Partager

ดักปลาครั้งแรก

last update Date de publication: 2026-03-07 09:41:05

"สิ่งนี้รึที่เรียกว่าจอมปลวก" เหอชงหยวนเอ่ยขึ้นหลังจากที่พวกเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสิ่งที่ตามหา

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ พี่รองท่านช่วยขุดสิ่งนี้ออกมาให้ข้าทีเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบพี่ชายคนโตก่อนที่นางจะหันไปหาพี่ชายคนรองพร้อมกับเอ่ยบอกอีกฝ่าย

"ได้ ๆ " หลังจากเอ่ยตอบรับคำของน้องสาวเหอชงอี้ก็วางตะกร้าที่สะพายเอาไว้ด้านหลังลงก่อนจะใช้มือหยิบเสียมที่นำติดตัวมาด้วยออกมาแล้วลงมือขุดจอมปลวกที่น้องสาวต้องการในทันที 

หลังจากขุดจอมปลวกเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเหอฟ่านชิงก็เดินนำพี่ชายทั้งสองไปยังลำธารก่อนจะใช้สายตาสำรวจหาจุดที่คิดว่ามีปลาแหวกว่ายมากที่สุด เมื่อได้จุดที่ต้องการแล้วเหอฟ่านชิงก็เอ่ยบอกพี่ชายทั้งสองให้ทำตามคำพูดของตนเอง

"พี่ใหญ่ข้าขอยืมตะกร้าของท่านหน่อยสิเจ้าคะ"

"ได้สิ" จบคำเหอชงหยวนก็ปลดตะกร้าที่สะพายไว้บนหลังลงมาให้กับน้องสาวของตนเองในทันที ถึงแม้ว่าภายในใจของเขาจะมีคำถามมากมายผุดขึ้นมาก็ตามที

เมื่อเหอฟ่านชิงรับตะกร้ามาแล้วนั้นนางก็ใช้มีดพร้าในมือฟันให้จอมปลวกมีขนาดเล็ก ๆ ใส่ลงไปในตะกร้าใบใหญ่ เสร็จแล้วร่างบอบบางก็ถือตะกร้าเดินลงไปในลำธารตรงจุดที่นางคิดว่ามีปลาเยอะที่สุด ท่ามกลางความตกใจของบุรุษทั้งสองที่ยังคงยืนตื่นตะลึงกับสิ่งที่น้องสาวของพวกเขาทำ

ซึ่งการกระทำในครั้งนี้ของเหอฟ่านชิงนั้นเป็นเพียงแค่เดินลงไปในน้ำจากนั้นก็วางตะกร้าลงไปในน้ำจนมิดแล้วยืนนิ่งไม่ขยับอยู่อย่างนั้น ในตอนแรกชายหนุ่มทั้งสองตั้งใจว่าจะจะลงไปช่วยเด็กสาวแต่กลับถูกอีกฝ่ายส่งเสียงห้ามเอาไว้ก่อนแล้วบอกให้พวกเขารอดูต่อไป

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อ หลังจากที่ตะกร้าจมน้ำแล้วนั้นจอมปลวกที่มีตัวอ่อนของปลวกก็ลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำตรงปากตะกร้า หลังจากที่กระแสน้ำนิ่งสงบเหล่าปลาที่ในตอนแรกนั้นต่างก็ว่ายน้ำหนีไปอีกด้านก็เริ่มแหวกว่ายเบียดเสียดกันเข้ามากินเหยื่อที่ปากตะกร้า บางตัวก็ลอยเข้าไปภายในตะกร้าจนเมื่อเหอฟ่านชิงเห็นว่าปลามากมายนับ 10 ตัวนั้นลอยอยู่ในตะกร้าแล้ว

นางก็ใช้จังหวะเพียงชั่วพริบตา ยกตะกร้าที่เต็มไปด้วยน้ำและปลาขึ้นมาเหนือผิวน้ำในทันทีจากนั้นร่างบอบบางก็รีบอุ้มตะกร้าที่มีปลาสิบกว่าตัวอยู่ด้านในขึ้นมาบนบกอย่างรวดเร็วท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงของพี่ชายทั้งสองของนางที่ตอนนี้ได้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินไปเสียแล้ว

"พี่ใหญ่ พี่รอง..." เสียงหวานเอ่ยเรียกพี่ชายทั้งสองของตนเองหลังจากที่วางตะกร้าลงพื้นเสร็จเรียบร้อย

"...." แต่มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่ตอบกลับมา เมื่อเห็นว่าพี่ชายทั้งสองของตนเองนั้นได้สติหลุดไปแล้วนางจึงส่งเสียงเรียกอีกครั้งแต่เพิ่มระดับความดังขึ้นมาอีก

"ท่านพี่ทั้งสองเจ้าคะ!"

"หะ...หา/ อะ..อื้อ" และแล้วสติของชายหนุ่มทั้งสองก็กลับเข้าร่างในที่สุด

"พวกท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะทำไมถึงได้ยืนนิ่งเช่นนี้เล่า" เหอฟ่านชิงที่เห็นว่าพี่ชายทั้งสองได้คืนสติกลับมาแล้วนั้นจึงได้เอ่ยถามกับทั้งสองขึ้นมา

"อ้อ..ขอโทษเจ้าด้วยพวกพี่คงกำลังตกใจกับสิ่งที่เห็นเมื่อครู่นี้น่ะ" เป็นเหอชงหยวนที่เอ่ยตอบคำถามแทนน้องชายของตน 

"น้องเล็ก! เจ้าคิดวิธีเช่นนี้ออกมาได้ยังไงกัน มันสุดยอดมาก! พี่รองนับถือเจ้าจริง ๆ " เหอชงอี้หลังจากที่สามารถสงบจิตใจของตัวเองลงมาได้แล้วนั้นก็ได้เอ่ยกับน้องสาวที่แสนจะฉลาดของตนด้วยสีหน้าภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก

"ฮ่า ฮ่า พี่รองท่านก็พูดเกินไปเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่คิดว่าลองดูก็ไม่น่าจะเสียหายอันใดเพียงเท่านั้น" เหอฟ่านชิงที่เห็นว่าพี่ชายคนรองของตนเอ่ยชมถึงเพียงนี้ก็อดที่จะขัดเขินไม่ได้

"ไม่หรอกชิงเอ๋อร์ เป็นเจ้าที่มีความสามารถอย่างเจ้ารองว่ามานั่นแหละ" แม้แต่เหอชงหยวนเองก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมน้องสาวที่เก่งกาจของเขา

"พวกท่านก็...ช่างเถิด ๆ เอาเป็นว่าพวกท่านก็ได้เห็นวิธีการจับปลาของข้าแล้วถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ช่วยกันจับปลาเพิ่มอีกหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ยิ่งได้เยอะก็ยิ่งดีข้าจะได้ทำปลาตากแห้งเอาไว้เป็นอาหารในช่วงหน้าหนาว"

เหอฟ่านชิงที่รู้สึกเขินจนพูดไม่ออกจึงได้เปลี่ยนหัวข้อในการสนทนาทันที อีกทั้งนางเองก็คิดเอาไว้แล้วว่าหน้าหนาวนี้อย่างน้อยมีปลาแห้งให้ทานก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก

"ได้ ๆ / ตกลง" ชายหนุ่มทั้งสองเองก็เอ่ยรับคำน้องสาวด้วยความกระตือรือร้น

หลังจากนั้นสามพี่น้องสกุลเหอก็ช่วยกันถือตะกร้าลงไปในลำธารช่วยกันจับปลาได้มาเป็นจำนวนมาก มีทั้งปลาตัวเล็ก ๆ ปลานิล ปลาตะเพียนนั้นเห็นจะเยอะที่สุด จนเมื่อเหอฟ่านชิงเห็นว่าจำนวนปลาที่จับได้เพียงพอแล้วก็สั่งให้พี่ชายทั้งสองขึ้นจากน้ำแล้วพากันเดินลัดเลาะไปตามลำธารเพื่อมองหาอย่างอื่นต่อไป

เพียงแต่ระหว่างทางที่เหอฟ่านชิงกำลังเดินผ่านชายป่าที่จะออกจากภูเขาไปยังบ้านของนางอยู่นั้น สายตาของนางก็พบเข้ากับขอนไม้ผุ ๆ ท่อนหนึ่งแต่มีขนาดใหญ่เท่าหนึ่งคนโอบวางทิ้งอยู่ไม่ไกล เพียงแต่สายตาของเหอฟ่านชิงนั้นกลับเปล่งประกายขึ้นเพราะสิ่งที่ผุดขึ้นมาจากท่อนไม้ผุ ๆ นั้นต่างหาก

ด้วยความรวดเร็วร่างบอบบางของเด็กสาวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าท่อนไม้ที่เป็นเป้าหมายของเด็กสาวท่ามกลางสีหน้าแตกตื่นของพี่ชายทั้งสองที่ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นกับน้องสาวของเขา

เพราะพวกเขานั้นมองเห็นเพียงจู่ ๆ น้องสาวที่น่ารักก้วิ่งออกมาจากจุดที่พวกเขากำลังเดินอยู่ก่อนจะมาหยุดยืนทำสีหน้ามีความสุขอยู่ตรงหน้าท่อนไม้ผุ ๆ ท่อนนี้เพียงเท่านั้น

"น้องเล็กเกิดอะไรขึ้น!" หลังจากที่ชายหนุ่มทั้งสองวิ่งมาถึงตัวของผู้เป็นน้องสาวเหอชงอี้ก็รีบเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงตกใจในทันที

"อ้อ..ไม่มีอะไรเจ้าค่ะข้าเพียงแค่ดีใจมากไปหน่อยที่วันนี้โชคดีพบเจอพวกมันตั้งมากมายเช่นนี้" เหอฟ่านชิงที่รู้ว่าเผลอทำตัวเหมือนเด็ก ๆ เวลาเจอของชอบก็ได้รีบเอ่ยบอกพี่ชายทั้งสองที่ยืนหอบอยู่ด้านข้างอย่างรู้สึกผิดต่อพวกเขาเล็กน้อย

"เจ้าหมายถึงเจ้าพวกนี้อย่างนั้นหรือชิงเอ๋อร์" เหอชงหยวนที่มองตามสายตาของน้องสาวแล้วรู้ว่าสิ่งที่ทำให้น้องของเขาวิ่งหน้าตั้งมาด้วยความรวดเร็วคือสิ่งใดก็ถึงกับเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

"ใช่แล้วเจ้าค่ะพี่ใหญ่" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบพี่ชายคนโตของนางด้วยใบหน้าที่แต้มไปด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างยินดี

"แต่ว่า....."ทางด้านเหอชงอี้เองเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ทำให้น้องสาวของตนเองมีความสุขคืออะไรก็ถึงกับพูดไม่ออกด้วยเกรงว่าคำพูดของตนนั้นอาจจะทำให้ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของน้องสาวเลือนหายไป

"ทำไมหรือเจ้าคะพี่รอง?" เหอฟ่านชิงเองก็รู้สึกงุนงงกับท่าทางของพี่ชายทั้งสองหลังจากเห็นเจ้าสิ่งที่นางวิ่งหน้าตั้งมาหาจึงได้เอ่ยถามพี่ชายของตนเองไป

"ก็สิ่งที่เจ้าวิ่งมาหานั้นมันไม่สามารถกินได้นะสิ" ในที่สุดเหอชงอี้ก็กลั้นใจตอบคำถามของเด็กสาวออกไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวดด้วยกลัวว่าน้องสาวของตัวเองจะแสดงสีหน้าเศร้าเสียใจอย่างแน่นอน

"ว่าไงนะเจ้าคะ?" แต่กลับกันสีหน้าที่ชายหนุ่มทั้งสองได้เห็นอยู่ในตอนนี้มีเพียงความงุนงงและสงสัยจากใบหน้าเล็กเท่านั้น

"...." เกิดความเงียบขึ้นระหว่างทั้งสามคนในทันทีด้วยพวกชายหนุ่มทั้งสองเองก็รู้สึกสับสนว่าพวกเขาควรจะอธิบายเกี่ยวกับเจ้าสิ่งนี้ยังไงดี

ส่วนด้านเหอฟ่านชิงเองก็รู้สึกงุนงงว่าคนที่นี่ไม่รู้จักเจ้าสิ่งนี้หรอกหรือ ไม่ใช่ว่าต้นกำเนิดของมันเกิดที่ประเทศนี้หรอกหรือ ดังนั้นในตอนนี้สามพี่น้องสกุลเหอจึงตกอยู่ในห้วงแห่งความคิดของจนเองจนไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมาอีก

************************************************************************************************

เอะ! ยัยน้องเจอเข้ากับอะไรกันนะ ทุกคนว่าน้องเจอกับอะไรกันหรอคะ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   บทสรุปของทุกเรื่องราว

    หลังจากที่นางจูซือและเหอลี่ถิงถูกจับตัวไปนั้นก็ได้รับโทษโบยคนละสี่สิบไม้ ก่อนที่นำตัวไปขังยังคุกตลอดชีวิต ด้วยข้อหาที่นางสองแม่ลูกได้จ้างวานฆ่าผู้อื่นนั้นมีโทษหนักเป็นอย่างมากอยู่แล้ว ซึ่งเรื่องของเหอลี่ถิงนี้เองที่ทำให้นางจางนั้นเป็นทุกข์อย่างมาก แต่นางก็ยังคงใช้ชีวิตเช่นเดิมของตนเองต่อไปส่วนเหอซือไฉกับบุตรชายของเขานั้นต่างก็ใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบากด้วยถูกผู้คนนั้นพูดจาดูถูกเหยียดหยาม และนินทาลับหลัง แต่พวกเขาก็ต้องฝืนใช้ชีวิตอยู่ต่อไป จนในที่สุดพวกเขาก็ทนไม่ได้จนต้องกลับมาให้นางจางผู้เป็นมารดานั้นเลี้ยงดูอีกครั้งส่วนเหอหานตงเองหลังจากจบเรื่องของสะใภ้คนโตเขาก็ได้จัดการเรื่องแยกบ้านให้กับบุตรชายคนรองเพื่อให้พวกเขานั้นสามารถมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นจากเดิม ส่วนตัวเขาเองก็ได้ไปอาศัยอยู่กับบุตรชายคนเล็กตามคำชักชวนของบุตรชาย ด้วยเขานั้นไม่สามารถอยู่ที่บ้านหลังนั้นได้อีกต่อไป ด้วยว่านางจางนั้นยิ่งนับวันจะยิ่งมีนิสัยที่เลวร้ายลงไปทุกวันจนเขาทนอยู่ต่อไปอีกไม่ไหวด้านนางมี่ซือเองหลังจากที่ฟืนคืนสติกลับมาอีกครั้งนางก็จดจำได้แล้วว่าตนเองนั้นเคยเป็นใครมาก่อน เพียงแต่นางกลับเลือกที่จะไม่เอ่ย

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   เรื่องราวจบลงได้ด้วยดี

    "ถิงเอ๋อร์!"นางจางที่เห็นว่าหลานสาวสุดรักถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาก็รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของหญิงสาวด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับส่งเสียงเรียกอีกฝ่ายด้วยความตกใจ"อย่าคิดที่จะทำร้ายชิงเอ๋อร์!"หยางฉีไม่ได้สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นเขากลับยิ่งมองร่างของเหอลี่ถิงด้วยสายตาเหยียบเย็นพร้อมกับเอ่ยวาจาที่ทำเอาทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับหนาวสะท้านด้วยความหวาดกลัวต่อรังสีที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่มผู้มาใหม่"สารเลว! เจ้ามันเป็นบุรุษประสาอะไรถึงได้กล้ารังแกสตรีไร้ทางสู้เช่นนี้กัน!"คงมีเพียงแค่นางจางเท่านั้นที่ไม่ได้รับรู้ถึงความน่ากลัวที่แฝงอยู่ในคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้า มิหนำซ้ำหญิงชรายังเอ่ยต่อว่าหยางฉีอย่างไม่พอใจ"ไร้ทางสู้?.....เมื่อครู่นางยังตั้งใจจะเข้ามาทำร้ายชิงเอ๋อร์อยู่เลยมิใช่รึ แบบนั้นข้าไม่คิดว่านางจะเป็นสตรีที่บอบบางไร้ทางสู้หรอกนะขอรับท่านย่าจาง"หยางฉีเอ่ยตอบหญิงชราอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนเองได้ทำลงไปก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย"ใครเป็นย่าของเจ้ากัน! แล้วเจ้าเป็นใครถึงได้มาเสนอหน้าออกรับแทนนังเด็กโสโครกนั้นกัน นางมีคู่หมั้นอยู่แล้วเจ้าไม่รู้หรืออย่างไรกัน หรือว่านางไปล่อลวงเ

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   คิดบัญชี

    หลังจากเหตุการณ์เลวร้ายในวันนั้นก็ผ่านมาแล้วสามวันที่นางมี่ซือยังคงนอนหลับไม่ได้สติ สร้างความปวดใจให้กับครอบครัวเหอบ้านเล็กเป็นอย่างมากเหอฟ่านชิงเองหลังจากที่กลับออกมาจากป่าได้นางก็รีบจัดการกับตัวเองแล้วเร่งเดินทางเข้ามาในตัวเมืองเพื่อดุอาการของมารดาพร้อมกับเหอชงหยวนเมื่อเหอหลวนซานและเหอชงอี้เห็นหญิงสาวก็ถึงกับโผล่เข้ามาสวมกอดด้วยความดีใจที่หญิงสาวกลับมาได้อย่างปลอดภัยจากนั้นเหอหลวนซานจึงได้เอ่ยบอกอาการของภรรยารักให้กับลูกทั้งสองได้รับรู้ จนในตอนนี้ก็ผ่านมาแล้วถึงสามวันแต่ก็ยังไร้วี่แววว่านางมี่ซือจะลืมตาฟื้นขึ้นมาจากการนอนหลับใหลแต่ครอบครัวเหอบ้านเล็กก็ยังคงมีความหวังว่านางมี่ซือจะต้องตื่นขึ้นมาในเร็ววันนี้อย่างแน่นอน หลังจากเกิดเรื่องขึ้นกับครอบครัวสกุลเหอบ้านเล็กรุ่งเช้ามาทั่วทั้งหมู่บ้านเป่าหนิงจึงได้พูดคุยกันและแวะเวียนมาสอบถามความเป็นอยู่ของพวกเขาเพื่อแสดงถึงความเห็นใจเป็นจำนวนมาก แม้แต่นางจางเองก็ยังอุตส่าห์ติดตามสามีมาดูว่าครอบครัวของบุตรชายคนเล็กนั้นเป็นเช่นไรบ้างเพราะถึงแม้นางจะไม่ได้รักใคร่ครอบครัวของบุตรชายคนเล็กมากมายนัก แต่พอเกิดเรื่องนี้ขึ้นก็ทำให้นางจางต้องมาแสดง

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   คำสารภาพ

    เพียงแต่ยังไม่ทันที่เหอฟ่านชิงจะได้ทำอะไรต่อไป มือหนาของชายหนุ่มก็วางทาบทับลงมาที่ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของนาง ก่อนที่เขาจะบังคับให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับตนเองเสี้ยวนาทีที่ดวงตาของเหอฟ่านชิงสบเข้ากับชายหนุ่มนั้นหยางฉีก็ได้โน้มใบหน้าหล่อเหลาของเขาลงมาประกบจูบลงที่ริมฝีปากบางของเหอฟ่านชิงในทันทีจากนั้นชายหนุ่มก็ได้ตักตวงเอาความหวานจากปากของหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่าอย่าเอาแต่ใจ ส่วนเหอฟ่านชิงที่ตั้งรับไม่ทันก็รู้สึกตกใจกับการกระทำของชายหนุ่มเป็นอย่างมากแต่ไม่นานนางก็ยอมตามใจของอีกฝ่ายเพราะรู้หัวใจตัวเองดีว่าเจ้าของร่างหนาตรงหน้านั้นได้เข้ามาเป็นเจ้าของหัวใจของนางจนเต็มไปหมดทั้งดวงแล้วนั่นเองส่วนหยางฉีเองก็รู้สึกไม่ต่างจากที่เหอฟ่านชิงรู้สึก เพราะเขานั้นได้มอบหัวใจทั้งดวงให้กับคนตัวเล็กในอ้อมกอดไปตั้งนานแล้วยิ่งเกิดเรื่องขึ้นเมื่อคืนในตอนที่เขาตามหาหญิงสาวไม่พบนั้นเขารู้สึกถึงอาการบีบรัดที่หน้าอกของตัวเองราวกับว่ามันกำลังถูกสิ่งที่มองไม่เห็นบีบรัดจนหายใจแทบไม่ออกนั้นได้อย่างชัดเจนและภาพที่ร่างของเหอฟ่านชิงตกลงไปในน้ำก็ยังคงเด่นชัดอยู่ภายในหัวของเขาตลอด ความรู้สึกในตอนที่เห็นร

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   ดูแลไม่ห่างกาย

    ร่างของหยางฉีนั้นจมดิ่งลงไปภายใต้แม่น้ำพร้อมทั้งรีบเพ่งสายตามองหาร่างของหญิงสาวด้วยความเป็นกังวลเป็นอย่างมากจนในที่สุดเขาก็เห็นว่าหญิงสาวกำลังใช้เรี่ยวแรงของตนเองที่เหลืออยู่เพื่อว่ายทวนกระแสน้ำนำพาร่างของตัวเองเข้าไปยังฝั่ง แต่กลับหมดแรงเสียก่อนในจังหวะที่เขาว่ายมาถึงตัวของหญิงสาวพอดีหลังจากที่ชายหนุ่มรวบร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ได้แล้วนั้นก็รีบพาหญิงสาวว่ายขึ้นฝั่งในทันที ก่อนที่คนทั้งคู่จะนอนหมดแรงอยู่บนฝั่งได้สำเร็จเหอฟ่านชิงที่หลังจากชายหนุ่มพาขึ้นมาบนฝั่งได้แล้วก็หมดสติไปในทันทีด้วยความเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุดส่วนหยางฉีนั้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวได้หมดสติไปแล้วก็ได้ลุกขึ้นแล้วรีบอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอกในท่าเจ้าสาวก่อนจะเร่งพาคนในอ้อมกอดไปหาที่นอนพักในค่ำคืนนี้เพราะว่าตอนกลางคืนในป่านั้นล้วนมีแต่สัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังออกหากินจึงเป็นการดีกว่าที่เขาจะหาที่พักค้างคืนเอาแรงเสียก่อนและจุดหมายที่ชายหนุ่มพาเหอฟ่านชิงไปนั้นก็คือถ้ำในครั้งก่อนที่พวกเขาเคยใช้หลบฝนนั่นเอง ใช้เวลาเพียงไม่นานหยางฉีพร้อมด้วยหญิงสาวในอ้อมกอดก็ได้มาถึงภายในถ้ำแต่อากาศด้านในถ้ำช่วงกลางดึกแบบนี้ช่างหนาวเหน็บยิ่งนัก

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   ได้รับบาดเจ็บ

    "ใครจ้างพวกเจ้าให้มาทำร้ายพวกข้ากัน!"เหอฟ่านชิงเมื่อได้ยินคำพูดจากคนร้ายชุดดำ นางก็คิดขึ้นมาได้ในทันทีว่าจะต้องมีคนจ้างวานพวกมันให้มาสังหารครอบครัวนางอย่างแน่นอน เพียงแต่นางเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใครกัน แต่ในตอนนี้จะต้องคิดหาทางรอดให้กับครอบครัวของนางเสียก่อน นางจึงได้เอ่ยถามคนร้ายที่เป็นคนตอบคำถามของบิดาเมื่อครู่นี้ในทันที"หึ เจ้านี่ก็ฉลาดไม่เบานะแม่สาวน้อย อีกทั้งยังดูงดงามอย่างที่หญิงนางนั้นบอกเอาไว้เสียด้วยสิ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะก่อนที่เจ้าจะตายข้าจะพาเจ้าขึ้นสวรรค์ก่อนเพื่อเป็นคำปลอบใจจากข้าก็แล้วกันนะสาวน้อย"แต่แทนที่มันจะตอบคำถามของเหอฟ่านชิงกลับกลายเป็นว่ามันนั้นค่อย ๆ เดินตรงมายังร่างของเหอฟ่านชิงที่นั่งกอดร่างของผู้เป็นมารดาเอาไว้ พร้อมกับปากก็พร่ำเอ่ยวาจาที่น่ารังเกียจจนทำให้หญิงสาวรู้สึกรังเกียจบุรุษร่างใหญ่ตรงหน้าเป็นอย่างมาก"อย่าทำอะไรลูกสาวของข้านะ!"เสียงร้องห้ามของเหอหลวนซานดังขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นว่าไอ้หัวหน้าคนร้ายนั้นมีความคิดที่จะย่ำยีบุตรสาวของเขา ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เขาขอแลกชีวิตกับมันอย่างแน่นอน"จะตายอยู่แล้วยังจะมาปากดีอีกนะ ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าก

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   ท่านลุงหยาง

    "ชิงเอ๋อร์..." บุรุษภายในบ้านทั้งสามเองต่างก็รู้สึกตกใจและเสียใจในเวลาเดียวกันด้วยพวกเขานั้นไม่คาดคิดว่าความไม่เอาไหนของตนเองเกือบจะทำให้ต้องสูญเสียเด็กสาวอันเป็นที่รักไปตลอดกาล"ก็ช่างมันเถิดเจ้าค่ะ ถึงยังไงตอนนี้ข้าก็กลับมาหาพวกท่านแล้ว ตอนนี้เราควรจะสนใจเรื่องปากท้องกันเสียก่อน" เหอฟ่านชิงเองที่

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   บอกความจริง

    หลังจากที่ครอบครัวของเหอฟ่านชิงแยกออกมาอยู่ยังกระท่อมที่สร้างขึ้นใหม่ในที่ดินของตนเองแล้วนั้นพวกเขาทั้ง 5 คนต่างก็ช่วยกันระดมความคิดว่าจะเอาเช่นไรต่อไปดีซึ่งเหอฟ่านชิงนั้นในชาติก่อนนางก็ถือได้ว่าใช้ชีวิตมาไม่น้อยก่อนที่นางจะตายลงไปในวัย 32 ปีด้วยอุบัติเหตุครั้งล่าสุด อย่างน้อย ๆ นางก็ถือว่ามีความส

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   ข้อสรุปเรื่องการแยกบ้าน

    "พี่จงท่านมาก็ดีแล้วข้าต้องการทำเรื่องแยกบ้านให้กับอาซานพี่ช่วยดำเนินการให้ข้าทีขอรับ" เหอหานตงที่มีอายุน้อยกว่าอีกฝ่ายอีกทั้งเขาเองก็นับถือชายชราตรงหน้าเป็นอย่างมากเอ่ยบอกกับอีกฝ่าย"ได้สิ เพียงแต่ภรรยาของเจ้ากับคนในตระกูลคนอื่น ๆ เล่าเจ้าจะทำเช่นไร" จงฟานตู้เองก็รับรู้มาโดยตลอดถึงชีวิตที่ยากลำบาก

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   แยกบ้าน

    "ส่วนเจ้านางจูซือ อย่าทำอะไรตามอำเภอใจให้มันมากนักถึงยังไงอาซานก็ยังเป็นบุตรชายของข้าอยู่มิใช่ใครที่ไหน ที่ข้าเงียบไม่ได้แปลว่าข้าไม่สนใจเขา ถึงอย่างไรเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นบุตรชายคนเล็กของข้าเหอหานตงผู้นี้!" ชายชราที่เห็นว่าหลานสาวนั้นยังมีหัวคิดอยู่จึงได้หันไปเอ่ยกับลูกสะใภ้ที่ทำตัวไม่ไว้หน้าเขาในคร

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status