บทที่ 6

เซิ่นหรูซวงคิดในใจ

ในชาติก่อน เหตุการณ์แบบเดียวกันนี้ก็เคยเกิดขึ้นในห้องรับแขกนี้เช่นกัน แต่สิ่งที่แตกต่างคือทัศนคติของเธอ

ตอนนั้น เธอใช้ข้อเท็จจริงที่ว่าเว่ยอวิ่นลู่และซิงจือเหยียนเลิกกันไปนานแล้วมาเป็นข้ออ้างเพื่อขัดขวางไม่ให้เว่ยอวิ่นลู่มาพักที่บ้านตระกูลซิง สุดท้ายก็กลายเป็นตัวตลกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คนใช้ต่างมองด้วยสายตาเย็นชา ส่วนคุณปู่ซิงก็ไม่แม้แต่จะใส่ใจ

เว่ยอวิ่นลู่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังซิงจือเหยียนอย่างสง่างาม ไม่แม้แต่จะถูกแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผม สง่างาม อ่อนโยน แตกต่างจากเธอในตอนนั้นที่ดูเหมือนหญิงบ้าสติแตกโดยสิ้นเชิง

เธอจำได้อย่างแม่นยำว่า ซิงจือเหยียนบังคับให้เธอขอโทษ และให้เธอนั่งคุกเข่าในสวนของบ้านตระกูลซิงเพื่อสำนึกผิดตลอดทั้งคืน

คืนนั้น เธอเห็นเว่ยอวิ่นลู่เดินเข้าไปในห้องของซิงจือเหยียน ตลอดทั้งคืน ไฟในห้องของซิงจือเหยียนไม่เคยดับ และมักจะมีเงาของคนสองคนปรากฏให้เห็นบนขอบหน้าต่างที่ปิดอยู่

จู่ ๆ เธอก็หยุดชะงักบนบันได

เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าทำไมเธอถึงขัดขวางเว่ยอวิ่นลู่ไม่ให้มาพักที่บ้านตระกูลซิงขนาดนั้น

ชาติก่อน เธอตามซิงจือเหยียนไปที่เมืองฮัวซุย และพักในโรงแรมเดียวกันกับเว่ยอวิ่นลู่

เว่ยอวิ่นลู่วางยาในแก้วน้ำของเธอกับซิงจือเหยียน ตั้งใจจะไม่ได้ทำให้เธอกับซิงจือเหยียนมีความสัมพันธ์กัน แต่เธอวางแผนที่จะขัดจังหวะในเวลาที่เหมาะสมและกล่าวหาว่าเธอตั้งใจจะยั่วยวน เพื่อทำให้ซิงจือเหยียนรังเกียจเธอ

แต่บังเอิญวันนั้น กลอนประตูห้องของซิงจือเหยียนดันเสียพอดี

พอเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเว่ยอวิ่นลู่นำคนมาพังประตูเข้ามา ทุกอย่างก็สายไปแล้ว

และอย่างที่เว่ยอวิ่นลู่คาดไว้ เธอก็ถูกซิงจือเหยียนรังเกียจและดูถูกจริง ๆ และถูกมองว่าเป็นความอัปยศตลอดชีวิต

คืนนั้นเองที่เธอตั้งท้องกั่วกั่ว เด็กคนที่ไม่ควรได้เกิดมา

และเพราะตั้งท้อง เธอจึงไม่ได้เรียนต่อ และไม่มีแม้แต่วุฒิการศึกษาระดับมัธยมปลาย ทำให้เธอไม่มีทางหางานที่ดีได้ตลอดชีวิต

การที่เธอยืนชะงักบนบันไดดึงดูดความสนใจของซิงฟานโหรว

“เซิ่นหรูซวง เธอจะเสแสร้งทำไม? พี่ลู่ลู่จะย้ายมาอยู่ด้วย เธอต้องรู้สึกไม่ดีแน่ ๆ เลยใช่ไหมล่ะ?”

แม้จะหันหลังให้พวกเขา แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ว่าสายตาที่เฉียบคมของซิงจือเหยียนกำลังจ้องมองมาที่หลังของเธอ ราวกับกำลังพิจารณาว่าเธอจะเป็นภัยคุกคามต่อเว่ยอวิ่นลู่หรือไม่

นั่นเป็นสายตาที่เธอเห็นบ่อยครั้งในชาติก่อน

เซิ่นหรูซวงแทบควบคุมการหายใจและการเต้นของหัวใจไม่ได้ เธอก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว เข้าห้องแล้วปิดประตูทันที

เธอพิงประตูห้อง สูดหายใจลึกเพื่อปรับลมหายใจให้สงบ

เธอไม่รู้ว่าเว่ยอวิ่นลู่จะวางยาเหมือนชาติที่แล้วหรือไม่ แต่ก็ควรจะระวังไว้บ้าง

ช่วงบ่ายผ่านไป ทั้งบ้านเงียบสงบ ในช่วงเวลาอาหารกลางวัน เซิ่นหรูซวงก็ไม่ได้ลงไปกินข้าวด้วย ถึงแม้คนใช้มาตามสองรอบแล้วก็เลิกตาม

จนกระทั่งตอนเย็น เว่ยอวิ่นลู่เคาะประตูห้องของเธอ ยิ้มอย่างอ่อนโยนและสง่างาม พร้อมกับยื่นน้ำผลไม้คั้นสดให้แก้วหนึ่ง

“เห็นว่าเธอไม่ได้กินอะไรเลยตลอดบ่าย ฉันเลยคั้นน้ำผลไม้มาให้เป็นพิเศษ ลองชิมดูสิ”

เซิ่นหรูซวงกุมลูกบิดประตูไว้ ไม่ยอมให้เว่ยอวิ่นลู่เข้ามา น้ำเสียงของเธอนิ่งสงบ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่หิว”

รอยยิ้มบนริมฝีปากของเว่ยอวิ่นลู่หยุดชะงักเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงยื่นน้ำผลไม้มาให้

“อร่อยนะคะ คุณปู่ซิง จือเหยียน และฟานโหรวก็ดื่มกันหมดแล้ว พวกเขาบอกว่าอร่อย อยากให้เธอลองชิมด้วย”

พูดจบ เธอก็ดูเหมือนจะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย สายตาแอบเหลือบไปมองซิงจือเหยียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ

“จือเหยียนบอกว่าฉันจะอยู่ที่นี่หลายเดือน เราต้องเข้ากันให้ได้นะ คุณเซิ่นไม่จำเป็นต้องระวังฉันขนาดนี้ก็ได้”

เซิ่นหรูซวงกำลูกบิดประตูแน่น “ฉันบอกว่า ไม่ต้องค่ะ…”

“เซิ่นหรูซวง”

เสียงเตือนของซิงจือเหยียนดังขึ้น เซิ่นหรูซวงหันไปมองซิงจือเหยียนทันที

เธอเห็นซิงจือเหยียนมองเธอด้วยสายตาเฉียบคมและเย็นชา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างหงุดหงิด

“เซิ่นหรูซวง อย่าทำให้ลู่ลู่ลำบากใจ”

เซิ่นหรูซวงรู้สึกขบขัน จนอยากหัวเราะออกมา

เธอเคยคิดมาตลอดว่าซิงจือเหยียนเป็นผู้ชายที่แข็งกระด้างและไม่เข้าใจการเอาใจใส่

แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่ว่าซิงจือเหยียนไม่เข้าใจ แต่เขาเอาใจใส่แค่เว่ยอวิ่นลู่ และให้ความสำคัญกับลูกชายที่เกิดจากเว่ยอวิ่นลู่เท่านั้น

เว่ยอวิ่นลู่ก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“ไม่เป็นไรค่ะ จือเหยียน คุณเซิ่นไม่ชอบฉันก็เป็นเรื่องปกติ...”

ยังไม่ทันพูดจบ เซิ่นหรูซวงก็คว้าน้ำผลไม้แก้วนั้นมาจากมืออีกฝ่าย ภายใต้สายตาที่เฉียบคมของซิงจือเหยียน แล้วกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด

เซิ่นหรูซวงยื่นแก้วเปล่ากลับคืนให้เว่ยอวิ่นลู่ หายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองตรงเข้าไปในดวงตาที่เฉียบคมของซิงจือเหยียน

“ซิงจือเหยียน คุณพอใจหรือยัง?”

ซิงจือเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย

“อย่ามาวุ่นวายกับฉันอีก”

เซิ่นหรูซวงหัวเราะเยาะ แล้วหันหลังกลับแล้วปิดประตูลงอย่างแรง

หลังจากปิดประตูแล้ว เซิ่นหรูซวงก็รีบวิ่งไปที่อ่างล้างหน้าในห้องน้ำ ก้มหน้าลง ใช้นิ้วล้วงคอเพื่อให้อาเจียนน้ำผลไม้ในกระเพาะออกมา

เธอจับขอบอ่างล้างหน้าและหอบหายใจ ผมที่เปียกชื้นแนบไปกับใบหน้า ริมฝีปากซีดเผือดไร้สีเลือด

ชาติก่อน เว่ยอวิ่นลู่ก็ยื่นน้ำผลไม้แก้วนี้มาให้เธอ และเธอก็ดื่มน้ำผลไม้ที่ผสมยาปลุกกำหนัดแก้วนี้ไปโดยไม่ทันระวัง

เธอคิดว่า ชาตินี้ เธอต้องหลีกเลี่ยงกับดักเหล่านั้น และตัดขาดจากซิงจือเหยียน ไม่ให้มีความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงอีกต่อไป

ห้านาทีต่อมา เซิ่นหรูซวงได้ยินเสียงอุทานจากนอกห้อง

เธอทำเป็นไม่ได้ยินอะไร และหยิบปากกามาคำนวณสูตรบนสมุดแบบฝึกหัดต่อ

จนกระทั่งมีคนมาเคาะประตูห้องอย่างรุนแรง เสียงแหลมของซิงฟานโหรวดังขึ้นหลังประตู

“เซิ่นหรูซวง ออกมาเดี๋ยวนี้! เธอเอาของน่ารังเกียจอะไรไปใส่ไว้ในห้องพี่ชายฉัน ออกมา!”

ตอนแรก เซิ่นหรูซวงไม่ได้สนใจ

แต่เสียงทุบประตูของซิงฟานโหรวยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ จนโต๊ะที่เซิ่นหรูซวงนั่งอยู่สั่นไปหมด

“เซิ่นหรูซวง อย่าแกล้งตายนะ!”

เซิ่นหรูซวงถอดหูฟังออกแล้วผลักประตูออกอย่างแรง ซิงฟานโหรวที่กำลังจะทุบประตูอยู่ก็หยุดมือกลางอากาศ ดวงตาของเธอมองมาที่เซิ่นหรูซวงอย่างไม่ลดละ

“มีอะไร?”

ซิงฟานโหรวหัวเราะเยาะ แล้วคว้าข้อมือของเธอไว้ บังคับลากเธอเข้าไปในห้องตรงข้ามของซิงจือเหยียน

ในห้อง ซิงจือเหยียนมองจดหมายสีชมพูในมือด้วยสีหน้าขุ่นมัว เส้นเลือดที่หลังมือและปลายนิ้วที่ซีดจางแสดงให้เห็นถึงอารมณ์ของเขาในขณะนั้น

เว่ยอวิ่นลู่ยืนอยู่ข้างกายซิงจือเหยียน โอบแขนเขาไว้แน่น ใบหน้าซบลงบนไหล่ของซิงจือเหยียนเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา ดูน่าสงสาร

“จือเหยียน ทำไมนายถึงซ่อนจดหมายรักของคนอื่นไว้ในห้องของตัวเองล่ะ?”

เว่ยอวิ่นลู่มองเซิ่นหรูซวงด้วยสายตาเจ็บปวด เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด

ซิงจือเหยียนกำจดหมายสีชมพูในมือแน่น แทบจะกำจดหมายทั้งฉบับไว้ในอุ้งมือ

เขายื่นมือออกไป โอบไหล่บางของเว่ยอวิ่นลู่ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

"ฉันจะจัดการเอง"

เว่ยอวิ่นลู่พยักหน้าเบา ๆ "ค่ะ ฉันเชื่อใจคุณ"

เซิ่นหรูซวงมองไปที่สายตาของทุกคนในห้อง และรู้สึกกังวลในใจ

ซิงฟานโหรวสะบัดมือของเธออย่างแรง "เซิ่นหรูซวง เธอเอาหน้าที่ไหนไปใส่จดหมายรักไว้ในห้องพี่ชายฉัน น่ารังเกียจขนาดนี้เลยเหรอ?”

เซิ่นหรูซวงลูบข้อมือของตัวเอง และพูดอย่างใจเย็นว่า "ฉันไม่ได้ทำ จดหมายนั่นไม่ใช่ของฉัน"

เธอมั่นใจว่าเธอไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อนจริง ๆ

นี่ไม่ใช่ฝีมือของเธออย่างแน่นอน

ซิงฟานโหรวรับจดหมายมาจากมือของซิงจือเหยียน แกะซองออก แล้วเอาจดหมายรักออกมา แล้วชูไว้ตรงหน้าเธอ

"ดูตัวหนังสือกับชื่อที่ลงไว้สิ ถ้าไม่ใช่ของเธอแล้วจะเป็นของใครได้อีก?!"

ซิงจือเหยียนวางมือบนไหล่บางของเว่ยอวิ่นลู่ ดวงตาสีดำเรียวยาวจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาเย็นชา