บทที่ 10 สบู่หอม

“สะใภ้บ้านจ้าว ดูเหมือนว่าช่วงนี้เจ้าจะงดงามขึ้นมากเลยนะ ผิวกายก็ดูเหมือนว่าจะขาวผ่องมากยิ่งขึ้น พอเข้าใกล้ก็หอมกรุ่นดุจดอกไม้” เสียงเอ่ยถามของป้าเฉินทำให้บรรดาเพื่อนบ้านที่นั่งซักผ้าในลำธารด้วยกันหันมามองด้วยความสนอกสนใจในทันที

“ช่วงนี้ข้าทำสบู่หอมมาใช้ร่างกายก็เลยขาวผ่องขึ้น ยังมีน้ำหอมที่ช่วยให้ร่างกายมีกลิ่นหอม วันหน้าข้าคิดว่าจะลองทำน้ำมันบำรุงผิว ผิวกายของข้าก็คงจะนุ่มนวลและหอมกรุ่นมากยิ่งขึ้น” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้ก็มีเสียงเย้ยหยันจากคนของบ้านเจียงขึ้นมาในทันที

“เจียงฉิงฟาง! เจ้านี่ช่างดีเสียจริง ไม่ต้องทำงานหนักในไร่นา วันทั้งวันสนใจแต่เรื่องความงามและการประทินผิว นี่เจ้ากำลังคิดจะไปยั่วยวนบุรุษที่ไหนอีก” คำพูดของเจียงฉิงเหยาทำให้เจียงฉิงฟางที่ซักผ้าเสร็จแล้วขยับกายลุกขึ้นพลางยกตะกร้าใส่ผ้าที่ซักเสร็จแล้วขึ้นมา

“ข้าจะยั่วยวนบุรุษอื่นไปทำไม ในเมื่อสามีของข้าก็ยังอยู่ แม้ว่ายามนี้เขาจะไม่อยู่ที่นี่แต่ข้าเชื่อว่าเขาจะต้องกลับมาแน่ คนที่ควรจะคิดถึงเรื่องความงามและการประทินผิวควรจะเป็นเจ้านะ เฉินอี้ร่ำร้องจะหย่าขาดกับเจ้าทุกวันจนเจ้าต้องหนีมาหลบอยู่ที่บ้านเดิมเช่นนี้ เจียงฉิงเหยาในฐานะที่พวกเราเคยเติบโตมาในบ้านเดียวกัน ข้าจะขอแนะนำเจ้าสักอย่างว่าหากข้าเป็นเจ้า ข้าจะไม่ยื้อเขาเอาไว้รีบหย่าขาดไปเสีย แล้วหาสามีใหม่ที่มีใจให้น่าจะเป็นการดีกว่า” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้เจียงฉิงเหยาก็เหวี่ยงไม้ตีผ้าทิ้งในทันที

“เจ้าจะได้ลงเอยกับสามีของข้าใช่ไหมเล่า” คำพูดและท่าทีของเจียงฉิงเหยาทำให้ทุกคนที่อยู่ในลำธารจ้องมองพวกนางด้วยความสนอกสนใจในทันที

“ข้าเคยบอกกับเจ้าแล้ว ว่าข้าไม่เคยคิดจะสนใจสามีของเจ้าเลยสักนิด คนอย่างข้าสิ่งหนึ่งที่ยึดถือมาโดยตลอดก็คือจะไม่มีทางแย่งชิงบุรุษของผู้อื่นมาเป็นของตนอย่างเด็ดขาด” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทั้งตัวของนางและเจ้าของร่างนี้สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันก็คือจะไม่ยอมแย่งชิงบุรุษของผู้อื่นมาเป็นของตนเอง สาเหตุที่เจ้าของร่างนี้ตกลงไปในน้ำก็เพราะความยึดมั่นในข้อนี้ ส่วนบุรุษที่ทำให้นางตกน้ำผู้นั้นยามนี้เขาคงจะคิดว่านางตายไปแล้ว

“บุรุษที่มีใจโลเลข้าจะไม่เอาตัวไปข้องเกี่ยวให้เสียเวลา ส่วนสาเหตุที่ข้าชอบแต่งกายงดงาม สนใจรูปโฉมและพิถีพิถันในการประทินผิว จัดแต่งทรงผม และใส่ใจการเลือกเครื่องแต่งกายล้วนทำเพื่อตนเองทั้งนั้นหาได้ทำเพื่อบุรุษอย่างที่ผู้อื่นเข้าใจ” คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้เจียงฉิงเหยาแค่นเสียงในลำคอแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงถากถางในทันที

“เพื่อตนเองหรือ ข้ามองไม่เห็นว่านอกจากจะแต่งตัวเพื่อยั่วยวนบุรุษแล้วข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะทำเพื่อตนเองตรงไหน” คำพูดของเจียงฉิงเหยาทำให้เจียงฉิงฟางแค่นหัวเราะแล้วเอ่ยออกมาในทันที

“ผู้หญิงเรา ทั้งงานในบ้านและงานในสวนในไร่ล้วนต้องทำ ความเหน็ดเหนื่อยที่ได้รับมีมากมายกว่าที่ผู้อื่นจะเข้าใจ ผู้ชายทำงานนอกบ้านต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายมากกว่าก็จริง แต่เมื่อกลับถึงบ้านพวกเขาก็ได้พักผ่อนแล้ว แต่ผู้หญิงอย่างพวกเรากว่าจะได้พักก็แค่เพียงเวลานอนเท่านั้น ดังนั้นเราก็ควรจะหาวิธีผ่อนคลายให้ตนเองบ้าง กลิ่นหอมเหล่านี้หาได้ใช้ยั่วยวนผู้ใด แต่เอาไว้เพื่อผ่อนคลายจิตใจของตนเองต่างหาก” คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้หญิงสาวชาวบ้านบริเวณนั้นต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

เมื่อเจียงฉิงฟางเห็นว่ามีคนคล้อยตามคำพูดของนางหลายคนแล้ว นางจึงดึงห่อผ้าเล็กๆ ออกมา ในห่อผ้ามีสบู่หอมก้อนเล็กๆ ที่นางทำออกมาสำหรับใช้แจกจ่ายเพื่อเป็นสบู่สำหรับทดลองใช้อยู่หลายก้อน ช่วงนี้การที่นางหอบผ้ามาซักที่ลำธารทุกวันทั้งๆ ที่จะซักล้างในลานบ้านก็ได้เป็นเพราะนางมีเป้าหมาย นอกจากจะไม่ต้องเปลืองกำลังตักน้ำในลำธารเข้าบ้านให้เปลืองแรง นางยังต้องการที่จะทำความสนิทสนมคุ้นเคยกับหญิงชาวบ้านในหมู่บ้านให้มากขึ้นด้วย ยามนี้นางคิดว่าจังหวะเหมาะที่จะซื้อใจจึงได้นำสบู่ก้อนขนาดเล็กออกมาแจกจ่ายให้บรรดาสตรีที่นั่งซักผ้าอยู่ด้านข้าง

“นี่คือสบู่หอมที่ข้าทำเอง นอกจากจะใช้ชำระล้างร่างกายแล้วข้ายังนำมาใช้ซักผ้าอีกด้วย” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางมอบสบู่หอมให้กับคนที่นั่งซักผ้าอยู่ใกล้เคียงคนละก้อนจนครบทุกคน แน่นอนว่านางไม่ได้มอบสบู่ในมือให้กับกลุ่มของเจียงฉิงเหยาที่อยู่ห่างออกไป

“หอมจริงๆ ข้าก็กำลังจะสอบถามเจ้าอยู่พอดีว่าเจ้าใช้อะไรซักผ้า ผ้าของเจ้าจึงทั้งมีฟองเยอะและหอมกรุ่น” คำพูดของป้าเฉินทำให้บรรดาสตรีคนอื่นๆ ต่างส่งเสียงถามออกมาเช่นเดียวกัน

“นี่คือสบู่หอม ข้าทำเลียนแบบถั่วถูขี้ไคลที่ผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงและคนในวังหลวงใช้ชำระร่างกาย แต่ข้าใช้วิธีการพิเศษทำให้มันมีฟองและมีกลิ่นหอมมากยิ่งขึ้น พวกเจ้าลองนำไปล้างมือดูสินอกจากจะมีกลิ่นหอมแล้วยังชำระล้างคราบสกปรกได้ดีอีกด้วย” คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้เจียงฉิงเหยาร้องเฮอะ! ออกมา

“เจ้าเคยเข้าเมืองหลวงด้วยหรือจึงได้รู้ว่าชนชั้นสูงและคนในวังเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร”

“แม้ว่าจะไม่เคยไปแต่ก็เคยได้ยินคนเขาเอ่ยถึง ข้าก็เลยลองทำบ้างอาจจะไม่เหมือนถั่วถูขี้ไคลที่ผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงใช้ แต่ข้าก็คิดว่าคงจะไม่ต่างกันมากนักขอแค่ช่วยขจัดคราบบนร่างกายและขจัดคราบบนเสื้อผ้าได้ก็เป็นอันใช้ได้แล้ว มิใช่หรือ” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้บรรดาหญิงชาวบ้านก็พยักหน้าและลองใช้ดูแล้วก็เอ่ยออกมาว่า

“ขจัดคราบสกปรกได้ดีจริงๆ ด้วย”

“เจ้าสิ่งนี้ทำอย่างไรเจ้าบอกป้าได้ไหม” ป้าเฉินเอ่ยถามออกมาด้วยสายตาแวววาว เจียงฉิงฟางจึงได้ส่ายหน้า

“ข้าไม่สามารถบอกวิธีทำให้คนอื่นรู้ได้ เพราะข้าตั้งใจจะทำขายหาเงินเล็กๆ น้อยมาเลี้ยงดูลูกและตนเอง หากท่านป้าเฉินชอบก็แค่มาซื้อสบู่หอมของข้าก็พอ รับรองว่าข้าจะลดราคาให้พวกท่านเป็นกรณีพิเศษ” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้ท่านป้าเฉินก็พยักหน้าในทันที

“ย่อมได้ เจ้าคงจะไม่รู้ว่าช่วงนี้ท่านลุงเฉินของเจ้าสามารถหารายได้เข้าบ้านได้เป็นกอบเป็นกำ” ป้าเฉินเอ่ยพลางยิ้มออกมา หลังจากรู้เรื่องการขุดค้นพบทองในเมืองเทียนเฟิงลุงเฉินก็ตัดสินใจไปที่เมืองเทียนเฟิงเพื่อหาลู่ทางทำกิน ยามนี้เขาเข้าไปเป็นลูกหาบให้แก่คณะขุนนางที่นั่นสามารถหาเงินเข้ากระเป๋าแล้วส่งกลับบ้านได้เป็นจำนวนมากทำให้ป้าเฉินมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเป็นอย่างมาก และนางก็ไม่ลืมว่าคนที่บอกช่องทางทำกินนี้ให้แก่นางก็คือเจียงฉิงฟาง

“ข้าจะเริ่มนำไปขายที่ตลาดในวันพรุ่งนี้ หากพวกท่านชอบก็อย่าลืมไปช่วยซื้อสบู่หอมของข้ากันด้วยเล่า” เมื่อเอ่ยจบเจียงฉิงฟางก็เดินจากไปทิ้งให้หญิงชาวบ้านพูดคุยเรื่องสบู่หอมที่นางแจกจ่ายให้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ทำขายหรือ ชิ! ใครจะยอมใช้เงินที่หามาอย่างยากลำบากซื้อของที่ไม่ได้ทำให้อิ่มท้องได้กันเล่า” เจียงฉิงเหยาเอ่ยออกมาโดยไม่สังเกตสีหน้าของบรรดาสหายที่อยู่ข้างกายที่ในยามนี้กำลังให้ความสนใจสบู่หอมในมือของบรรดาสตรีที่เจียงฉิงฟางพึ่งจะแจกจ่ายไปให้