนายพลตฤณจะมีการเฉลิมฉลองกันอีกครั้งอย่างมีความสุขที่เบญรดาเป็นผู้หอบมาให้คนในครอบครัว

“ป๊าจะให้แกพักได้เต็มที่แล้วป๊ามีบางอย่างจะคุยให้แกฟัง หลังจากนั้นก็ไปรายงานตัวรับหน้าที่ได้ตามปกติ”

...นายพลตฤณบอกลูกสาวก่อนงานรื่นเริงของครอบครัวจะจบลง

...เบญรดาที่ตอนนี้โตเต็มตัวทั้งร่างกายและจิตใจแถมมีดีกรีเป็นนายร้อยตำรวจหญิงมองผู้เป็นพ่ออย่างสงสัยแต่เพราะผ่านการฝึกเพื่อให้นิ่งและวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้ยิน เธอจึงรู้ไต๋ผู้เป็นพ่อทันทีว่าต้องมีเรื่องที่เป็นทางการแน่นอน และเธอก็พร้อมจะรอฟังในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

........................

“ปีนี้สำนักงานตำรวจแห่งชาติของอังกฤษจับมือกับสำนักงานตำรวจแห่งชาติของเราเพื่อเปิดรับตำรวจไปฝึกหลักสูตรหน่วยรบเฉพาะกิจ  แต่ต้องเป็นตำรวจที่ผ่านการคัดเลือกระดับประเทศก่อนถึงจะไปได้ ป๊าอยากให้ลูกไปนะเบล”

...นายพลตฤณนั่งคุยกับลูกสาวที่เพิ่งประดับยศร้อยตำรวจตรีหญิงมาหมาดๆ

...เบญรดาได้ฟังแล้วถึงกับอึ้งเพราะนี่คือสุดยอดของการฝึกหลักสูตรยุทธวิธีและรบพิเศษที่ใครๆ ก็ใฝ่ฝันแม้ไม่กระหึ่มเหมือนหน่วยซีล่สายทหารแต่ความโหดและขั้นตอนการฝึกนั้นกินกันไม่ลงทีเดียว

...ร้อยตำรวจตรีหญิงป้ายแดงแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ เพราะทราบว่าแม้นี่คือสุดยอดการฝึกรบพิเศษก็จริงหากแต่ถ้าใครพลาดพลั้งหรือกำลังกายกำลังใจไม่เพียงพอก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งเสียเฉยๆ เพราะก่อนเข้ารับการฝึกจะมีการทำสัญญาพลีชีพที่จะไม่ส่งผลกระทบต่อหน่วยงานใดๆ หากเกิดการเสียชีวิตขึ้นระหว่างการฝึก ฉะนั้นผู้เข้าฝึกมีกระดาษสองใบให้เลือกคือ ใบรับรองผ่านการฝึกที่จะกลายเป็นตำรวจฝีมือพระกาฬแต่ไร้ตัวตน และใบมรณะบัตรที่ญาติจะได้รับหากผู้เข้าฝึกไม่สามารถทนทานต่อหลักสูตรการฝึกได้

“แต่ป๊าไม่บังคับและให้เวลาคิดหนึ่งอาทิตย์ แกจะรับหน้าที่ตามลำดับทั่วไปก็ได้หรือจะท้าทายตัวเองเพื่อไปเอาทักษะระดับสูงกลับมารับใช้ชาติต่อก็ให้คำตอบป๊าอาทิตย์หน้านะ แต่ป๊าอยากให้แกรู้ไว้ว่าชีวิตป๊าเจอมาหมดแล้วกับชีวิตที่ทั้งดิ่งลงและพุ่งขึ้น แกเหมือนเป็นตัวแทนของป๊าที่จะสานต่อในการปราบทรชนบนแผ่นดิน โดยเฉพาะพวกขายชาติที่ใช้ยาเสพติดสร้างความร่ำรวยให้ตัวเองแต่เป็นปัญหาหนักหน่วงที่ปราบกันไม่หวาดไม่ไหวเพราะมีเจ้าหน้าที่เข้าไปเอี่ยวด้วย เมื่อป๊าต่อต้านมันทั้งชีวิตจนสุดสายป่านของป๊าแล้ว ป๊าอยากให้แกสานต่อเอาความสามารถมากำจัดเสี้ยนหนามแผ่นดินให้สิ้นซากเพราะยาเสพติดเป็นต้นเหตุทำให้พ่อกับแม่ของแกต้องตาย จำไว้!!!"

...น้ำเสียงนายพลผู้เป็นพ่อไล่น้ำหนักเสียงจากปกติให้ค่อยๆ ขึงขังจริงจังขึ้น

“แกโตแล้วและพร้อมจะทำงานรับใช้ประชาชน แต่ถ้าแกเลือกที่จะไม่เข้าฝึกก็ไม่เป็นไร ไม่ว่าแกจะตัดสินใจอย่างไรป๊าจะยอมรับทุกอย่างและยอมรับอย่างเข้าใจด้วย แต่แกคงเข้าใจป๊าแล้วใช่มั้ยว่าที่สุดของชีวิตป๊าคืออะไร!!”

...นายพลพูดทิ้งท้ายอย่างจริงจังอีกครั้ง แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างนึกถึงเหตุการณ์ที่เจ็บปวดวันนั้นหากไม่มีตัวแทนอายุยี่สิบสองปีนั่งอยู่ตรงนี้ก็เสมือนว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี่เอง

...เมื่อฟังเรื่องที่ผู้เป็นพ่อจะให้ไปร่วมฝึกหลักสูตรรบพิเศษเธอก็กลับนั่งตรงเก้าอี้ใต้ต้นไม้ในสวนเล็กๆ หลังบ้าน สมองนึกถึงโจทย์ที่นายพลผู้เป็นพ่อส่งมาให้คิด แต่ขณะทอดสายตามองอะไรไปเรื่อยนั้นพลันสายตาก็ไปหยุดตรงดอกกล้วยไม้ในกระถางแขวนแล้วทำให้เกิดความคิดบางอย่าง

...เธอลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปใกล้ๆ แล้วมองมันอย่างพิจารณา

(กล้วยไม้เป็นดอกไม้ทรงคุณค่าสวยสง่าราคาแพงแม้จะเป็นกล้วยไม้ป่าหรือกล้วยไม้ที่ถูกเพาะขึ้นมาด้านพาณิชมันก็คือดอกไม้ที่สวยและทรงคุณค่า แล้วเราล่ะ!! กล้วยไม้มีวันเหี่ยวเฉาเช่นเดียวกับชีวิตที่ทุกคนที่ต้องพบจุดจบเดียวกันฉะนั้นก่อนไปถึงจุดจบจะขอสร้างคุณงามความดีมีคุณค่าให้สมกับที่เป็นลูกของป๊าดีกว่าไหม!!)

...เบญรดาได้คำตอบแล้ว

.........................