อารัมภบท

เรือนเดโช

ภายในเรือนไม้หลังเล็กที่เดิมทีเป็นเรือนของลัลนาแต่เมื่อเธอได้เข้าร่วมพิธีเลือกคู่และสมหวังกับควันธูปก็ย้ายออกไปอยู่เรือนเขา ทำให้เรือนหลังนี้ว่างเปล่าไร้ผู้อยู่อาศัยแต่ก็ยังมีวันนาแม่ของลัลนาที่เข้ามาทำความสะอาดไม่เคยขาด

จวบจนกระทั่งมีชายแปลกหน้าผู้หนึ่งเข้ามาในป่าแห่งนี้พร้อมกับหญิงผู้หนึ่งซึ่งก็คือ สีฝุ่น แต่เธอคนนั้นมีคู่ครองเป็นชายหนุ่มในหมู่บ้านนามว่า ผืนฟ้า ทำให้ชายผู้นั้นที่มากับเธอ ชายที่โดนสั่งให้อยู่ในสายตาของผืนฟ้าและอยู่เรือนเดียวกันกับเขาเหตุเพราะเคยพากลุ่มคนชั่วเข้ามาทำร้ายคนในหมู่บ้านจนพวกเขาไม่ไว้ใจ จำต้องย้ายออกไปอยู่ที่อื่น และที่อยู่อาศัยใหม่ของเขาก็คือเรือนเก่าของลัลนาแห่งนี้

เดโช ชายหนุ่มที่มีอาชีพเป็นไกด์นำทางให้แก่นักท่องเที่ยวที่มีใจรักในธรรมชาติโดยเฉพาะเข้ามาเดินป่าบ้างก็ตั้งเต็นท์พักค้างแรม ซึ่งเดโชนั้นหลงใหลในธรรมชาติและชอบเดินป่ามาตั้งแต่ยังเด็ก ๆ

จนกระทั่งเมื่อโตขึ้นก็ได้เดินทางไปยังป่ามากมายหลายแห่งพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของคนเป็นพ่อ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือพรานอิน คุณตาของนิลตราจนทำให้เขาได้มีโอกาสเข้ามาที่นี่

หมู่บ้านลึกลับที่ตั้งอยู่ในป่า ซึ่งหากจะมาจะต้องเดินเข้ามาในถ้ำแต่ก็ไม่มีสิ่งใดการันตีได้ว่าเมื่อคุณเดินออกมาจากถ้ำแล้วจะไปโผล่ที่ใดภายในป่าแห่งนี้ เพราะคุณอาจจะกลับไปที่เดิมหรืออาจจะทะลุมายังป่าอีกฝั่งซึ่งเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านแห่งนี้ แต่หากเข้ามาได้แล้วคุณก็ไม่อาจจะเข้ามาเดินเตร่เที่ยวชมหมู่บ้านได้อย่างตามใจหากพวกเขาไม่อนุญาต

ดวงตาคู่คมของเดโชหลับลงพร้อมกับเอนหลังพิงกรอบหน้าต่างในขณะที่หูก็มีหูฟังสีขาวเสียบเชื่อมต่อสายเข้ากับเครื่องเล่นเพลงแบบใส่ถ่านอยู่ในมือใหญ่ ซึ่งวันนี้ถือว่าเป็นวันแรกนับตั้งแต่ที่เดโชเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ ที่เขาไม่ได้ถูกเรียกตัวไปใช้งานในตอนเช้าเนื่องจากเมื่อวานไปช่วยชาวบ้านตัดไม้สำหรับเอาไว้ใช้ก่อไฟตั้งแต่ดวงตะวันขึ้นจนดวงตะวันลาลับขอบฟ้า แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะถูกเรียกไปใช้งานเมื่อใด

เพราะบางวันดึกดื่นค่อนคืนแล้วเขายังถูกเรียกให้ไปตักน้ำจากลำธารมาใส่ตุ่มดินที่เรือนอยู่เลย ซึ่งคนที่ใช้ก็คือพ่อครูเปลวเทียนแต่ตัวของพ่อครูไม่ได้มาเรียกเองแต่ให้บางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นมาเข้าฝันเรียก ทำให้เดโชนอนหลับไม่สนิทไปหลายคืนเพราะระแวงและยังไม่ชินกับสิ่งที่ต้องพบเจอ

แต่เดโชก็ไม่ได้โกรธเคืองหรือรำคาญเลยแม้แต่น้อยกลับทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจและออกจะชอบด้วยซ้ำ ที่ได้มีโอกาสรับผิดชอบและแก้ไขในสิ่งที่ตัวเองทำเพื่อที่อย่างน้อยพวกเขาจะเปิดใจรับฟังและเชื่อว่าเขาไม่เคยคิดร้ายกับทุกคนที่นี่ในสักวัน

เพราะเดโชไม่อยากถูกผู้คนที่นี่เกลียดชังและอยากกลับไปเป็นเดโชคนเดิมที่พวกเขาต่างดีใจทุกครั้งที่เห็นหน้า และรักจนไม่อยากให้กลับออกไปเหมือนแต่ก่อนที่มากับกลุ่มของพรานอิน โดยเฉพาะเธอคนนั้น

จึก จึก

แต่นั่งฟังเพลงไปได้สักพักบริเวณต้นแขนซ้ายก็ถูกนิ้วของใครบางคนจิ้มลงมาเบา ๆ สองสามครั้งเพื่อเรียกทำให้ดวงตาคู่คมลืมขึ้นแล้วหันไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็หยิบหูฟังออกจากหูแล้วส่งยิ้มไปให้เธอบาง ๆ กล้วยไม้ หญิงสาวในหมู่บ้านที่ชอบพอในตัวเดโชตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้

“ขอโทษจ้ะ แต่ข้าเรียกพี่อยู่นาน พี่ก็ไม่ตื่น”

“ไม่เป็นไรครับ ผมฟังเพลงน่ะ”

เดโชเอ่ยพูดพร้อมกับชูหูฟังในมือขึ้นให้กล้วยไม้ดู ซึ่งคำพูดของเดโชก็ทำให้กล้วยไม้ยิ้มรับบาง ๆ แต่ภายในใจกลับรู้สึกห่อเหี่ยวที่เขาไม่แม้แต่จะแทนตัวเองว่า พี่ กับเธอ ไม่เหมือนใครอีกคนที่เดโชพูดแทนตัวเองว่าพี่ด้วยเสมอ

“มีอะไรหรือเปล่าครับ มีงานให้ผมไปช่วยเหรอ”

“เอ่อ ไม่มีจ้ะ ข้า ข้าแค่จะมาชวนพี่ไปดูเส้นมือกับแม่หมอ”

“ดูเส้นมือ คืออะไรครับ”

เดโชเอ่ยถามด้วยความสงสัยพร้อมกับขยับตัวออกห่างจากหน้าต่าง ที่กล้วยไม้ยืนเกาะขอบหน้าต่างและเลื่อนหน้าเข้ามาพูดกับเขาอยู่ข้างนอก

“เส้นมือก็คือเส้นที่อยู่บนมือจ้ะ”

กล้วยไม้ยกมือข้างซ้ายขึ้นมาแบพร้อมกับใช้มืออีกข้างจิ้มนิ้วลงบนฝ่ามือของตัวเองให้เดโชดูว่าเส้นมือที่เธอกำลังพูดถึงนั้นคืออะไร เดโชที่มองตามจึงพยักหน้าเป็นการรับรู้

“อ๋อ ดูดวง”

“พี่เรียกว่าดูดวงรึ แต่ผู้คนที่นี่เรียกว่าดูเส้นมือจ้ะ เพราะวันนี้เป็นวันฟ้าเปิดพวกข้าเลยขอให้แม่เฒ่าดูเส้นมือให้ หากผู้ใดเส้นมือไม่ดีแม่เฒ่าก็จะบอก แม่เฒ่าเนี่ยเก่งมากเลยนะพูดตรงทุกอย่าง เพราะไม่ว่าจะดีรึร้ายหลังจากนั้นไม่เกินสามวันเจ็ดวัน จะเป็นไปตามที่แม่เฒ่าพูดทั้งหมด”

“ทั้งหมดเลยเหรอ”

“บางคนก็นานกว่านั้นจ้ะ แต่ไม่ว่าอย่างไรในสักวันสิ่งแม่เฒ่าพูดก็จะเกิดขึ้นจ้ะ”

“งั้นเหรอ แม่เฒ่าอยู่ที่ไหนเหรอครับ”

เรือนแม่เฒ่า

“เรื่องอื่นข้าไม่อยากรู้ ข้าอยากรู้เพียงแค่เรื่องเดียวว่าข้าจะมีคู่เมื่อใด”

“เอ็งนี่มัน ข้าดูให้กี่ครั้งกี่หนก็ถามแต่เรื่องคู่”

“เช่นนั้นแม่เฒ่าก็บอกข้ามาเถอะ ข้าจะได้ไม่ต้องถามให้แม่เฒ่ารำคาญใจในครั้งต่อไปอีก”

น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของ น้ำอบ ที่ดังขึ้นบริเวณหน้าเรือนแม่เฒ่า ทำให้เดโชที่เดินตามหลังกล้วยไม้มาห่าง ๆ ระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู แม้ว่าเรื่องที่เธออยากรู้นั้นจะฟังไม่ค่อยเข้าหูเขาก็ตาม

ในขณะเดียวกันน้ำอบก็เหลือบมองไปยังกล้วยไม้ที่เดินเข้ามาใหม่ผ่านทางหางตา และเมื่อเห็นว่ากล้วยไม้เอาแต่มองไปยังข้างหลังก็รีบหันหน้ามองตามในทันที จึงทำให้เห็นว่าตอนนี้ มีร่างสูงของคนที่เธอไม่อยากเห็นหน้า กำลังยืนกอดอกและมองมาที่เธออยู่เช่นเดียวกัน

ทำให้เกิดคำถามขึ้นภายในใจของน้ำอบทันทีว่า เหตุใดสองคนนี้ถึงได้มาพร้อมกัน!