1.2 บนเตียงคนไข้

"แสง ข้าเห็นแสงไฟ ข้าเดินตามแสงไฟไป แล้วแสงไฟนั้นก็สว่างจ้าดูดข้าเข้าไป แล้วก็มาโผล่ที่นี่ ที่นี่ที่ใด ฤๅ" 

"โรงพยาบาล บ้านคุณอยู่ไหน มีเบอร์ติดต่อญาติไหม" ธาดายกมือเกาศีรษะไม่รู้จะไปต่ออย่างไรดี จึงยิงคำถามที่ต้องการรู้

"กรุงศรีอยุธยา ท่านพ่อข้าคือพระยาเกรียงไกรเดชานุโสธยา ท่านแม่ข้าคือท่านหญิงเทียน พี่ชายข้าชื่อขุนปวรรัชดลหรือพี่แปด ข้ามีบ่าวรับใช้สองคนคืออีสอนกับอีแป้น" ยิ่งฟังยิ่งงง จึงขอยุติคำถามไว้เท่านี้แล้วตรวจร่างกายเธอคร่าว ๆ ก่อนจะให้เธอทานยาทานข้าวแล้วพักผ่อน ไปก่อน ไว้ช่วงบ่ายค่อยแอบเข้ามาหาเธอแล้วกัน

ตกบ่ายเขาแอบเข้ามาหาเธอที่ห้องผู้ป่วย และหันไปปิดประตูเขาไม่ลืมที่จะล็อกกลอนแล้วห้อยป้ายห้ามรบกวน ปรางกำลังหลับคงเพราะฤทธิ์ยา เขาไม่ได้ปลุกให้เธอตื่น แต่เดินเข้ามายืนอยู่ข้างเตียง เธอเป็นใครกันแน่ หรือเธอเป็นผู้ป่วยจิตเวชกันนะ หากเป็นจริงเขาแอบเสียดายนิด ๆ แต่เขาจะรักษาเธอให้หายเอง เขามีเพื่อนหมอจิตเวชหลายคนและแต่ละคนเก่ง ๆ ทั้งนั้น ผู้หญิงคนนี้สวยสะดุดตาเหมือนนางในวรรณคดีที่เคยเห็นตามภาพวาดภาพเขียนเลย 

ธาดาไล้หลังมือไปที่แก้มนิ่ม เขานั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้าง โน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อสูดดมกลิ่นหอมแปลก ๆ ไม่คุ้นเอาเสียเลย ผมก็หอม ตัวก็หอม 

"ใช้แชมพูอะไร ทำไมหอมแบบนี้นะ" เสียงพึมพำกระซิบกับตัวเอง ทำให้ร่างบางขยับเล็กน้อย

"ท่านพี่ ช่วยน้องด้วยเจ้าค่ะ" ปรางยกมือขึ้นเกี่ยวรั้งคอเขา ทั้งที่เธอเองยังหลับอยู่ สงสัยคงละเมอ "ฮือ ๆ น้องกลัว"

"ช่วยยังไงดีล่ะ หือ ตื่นได้แล้ว" หมอหนุ่มพูดติดตลก ยกนิ้วเขี่ยแก้มนิ่มเบา ๆ เธอตื่นมามองตาแป๋ว "อย่ามองกันแบบนี้"

เขาเตือน

"ข้าหารู้ความไม่ ท่านได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย ข้าเพียงฝัน…" พูดไม่ทันจบ แก้มนิ่มโดนขโมยหอมฟอดใหญ่ หญิงสาวตกใจรีบยกมือบางปิดแก้มนิ่มของตนเองเอาไว้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น

"ข้าก็ขอโทษด้วย ข้าเพียงอดใจไม่ไหว" เขาเลียนแบบคำพูดของอีกฝ่าย เธอลูบแก้มตัวเองเบา ๆ แก้มนิ่มเนียนเปลี่ยนสีเป็นสีแดงปลั่ง

"คุณอายุเท่าไหร่ปราง" เขาถามพร้อมเขี่ยแก้มเธอเล่น ใบหน้าเขาไม่ได้ห่างจากใบหน้าเธอมากไปกว่าเดิมนัก ธาดามองใบหน้านวลเปลี่ยนสีเพราะกำลังเขินอายเขาอยู่ อยู่ใกล้กันเพียงฝ่ามือกั้นทำให้กลิ่นกายของสาวเจ้าลอยแตะจมูกชัดเจน

"สิบแปดปี" 

"ห๊า!" ธาดาเด้งตัวกลับมาอยู่ในท่ายืน แบบนี้เขาจะเจอข้อหาพรากผู้เยาว์ไหมเนี่ย คิดว่าหน้าเด็ก ไม่คิดว่าอายุจะยังเด็ก เธอมองเขากะพริบตาปริบ ๆ 

"แล้วเรียนที่ไหน"

"เรียน? ท่านหมายถึงเรียนอ่านเขียนหรือเรียนฟันดาบดอกรึ แม่หญิงมิได้เรียนดอก แต่ข้าจักเรียนปักผ้า ร้อยมาลัย ทำกับข้าวเสียมากกว่า" ปรางตอบเขาแบบขำ ๆ เธออยากเรียนขี่ม้า แต่ท่านพ่อไม่ให้เรียน น้ำเสียงของหญิงสาวแปรเปลี่ยนเป็นสดใสน่าฟังยิ่งขึ้น เมื่อครู่เธอคงจะกลัวเพราะเธอดูเกร็ง ๆ หรืออาจจะเป็นเพราะเขาที่อยู่ใกล้จนจะสิงร่างของเธอกันแน่

"ดูหนังโบราณมากไปหรือเปล่าหนู ป่วยใช่ไหม" หมอธาดาชักหมดความอดทน ถามอะไรก็ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนเสียที

"หนังรึ หนังสัตว์รึ หนังหนูรึ ข้ามิได้ป่วยหนาท่าน"

"ไม่ป่วย แล้วทำไมพูดจาไม่รู้เรื่องเลย ผมเป็นหมอ ผมอยากช่วยหนูนะ นี่หนูหนีออกจากบ้านมาใช่ไหม งั้นมีเพื่อนบ้างไหม ถ้าไม่อยากให้บอกที่บ้าน งั้นเอาเบอร์เพื่อนมา" อายุสิบแปด เด็กวัยรุ่นคงจะทะเลาะกับที่บ้านเลยคิดหนีออกจากบ้านสินะ ปัญหาเด็กสมัยนี้ เขายื่นสมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดให้เธอเพื่อกดหมายเลขโทรศัพท์ โทร.หาเพื่อน

"กระไรฤๅท่าน ว้าย! มีแสงด้วย"

"เฮ้ย!!" เธอโยนโทรศัพท์เขาทิ้งต่อหน้าต่อตาเขา เล่นแรงไปแล้วนะ หมอจะไม่ทน หึ่ม! 

"ทำบ้าอะไร! รู้ไหมว่ามันสำคัญมากแค่ไหน เล่นอะไรของเธอเนี่ย" เขาตวาดใส่เธอที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียง 

"ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้ากลัวมันดูดข้าเข้าไป ฮือ ๆ"

หึ ดูด เขาสิจะดูดปากเธอ พูดจาไม่รู้เรื่อง ยัยเพี้ยน เพราะเธอร้องไห้เขาเลยต้องสงบอารมณ์ลง

"มันไม่ดูด มันดูดไม่ได้ ไม่ต้องร้องนะ งั้นก็อยู่ที่โรงพยาบาลให้หายดีก่อนแล้วค่อยว่ากัน" 

เขากอดปลอบเธอ เพิ่งรู้ว่าเธอไม่ได้ใส่เสื้อในก้อนเนื้อนุ่มนิ่มของเธอเบียดเสียดอกแกร่งของเขาผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ธาดาแทบหายใจติดขัด จะหอม จะนุ่มนิ่มไปทั้งตัวไม่ได้นะ  เขาทนกอดปลอบเธอจนหลับไปอีกครั้ง ซึ่งเป็นความอดทนที่ทำลายพลังงานในร่างกายไปจำนวนมาก