ยอดดวงใจนายพยัคฆ์(18+)

“ทำไมฉันไม่เคยเจอวะ เสียดาย” สิงหราชพูดบ่นลอย ๆ“หึ พวกพี่น่ะพลาดมากเพราะพี่เขาสวยม้าก! นี่ถ้าหงส์เป็นผู้ชายนะ เสร็จหงส์แน่ ๆ”“ขนาดนั้นเลย” สิงหราชเลิกคิ้วถามขำ ๆ กรรวีพยักพเยิดหน้าอย่างคนมั่นใจ พรนับพันทั้งสวยทั้งเก่ง แถมยังมีเสน่ห์แค่ไหนเธอรู้ดี“จะแค่ไหนกันเชียว” สิงหราชอดหมั่นไส้น้องสาไม่ได้ คนไม่เคยขาดผู้หญิงอย่างพวกเขาสามหนุ่มเนื้อหอมไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมายนักกับผู้หญิงสวย ๆ ที่มีดาษดื่นให้พวกเขาเลือกสรรค์พยัคฆินทร์ได้แต่ส่ายหน้าเมื่อน้อง ๆ ของตนพูดเรื่องไร้สาระที่มีผู้หญิงที่ตนไม่รู้จักกลายเป็นหัวข้อสนทนา สุดท้ายก็ปลีกตัวไปหาความสงบอยู่เงียบ ๆ ในมุมตัวเองวันนี้วาคิมเรียกประชุมครอบครัวกลางมื้ออาหาร โดยมีภรรยานั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“มีเรื่องอะไรเหรอครับพ่อ” พยัคฆินทร์ถามขึ้นมาเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อทำสีหน้าแบบนั้น แต่คำพูดต่อไปของผู้เป็นพ่อพลันทำให้เขาแทบชะงัก“พ่ออยากให้เสือแต่งงาน”“ครับ?” หัวคิ้วเริ่มขมวดแน่น แฟนยังไม่มีแล้วจะให้เขาไปแต่งงานกับผีที่ไหนกัน “ผมโสด เผื่อพ่อลืม”“นั่นแหละดี เพราะแม่แกหาผู้หญิงให้แล้ว”“ไม่ตลกนะครับ” นี่มันหมดยุคคลุมถุงชนไปนานแล้ว พยั

“ก็ได้จ้ะ แต่ถ้าหากมีเรื่องอะไรให้แม่ช่วย ต้องบอกนะ อย่าเกรงใจ” ถึงแม้จะแอบเสียดายแต่เวเนสซ่าก็ตามใจ“แต่เรื่องที่ว่าหนูจะต้องย้ายไปอยู่บ้านแม่ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เพราะแม่รับปากกับทิพย์เอาไว้แล้วว่าจะดูแลหนูเอง พวกเราเป็นห่วงความปลอดภัยของหนูมากรู้ไหม”ก่อนหน้าที่จะย้ายทิพวรรณมารักษา เวเนสซ่ามีโอกาสได้คุยกับเพื่อนรักก่อนที่อาการเธอจะทรุดหนักจนต้องเข้าไอซียู ทิพวรรณได้ฝากฝังให้ช่วยดูแลลูกสาวของเธอเพราะไม่ไว้ใจใครอีกแล้วโดยเฉพาะสามีและลูกเลี้ยงที่เพิ่งทำเรื่องงามหน้าเอาไว้พรนับพันไม่กล้าปฏิเสธอะไรอีก ได้แค่พยักหน้าตอบรับ และภาวนาให้ทุกอย่างมันจบลงโดยเร็ว เธอและแม่จะได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกันสองคนไม่ชอบกับการต้องมาเป็นภาระคนอื่น มันเป็นสิ่งที่เธอลำบากใจที่สุดช่วงเย็นของวันนั้นพรนับพันก็ได้เข้ามายังคฤหาสน์ แม่บ้านนำกระเป๋าของเธอไปเก็บยังห้องพักที่เตรียมไว้“ยัยหงส์ไลน์ไปบอกพี่ ๆ ว่าวันนี้ให้กลับมากินข้าวเย็นที่บ้านนะลูก แม่จะแนะนำหนูเพียวให้ทุกคนรู้จัก”“เรียบร้อยแล้วค่ะมาดาม” กรรวีที่รู้งาน เธอส่งข้อความบอกพี่ชายทั้งสามก่อนจะออกจากโรงพยาบาลแล้วด้วยซ้ำ“รู้มากนะเรา”“เขาเรียกว่ารู้ใ

“แม่ขา... ขอโทษนะคะที่มาช้า วันนี้หนูไปสัมภาษณ์งานมาน่ะค่ะ” ฉันคุยกับแม่ที่นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วย สีหน้าแม่ซีดเซียวเพราะโรคมะเร็งที่กำลังเผชิญอยู่ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้ว่าแม่ป่วย เพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ถึงจะโทรหากันบ้างแต่แม่ก็ไม่เคยบอกอะไรฉันเลย และนานมากแล้วด้วยที่ฉันไม่ได้กลับไทย แม่เองก็ไม่อยากให้กลับเท่าไหร่เพราะท่านไม่อยากให้ฉันกังวลใจนี่เอง“สัมภาษณ์วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ” เสียงหวานของคุณหมอสุดสวยที่เพิ่งเดินเข้ามา“ก็ดีค่ะ แต่ต้องรอฟังผลอีกที ว่าแต่แม่พี่เป็นไงบ้างคะน้องหงส์”“หมอเพิ่งเปลี่ยนยาตัวใหม่ไปค่ะ ตอนนี้ยังบอกอะไรเยอะไม่ได้ ต้องรอดูอาการและผลข้างเคียงก่อนนะคะ”“พี่ฝากน้องหงส์ด้วยนะ พี่คงไม่ได้มาหาคุณแม่บ่อยขนาดนี้แน่ ๆ เพราะต้องทำงาน” ฉันพูดออกไปทั้งที่เพิ่งไปสัมภาษณ์วันนี้เอง ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะรับทำงานหรือเปล่า แต่ถึงที่นี่ไม่รับก็ยังมีที่อื่น เพราะตอนนี้มีบริษัทอื่นอีกสองที่เรียกฉันเข้าไปทำงานแล้วแต่เหตุผลที่ฉันอยากรอที่นี่เพราะว่าชื่อเสียงของบริษัท ฐานเงินเดือน และสวัสดิการต่าง ๆ มันดีกว่าที่อื่น ฉันเลยยื้อเวลากับบริษัทอื่นไปก่อนเพื่อรองานนี้“พี่เพีย

“หึ! โดนหมาบ้ามันกัดมา”“เจ็บไหมคะเนี่ย” ฉันมองแผลของคุณสิงห์ ในขณะที่น้องหงส์เอื้อมมือผ่านหน้าฉันไปจับปลายคางพี่ชายหันไปมาเพื่อดูแผล“อย่ายุ่งน่า... ไม่ได้เป็นไรมาก” คุณสิงห์ปัดมือน้องหงส์ทิ้งแล้วสะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์นัก เขารินไวน์ใส่แก้วแล้วกระดกอึกเดียวหมดแก้วทันที“เหอะ! สม! ไปยุ่งกับแฟนชาวบ้านมาจนผัวเค้ารุมกระทืบมาเหรอคะ” น้องหงส์แขวะพี่ชายของตัวเองต่อ“ถ้าผู้ชายเป็นคนต่อยพี่ พี่จะไม่เจ็บใจขนาดนี้เลย”“หืมมม? ฝีมือผู้หญิง?” ฉันหันไปถาม“เลิกพูดเรื่องนี้เถอะน่า!” คุณสิงห์ตัดบทผู้หญิงคนไหนกันนะที่จะใจเด็ดกล้าทำร้ายสิงห์หนุ่มแดนใต้ให้เจ็บตัวจนหัวเสียได้ขนาดนี้@ห้องพักVIPของโรงแรมหรู“อ้าปาก” เสียงทุ้มนิ่งออกคำสั่ง พร้อมกับมือหนากดหัวหญิงสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าให้ทำตามหน้าที่ร่างอวบเบิกตาโตกว้างเมื่อเห็นขนาดท่อนเอ็นกลางกายชาย มือบางเริ่มกอบกุมท่อนลำ ปลายลิ้นตวัดไปยังปลายยอดที่สวมเครื่องป้องกันไว้แม้แต่สารคัดหลังจากโพรงปากเขายังไม่อยากสัมผัส หากเป็นคนอื่นเธอคงหมดอารมณ์ไปแล้ว แต่กับผู้ชายตรงหน้าเธอสู้ตาย!เขาทั้งร่ำรวย งานดี ใหญ่โตอลังการและเซ็กของเขาดุดันขนาดนี้ไม่ใช่จ

“คุณเสือคะ ถ้าหากว่าการที่ฉันเข้าไปอยู่ในบ้านทำให้คุณอึดอัด ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ แต่มันจำเป็น ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนทางบ้านคุณเลย ถ้าเกิดปัญหาทุกอย่างจบลงไม่ว่าจะเรื่องแม่และเรื่องคนที่ตามทำร้าย ฉันสัญญาค่ะว่าจะออกมาให้เร็วที่สุด” อย่าว่าแต่เขาเลย ฉันเองก็อึดอัดไม่ต่างกัน เขาดูเหมือนจะรำคาญและไม่ชอบหน้าฉันเท่าไหร่“กินข้าวเถอะ” เขาพูดขึ้น แต่ใครจะไปกินลง ไม่ใช่ฉันแล้วคนหนึ่ง“ไม่หิว?” คุณเสือเลิกคิ้วถาม ท่าทางนิ่ง ๆ นั่นดูกวนประสาทชะมัดฉันหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารเข้าปากทันที ไม่หิวได้ไง ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เช้า จนตอนนี้ปาเข้าไปจะบ่ายโมงแล้วด้วยฉันกับคุณเสือไม่มีใครพูดอะไรอีก จนกินเสร็จฉันก็ทำหน้าที่เก็บโต๊ะให้เป็นการตอบแทน“กะจะทำงานที่นี่อีกนานแค่ไหน” อยู่ ๆ เขาก็ถามขึ้น“ก็คงนานค่ะ นี่ก็เพิ่งจะเริ่มงานได้ไม่กี่เดือน ดิฉันไม่ได้อยากเปลี่ยนงานใหม่บ่อย ๆ” ฉันตอบไปตามตรงถ้าให้ดิ้นรนหางานใหม่ไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ไหวหรอกนะ ยิ่งงานดีเงินเดือนดี และสวัสดิการก็ดีขนาดนี้ที่ไทยหาง่ายเสียที่ไหนกัน ไม่ออกให้โง่หรอก“ไม่คิดจะกลับไปทำงานเมืองนอกแล้ว?”“ค่ะ” แม่ป่วยจะให้กลับยังไง โรคน