ต้นนุ่น

หลังจากที่ครอบครัวเหอทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเหอฟ่านชิงก็ให้ทุกคนนั่งรออยู่ที่หน้าบ้านเพื่อเอ่ยเรื่องสำคัญที่จะปรึกษาหารือ จนเมื่อนางจัดการเก็บครัวเสร็จแล้วก็ได้เดินออกมาสมทบกับทุกคนและเริ่มพูดเข้าเรื่องที่จะบอกทุกคนในทันที

"คืออย่างนี้เจ้าค่ะข้าคิดว่ากระท่อมหลังเพียงเท่านี้คงไม่สามารถพาพวกเราทุกคนผ่านหน้าหนาวที่แสนจะโหดร้ายนี้ไปได้อย่างแน่นอน ข้าจึงคิดว่าพวกเราต้องสร้างบ้านใหม่เพียงแต่ข้าอยากรู้ว่าพวกเราควรจะสร้างห้องนอนกี่ห้องดีจะเอา 3หรือ4 ห้องเจ้าคะ"

"ชิงเอ๋อร์แต่บ้านของพวกเราไม่มีเงินมากพอที่จะสร้างบ้านใหม่หรอกนะลูก" เหอหลวนซานรีบเอ่ยทักบุตรสาวของตนด้วยในตอนนี้บ้านของพวกเขามีเงินอยู่เพียงแค่ไม่ถึงห้าตำลึงเลยด้วยซ้ำจะสร้างบ้านใหม่ได้อย่างไรกัน

"เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากจะถามว่าต้นไผ่ที่ภูเขา เราสามารถนำมาใช้ได้เลยหรือไม่ หรือว่าต้องขออนุญาตจากหัวหน้าหมู่บ้านก่อนเจ้าคะ?" เหอฟ่านชิงไม่ได้คิดที่จะใช้เงินที่มีอยู่น้อยนิดของบ้านมาสร้างบ้านใหม่อยู่แล้วจึงไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เพียงแต่นางกลับถามคำถามที่ต้องการจะรู้ในตอนนี้แทน

"ป่าไผ่นั่นเป็นของสวนรวมใครที่ต้องการจะใช้ก็สามารถตัดมาใช้ได้เลย อีกอย่างต้นไผ่พวกนั้นมันโตไวมากจนรกทุกปีพวกชาวบ้านจึงต้องไปช่วยกันตัดพวกมันเพื่อลดจำนวนด้วยซ้ำ ลูกถามทำไมรึ" เหอหลวนซานเอ่ยอธิบายให้กับบุตรสาวฟังก่อนจะถามกลับด้วยความสงสัย

"ดียิ่งเจ้าค่ะ เพราะเราจะสร้างบ้านจากต้นไผ่พวกนั้นกัน พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้านั้นมีความสามารถสร้างบ้านใหม่ให้งดงามได้อย่างแน่นอนขอเพียงพวกท่านเชื่อมั่นในตัวของข้าก็พอ"

"ได้ เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าว่ามา มีอะไรให้พ่อกับแม่หรือพี่ ๆ ของเจ้าช่วยก็พูดมาได้เลย"เหอหลวนซานที่มองเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของบุตรสาวเขาก็ไม่คิดที่จะเอ่ยค้านในเรื่องนี้อีกด้วยเชื่อว่าบุตรสาวคนนี้มีความสามารถจริง ๆ 

"ขอบคุณท่านพ่อและทุกคนมากนะเจ้าคะ เช่นนั้นอย่างแรกเลยพี่ชายทั้งสองพวกท่านตามข้าไปตัดไม้มาทำเสาบ้านหน่อยเถิด เอาเป็นว่าข้าจะสร้างห้องนอนให้กับพวกเราทั้งหมด 4 ห้องก็แล้วกันนะเจ้าคะ"

"แบบบ้านคร่าว ๆ ก็คือบ้านทรงยกสูงชั้นเดียวที่มี 4 ห้องนอน หนึ่งห้องน้ำและหนึ่งห้องโถง ส่วนชานบ้านจะต่อเติมออกไปให้มีที่สำหรับนั่งเล่นพักผ่อน รับรองว่าพอสร้างเสร็จมันจะต้องสวยมากอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงที่คิดเรื่องบ้านมาตลอดสามวันก็ได้ข้อสรุปว่าจะสร้างบ้านแบบบ้านเรือนไทยในสมัยก่อนที่ตัวบ้านยกสูงขึ้นมาเล็กน้อยให้มีลมผัดผ่านจะได้ถ่ายเทอากาศไม่ให้ร้อนอบอ้าวจนเกินไป

บ้านทั้งหลังจะสร้างจากไม้ไผ่ ไม่ว่าจะเป็นผนังบ้าน ประตู หน้าต่าง หรือแม้แต่หลังคาก็จะมุงด้วยไม้ไผ่ก่อนแล้วค่อยนำหญ้าคามามุงทับเพื่อลดความร้อนในช่วงหน้าร้อนและเพิ่มความอบอุ่นในช่วงหน้าหนาวนั่นเอง

"ได้เช่นนั้นพ่อกับแม่ต้องทำสิ่งใดบ้าง" นางมี่ซือที่ไม่คิดจะอยู่เฉย ๆ จึงได้เอ่ยถามบุตรสาวคนเล็กออกไป

"ท่านแม่ที่นี่มีต้นนุ่นหรือไม่เจ้าคะ" เหอฟ่านชิงรีบเอ่ยถามถึงสิ่งที่นางต้องการมากที่สุดที่จะทำให้ครอบครัวของนางไม่หนาวจนเกินไปกับมารดาเพื่อจะได้ไปเก็บ

"ต้นนุ่นคือสิ่งใดหรือ?" นางมี่ซือเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงง

'นั่นปะไร คิดไว้แล้วเชียวว่าท่านแม่จะต้องไม่รู้จัก เฮ้อ...' 

"คือต้นไม้ที่มีความสูงมากระดับหนึ่งเจ้าค่ะ มันจะออกลูกเป็นลูกยาว ๆ ตอนยังไม่แก่มันจะมีสีเขียว แต่พอมันแก่แล้วจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้ม ข้างในจะมีปุยนุ่นสีขาวอยู่ พวกท่านเคยเห็นต้นไม้ลักษณะแบบนี้หรือไม่เจ้าคะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยอธิบายถึงลักษณะเด่น ๆ ที่คิดว่าทุกคนจะเข้าใจมากที่สุด และในที่สุดพี่ชายคนโตของนางก็รับรู้ถึงความพยายามนั่นของนางจนได้

"พี่เคยเห็นต้นไม้แบบนี้อยู่นะ มันอยู่เลยป่าไผ่ไปไม่ไกลมากเจ้าจะลองไปดูหรือไม่พี่จะได้พาไป" เหอชงหยวนที่นึกขึ้นได้ว่าเขาเคยพบต้นไม้ตามที่น้องสาวของตนเองบอกเมื่อสามสี่วันก่อนจึงได้เอ่ยถามน้องสาวว่าต้องการจะไปดูให้แน่ใจหรือไม่

"ไปเจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นข้ากับพี่ใหญ่พี่รองจะไปดูหน่อยนะเจ้าค่ะเพื่อใช่จะได้เก็บกลับมาให้ท่านแม่ช่วยจัดการเลย" เด็กสาวเอ่ยบอกกับบิดามารดาที่ยืนมองหน้ากันไปมา จากนั้นเหอหลวนซานก็ได้พยักหน้าเพื่อเป็นการอนุญาต

"ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ ท่านพี่พวกท่านเตรียมตะกร้าไปด้วยนะเจ้าคะ ถ้าใช่พวกเราจะได้ขนพวกมันกลับมาบางส่วน" เมื่อได้รับคำอนุญาตเหอฟ่านชิงจึงได้หันไปเอ่ยบอกกับพี่ชายทั้งสองก่อนจะเดินกลับเข้าไปในกระท่อมเพื่อหาผ้าคลุมหัวด้วยในตอนนี้อาการมันค่อนข้างที่จะร้อนนางกลัวว่าผิวของตนเองจะคล้ำแดดไปมากกว่านี้

หลังจากที่เตรียมตัวกันพร้อมแล้วเหอฟ่านชิงกับพี่ชายทั้งสองก็เร่งเดินเท้าไปยังจุดที่พี่ชายคนโตของนางได้พบเห็นเจ้าต้นนุ่นหรือต้นงิ้วในทันทีโดยไม่ยอมแวะที่ไหน ใช้เวลาราว ๆ 2 เค่อคนทั้งสามก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าต้นไม้ขนาดใหญ่ที่มีผลสีน้ำตาลทั้งต้น

ซึ่งต้นงิ้วที่เหอฟ่านชิงต้องการก็คือต้นไม้ที่พี่ชายของนางเอ่ยมานั่นเอง เพียงแต่นางไม่คิดว่ามันจะมีอยู่ถึง 5 ต้นและแต่ละต้นยังออกผลดกมากเช่นนี้ เมื่อเห็นแบบนั้นดวงตาของเด็กสาวก็ถึงกับเปล่งประกายขึ้นมาอย่างดีใจ ถ้ามีนุ่นจำนวนมากถึงเพียงนี้นางก็ไม่ต้องกังวลเรื่องผ้าห่ม หมอนหรือแม้แต่ฟูกนอนก็ยังได้เลย

"พี่ใหญ่ข้ารักท่านที่สุดเลยเจ้าค่ะ" พูดจบร่างบอบบางก็โผลเข้าไปกอดพี่ชายคนโตด้วยความรักใคร่ ทำเอาเหอชงหยวนที่ไม่คาดคิดว่าน้องสาวของตนจะกระโดดเข้ามากอดนั้นทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

"น้องเล็ก! เจ้าลำเอียงยิ่งนักทำไมถึงกอดแต่พี่ใหญ่เล่า แล้วพี่คนนี้ไม่ดีหรืออย่างไรกัน หึ" เหอชงอี้ที่ทนต่ออาการน้อยใจจากน้องสาวไม่ได้จึงต้องเอ่ยตัดพ้อเด็กสาวด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจราวกับเด็กน้อย

" ฮ่า ฮ่า พี่รองเอาไว้ท่านสามารถหาสิ่งที่ข้าต้องการมาได้เหมือนอย่างพี่ใหญ่ข้าจะกอดท่านเป็นรางวัลนะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงที่รู้สึกขบขันกับท่าทางของพี่ชายคนรองจนต้องหัวเราะออกมาเอ่ยบอกพี่ชายของตนด้วยสีหน้าขบขัน พร้อมกับผละตัวออกจากร่างของพี่ชายคนโตเช่นเดียวกัน

"ชิ..."

"ชิงเอ๋อร์ อีกไม่กี่เดือนเจ้าก็ถึงวัยปักปิ่นแล้วนะยังจะมากระโดดกอดบุรุษเช่นนี้ หากท่านแม่รู้เข้าเจ้าจะต้องโดนดุจนต้องร้องไห้เป็นแน่" เหอชงหยวนเองหลังจากที่ตั้งสติได้จึงได้เอ่ยเตือนน้องสาวของเขาด้วยความเป็นห่วงแต่ภายในใจเขากลับมีความสุขมากที่น้องสาวของเขาแสดงออกกับพวกเขาเช่นนี้

"เจ้าค่ะ ๆ อย่ามัวแต่พูดเล่นกันอยู่เลยท่านพี่พวกท่านจงเก็บผลสีน้ำตาลพวกนั้นให้หมดเลยเจ้าค่ะ เอาไปให้ได้มากที่สุด ถ้าไม่หมดวันหลังค่อยกลับมาเก็บใหม่อีกรอบก็ได้เจ้าค่ะ" เมื่อเห็นว่าถ้าช้ากว่านี้อาจจะทำให้กลับถึงบ้านมืดค่ำเหอฟ่านชิงจึงรีบเอ่ยบอกกับพี่ชายของตนด้วยสีหน้าจริงจัง

"ได้ /ได้" ชายหนุ่มทั้งสองเองก็เอ่ยตอบรับคำของน้องสาวที่น่ารักจากนั้นสามพี่น้องสกุลเหอก็แยกกันไปคนละมุมแล้วเริ่มลงมือเก็บผลนุ่นใส่ตะกร้าของตนเองไปอย่างเงียบ ๆ จนทั้งสามตะกร้านั้นเต็มไปด้วยผลนุ่นนั่นเอง

"นี่ก็น่าจะพอแล้วสำหรับวันนี้ถ้างั้นพวกเราก็กลับบ้านกันดีกว่าเจ้าค่ะประเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับพี่ชายทั้งสองเมื่อเห็นว่าตะกร้าของทุกคนนั้นเต็มหมดแล้ว

"ได้ /ได้" จบคำทั้งสามคนจึงได้สะพายตะกร้าแล้วออกเดินกลับไปยังเส้นทางเดิมที่เดินมาเพื่อกับบ้านของพวกเขาด้วยเวลานี้ก็ใกล้จะเข้าปลายยามเซิน (15.00-16.59 น.)แล้วจึงต้องเร่งฝีเท้ากลับเพราะถ้ามืดแล้วอาจจะมีสัตว์ร้ายออกมาหากินก็เป็นได้

************************************************************************************************

มาแล้ว ๆ ยัยน้องเริ่มเปลี่ยนแปลงชีวิตครอบครัวแล้ว อย่าลืมเอาใจช่วยยัยน้องกันด้วยนะคะ