ขึ้นเขาครั้งแรก

หลังจากกลับมาจากบ้านของหยางเฟิงเหอฟ่านชิงก็ได้เตรียมตัวขึ้นเขาเป็นครั้งแรก ดังนั้นนางจึงได้เตรียมตะกร้าสะพายหลังพร้อมทั้งยังมีเสียมติดตัวไปด้วย ทางด้านพี่ชายทั้งสองของนางเองก็ทำเช่นเดียวกันคือสะพายตะกร้าใบใหญ่เอาไว้ที่ด้านหลังพร้อมกับมีมีดพร้าอีกคนละหนึ่งเล่ม

ด้วยไม่รู้ว่าน้องสาวของตนนั้นต้องการจะทำสิ่งใดจึงได้นำถังนำใบไม่ใหญ่มากติดตะกร้าไปด้วยพร้อมกับทั้งสามคนได้ออกเดินทางขึ้นเขาไปในช่วงสาย ๆ ในทันที ซึ่งตลอดทางที่เดินไปนั้นก็มีทั้งต้นหญ้าที่ขึ้นรกบ้างและยังมีต้นไม้อีกประปราย

เพียงแต่ภายในใจของเหอฟ่านชิงนั้นยังคงมีภาพใบหน้าของใครบางคนลอยวนไปมารบกวนจิตใจของนางอยู่ไม่น้อย

'ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันนะ' นี่คือความคิดของเหอฟ่านชิงหลังจากที่สลัดใบหน้าของบุรุษที่นางเพิ่งจะพบมาจากบ้านของท่านลุงหยางนั่นเอง

"ชิงเอ๋อร์..นั่นไงป่าไผ่ที่เจ้าถามถึง" เสียงทุ้มน่าฟังของเหอชงหยวนเอ่ยบอกกับผู้เป็นน้องสาวที่ทำสีหน้าแปลกประหลาด

"ไหนเจ้าคะ?" เมื่อได้สติจากการเรียกของพี่ชายคนโตเหอฟ่านชิงก็ได้หันมาสนใจสิ่งที่ตนเองต้องทำในตอนนี้ทันทีจนหลงลืมใบหน้าของใครบางคนไปอย่างสนิทราวกับไม่เคยพบเจอกันมาก่อน

"นั่นไง" เป็นเหอชงอี้ที่เป็นผู้เอ่ยตอบน้องสาวคนเล็กพร้อมกับชี้นิ้วไปตรงด้านหน้าของพวกเขา 

เมื่อสายตาของเหอฟ่านชิงจ้องมองไปยังทิศทางของมือพี่ชายคนรองนางก็ต้องตื่นตะลึงกับป่าไผ่ตรงหน้าด้วยนางนั้นไม่คาดคิดมาก่อนว่าที่หมู่บ้านแห่งนี้จะมีป่าไผ่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ นี้เท่ากับว่านางสามารถสร้างบ้านได้อีกเป็นร้อย ๆ หลังได้เลยกระมัง

"ว้าว....มันยอดเยี่ยมมากเท่านี้พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องบ้านแล้วเจ้าค่ะ"เหอฟ่านชิงเอ่ยกับพี่ชายทั้งสองด้วยสีหน้าเบิกบานใจหลังจากที่นางเอาแต่เป็นกังวลเรื่องบ้านมาถึงสามวัน

"อย่างไรหรือน้องเล็ก" เป็นเหอชงหยวนที่เอ่ยถามคำถามนี้กับน้องสาวเพียงคนเดียวของตนเอง ด้วยเขาเองก็ยังนึกภาพบ้านที่สร้างจากไม้ไผ่นี้ได้ ด้วยไม่มีชาวบ้านคนไหนที่จะนำไม้ไผ่พวกนี้ไปสร้างบ้านมาก่อน

"เอาไว้พวกท่านค่อยรอดูตอนมันเสร็จเรียบร้อยก็แล้วกันนะเจ้าคะ เพียงแต่ที่นี่ไม่กินหน่อไม้พวกนี้กันหรือเจ้าคะทำไมพวกมันถึงได้มีจำนวนมากถึงเพียงนี้กัน?" เหอฟ่านชิงไม่ได้เอ่ยตอบถึงวิธีการสร้างบ้านด้วยไม้ไผ่ แต่นางเลือกที่จะเอ่ยถามคำถามกลับไปยังพี่ชายคนโตของตนเองด้วยสีหน้าสงสัย

"มันกินไม่ได้หรอกนะน้องเล็ก เคยมีคนนำไปทำอาหารแล้วแต่มันกลับมีรสชาติที่ข่มจนบาดคอหลังจากนั้นก็ไม่มีชาวบ้านนำมันมาทำอาหารอีกเลย" เหอชงอี้ที่เป็นผู้เอ่ยตอบน้องสาวของตนเองถึงเหตุผลที่หน่อไม้จำนวนมากพวกนี้ไม่มีใครนำไปทำอาหาร

"นั่นเพราะพวกเขาไม่รู้จักวิธีการทำต่างหากเล่าเจ้าคะ เพียงแต่ข้านั้นได้ไปเรียนรู้วิธีการนั้นมาแล้ว พวกท่านช่วยข้าเลือกตัดหน่อไม้ที่มีขนาดใหญ่สัก 4-5 อันดีหรือไม่เจ้าคะ" เด็กสาวหันไปเอ่ยบอกพี่ชายของนางด้วยรอยยิ้มเบิกบานอย่างดีใจ

"ได้สิ..อาอี้เจ้าไปตัดยอดอ่อนของหน่อไม้ตรงนั้นสิ เดี๋ยวข้าจะไปตัดหน่อไม้อ่อนตรงนั้นเพิ่มเอง" ประโยคแรกนั้นเหอชงหยวนนั้นเอ่ยกับน้องสาวส่วนประโยคต่อมานั้นเขาได้หันไปเอ่ยกับน้องชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ 

"ขอรับพี่ใหญ่"เหอชงอี้เอ่ยตอบรับคำของพี่ชายพร้อมกับเดินไปยังทิศทางที่พี่ชายเอ่ยบอกในทันที

ใช้เวลาไม่ถึง 1 เค่อสองพี่น้องสกุลเหอก็ได้ทำการเก็บหน่อไม้อ่อนได้เสร็จสิ้น จากนั้นชายหนุ่มทั้งสองก็เดินกลับมาหาน้องสาวของพวกตนที่ยืนรออยู่ที่เดิมและพากันเดินต่อไปยังทิศทางที่เหอฟ่านชิงคิดว่าน่าจะมีแม่น้ำหรือลำธารอยู่เพราะได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ไม่ไกล

"พี่ใหญ่พี่รองเจ้าคะ บนเขาลูกนี้มีน้ำตกหรือลำธารไหลผ่านบ้างหรือไม่ หรือว่ามีเพียงลำธารที่อยู่อีกด้านของพวกเราเพียงเท่านั้นกัน" เหอฟ่านชิงที่คิดว่าบนภูเขาติดที่ดินบ้านของตนเองน่าจะมีลำธารไหลผ่านเช่นเดียวกันจึงได้เอ่ยถามพี่ชายทั้งสองเพื่อความมั่นใจ

"มีสิเดินตรงไปอีกเล็กน้อยก็จะมีลำธารขนาดเล็กไหลผ่านจากบนภูเขาลงไปจนถึงที่ดินหลังบ้านของเราในตอนนี้อย่างไรเล่า" เหอชงหยวนเป็นผู้เอ่ยบอกแก่น้องสาวของตน อีกทั้งชายหนุ่มยังอธิบายเกี่ยวกับลักษณะของหมู่บ้านโดยละเอียดตามที่เขาได้รับรู้มาแก่น้องสาวอย่างไม่ปิดบัง

"เช่นนั้นท่านพาข้าไปที่ลำธารที่ว่ามาหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ" 

"ย่อมได้" จบคำตอบรับของเหอชงหยวนทั้งสามพี่น้องสกุลเหอก็ได้เดินตรงไปยังเส้นทางด้านหน้าที่เป็นที่ตั้งของลำธารสายเล็กอยู่ในทันที

พวกของเหอฟ่านชิงใช้เวลาเดินมายังลำธารราว ๆ ครึ่งก้านธูปก็พบกับลำธารขนาดเล็กหรือค่อนไปทางกลางสำหรับเด็กสาว น้ำจากที่นี้ดูใสและสะอาดกว่าแม่น้ำที่ไหลผ่านหลังหมู่บ้านอีกสายที่พวกเขาใช้รวมกันอยู่ทุกวันเสียอีก ซึ่งนำในลำธารแห่งนี้มีความลึกไม่น่าจะเกินสะโพกของนางเพราะดูจากสายตาแล้วเหอฟ่านชิงนั้นสามารถมองเห็นไปถึงก้นแม่น้ำที่มีพวกต้นหญ้าที่สามารถเกิดได้ภายในใต้น้ำได้อย่างชัดเจน

อีกทั้งลำธารสายนี้ยังมีปลามากมายทั้งขนาดเล็กไปจนถึงขนาดใหญ่แหวกว่ายไปมาด้วยความสำราญใจ เมื่อนางเห็นปลามากมายกำลังแข่งกันแหวกว่ายไปมาก็อดรู้สึกสงสัยไม่ได้ว่าชาวบ้านไม่มีใครจับมันไปทำอาหารหรืออย่างไรกัน

"เอะ...ทำไมปลาในลำธารถึงได้มีจำนวนมากเช่นนี้เล่าเจ้าคะ หรือว่าไม่มีใครนำมันไปทำอาหารกัน" ด้วยความสงสัยเหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยถามกับพี่ชายทั้งสอง

"เจ้าปลาพวกนี้มันช่างว่ายน้ำเร็วยิ่งนักจนพวกเราไม่สามารถจับพวกมันมาทำอาหารได้อย่างไรเล่า" เป็นเหอชงอี้ที่เป็นผู้เอ่ยตอบคำถามของเด็กสาว

"อ้อเป็นเช่นนี้เอง"

"แต่ก็พอมีผู้ที่สามารถจับพวกมันได้อยู่นะ นั่นก็คือท่านลุงหยางอย่างไรเล่า เพียงแต่ส่วนมากจะจับได้เพียงสองสามตัวและมันยังตายอีกจึงได้ราคาที่ถูกกว่าตัวที่ยังมีชีวิตอยู่" เหอชงหยวนเอ่ยอธิบายเพิ่มเติมให้กับน้องสาว

"พี่ใหญ่หมายความว่าปลาพวกนี้สามารถนำไปขายได้หรือเจ้าคะ?" เหอฟ่านชิงที่เอ่ยถามพี่ชายพร้อมทั้งเกิดแสงสว่างจ้าขึ้นมาภายในหัวของตนเองในทันที

"ใช่แล้วละ อีกทั้งราคาก็ยังสูงมากอีกด้วย ยิ่งถ้าเป็นปลาที่ยังมีชีวิตอยู่จะขายได้ราคาดีกว่าปลาที่ตายแล้วถึงสองเท่าเชียวละ" จบคำของชายหนุ่มดวงตาของเด็กสาวก็ส่องแสงระยิบระยับในทันที พร้อมกับภายในหัวน้อย ๆ ของนางก็ยังคิดหาวิธีการจับปลาในลำธารพวกนี้ไปขายเพื่อหาเงินเข้าบ้านอย่างรวดเร็วจนในที่สุดเหอฟ่านชิงก็คิดขึ้นมาได้อยู่หนึ่งวิธีที่รวดเร็ว

"ดียิ่ง!! เช่นนั้นวันนี้พวกเราก็มาจับปลากลับไปขายกันเถิดเจ้าค่ะ" เด็กสาวร้องบอกพี่ชายทั้งสองด้วยสีหน้าเบิกบาน จนทำเอาบุรุษทั้งสองถึงกับเผยสีหน้างุนงงออกมาก่อนที่หนึ่งในนั้นจะเอ่ยปากถามผู้เป็นน้องสาวของตน

"น้องเล็กเจ้ารู้วิธีจับปลาพวกนี้อย่างนั้นรึ?"

"ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ พวกท่านอย่ามัวแต่สงสัยอยู่เลย แถวนี้พอจะมีจอมปลวกอยู่บ้างหรือไม่เจ้าคะ" เมื่อคิดหาวิธีการได้แล้วนางจึงได้เอ่ยถามถึงเหยื่อล่อที่จะนำมาใช้ในการจับปลาในครั้งนี้

"จอมปลวก?...คือสิ่งใดกัน" คำตอบที่ได้รับกลับมาทำเอาเหอฟ่านชิงถึงกับหยุดชะงักไปชั่วครู่พร้อมกับเผยสีหน้าสงสัยออกมา ไม่นานจากนั้นเหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยบอกลักษณะของจอมปลวกแก่ทั้งสอง

"จอมปลวกที่ข้าหมายถึงก็คือกองดินที่มีลักษณะสูงชอบเกิดขึ้นมาเองรูปร่างคล้าย ๆ ภูเขาขนาดเล็กที่สร้างขึ้นจากดินเจ้าค่ะ"

"อ้อเจ้าหมายถึงเจ้านั่นใช่หรือไม่" หลังจากที่ฟังคำพูดของน้องสาวจบเหอชงอี้ก็ชี้นิ้วไปยังสิ่งที่ใกล้เคียงกับจอมปลวกที่น้องสาวของเขาเอ่ยมาให้กับอีกฝ่ายดูในทันที ซึ่งหลังจากที่เหอฟ่านชิงหันไปมองยังจุดที่นิ้วของพี่ชายคนรองชี้ไปก็พบเข้ากับจอมปลวกขนาดเล็กตั้งอยู่ไม่ห่างจากจุดที่ทั้งสามคนยืนอยู่

"ใช่แล้วเจ้าค่ะพี่รองท่านเก่งมาก" พูดจบร่างผอมบางของเด็กสาวก็รีบวิ่งไปยังจอมปลวกที่อยู่ไม่ไกลในทันที เมื่อพี่ชายทั้งสองเห็นว่าน้องสาวของตนวิ่งตรงไปยังจอมปลวกที่เห็นก็ออกเดินตามหลังเด็กสาวไปเช่นกัน

***********************************************************************************************

เอะ! ยัยน้องจะจับปลาด้วยวิธีการแบบไหนกันนะ ทุกคนช่วยไรท์ลุ้นหน่อยสิคะ