ดักปลาครั้งแรก

"สิ่งนี้รึที่เรียกว่าจอมปลวก" เหอชงหยวนเอ่ยขึ้นหลังจากที่พวกเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสิ่งที่ตามหา

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ พี่รองท่านช่วยขุดสิ่งนี้ออกมาให้ข้าทีเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบพี่ชายคนโตก่อนที่นางจะหันไปหาพี่ชายคนรองพร้อมกับเอ่ยบอกอีกฝ่าย

"ได้ ๆ " หลังจากเอ่ยตอบรับคำของน้องสาวเหอชงอี้ก็วางตะกร้าที่สะพายเอาไว้ด้านหลังลงก่อนจะใช้มือหยิบเสียมที่นำติดตัวมาด้วยออกมาแล้วลงมือขุดจอมปลวกที่น้องสาวต้องการในทันที 

หลังจากขุดจอมปลวกเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเหอฟ่านชิงก็เดินนำพี่ชายทั้งสองไปยังลำธารก่อนจะใช้สายตาสำรวจหาจุดที่คิดว่ามีปลาแหวกว่ายมากที่สุด เมื่อได้จุดที่ต้องการแล้วเหอฟ่านชิงก็เอ่ยบอกพี่ชายทั้งสองให้ทำตามคำพูดของตนเอง

"พี่ใหญ่ข้าขอยืมตะกร้าของท่านหน่อยสิเจ้าคะ"

"ได้สิ" จบคำเหอชงหยวนก็ปลดตะกร้าที่สะพายไว้บนหลังลงมาให้กับน้องสาวของตนเองในทันที ถึงแม้ว่าภายในใจของเขาจะมีคำถามมากมายผุดขึ้นมาก็ตามที

เมื่อเหอฟ่านชิงรับตะกร้ามาแล้วนั้นนางก็ใช้มีดพร้าในมือฟันให้จอมปลวกมีขนาดเล็ก ๆ ใส่ลงไปในตะกร้าใบใหญ่ เสร็จแล้วร่างบอบบางก็ถือตะกร้าเดินลงไปในลำธารตรงจุดที่นางคิดว่ามีปลาเยอะที่สุด ท่ามกลางความตกใจของบุรุษทั้งสองที่ยังคงยืนตื่นตะลึงกับสิ่งที่น้องสาวของพวกเขาทำ

ซึ่งการกระทำในครั้งนี้ของเหอฟ่านชิงนั้นเป็นเพียงแค่เดินลงไปในน้ำจากนั้นก็วางตะกร้าลงไปในน้ำจนมิดแล้วยืนนิ่งไม่ขยับอยู่อย่างนั้น ในตอนแรกชายหนุ่มทั้งสองตั้งใจว่าจะจะลงไปช่วยเด็กสาวแต่กลับถูกอีกฝ่ายส่งเสียงห้ามเอาไว้ก่อนแล้วบอกให้พวกเขารอดูต่อไป

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อ หลังจากที่ตะกร้าจมน้ำแล้วนั้นจอมปลวกที่มีตัวอ่อนของปลวกก็ลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำตรงปากตะกร้า หลังจากที่กระแสน้ำนิ่งสงบเหล่าปลาที่ในตอนแรกนั้นต่างก็ว่ายน้ำหนีไปอีกด้านก็เริ่มแหวกว่ายเบียดเสียดกันเข้ามากินเหยื่อที่ปากตะกร้า บางตัวก็ลอยเข้าไปภายในตะกร้าจนเมื่อเหอฟ่านชิงเห็นว่าปลามากมายนับ 10 ตัวนั้นลอยอยู่ในตะกร้าแล้ว

นางก็ใช้จังหวะเพียงชั่วพริบตา ยกตะกร้าที่เต็มไปด้วยน้ำและปลาขึ้นมาเหนือผิวน้ำในทันทีจากนั้นร่างบอบบางก็รีบอุ้มตะกร้าที่มีปลาสิบกว่าตัวอยู่ด้านในขึ้นมาบนบกอย่างรวดเร็วท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงของพี่ชายทั้งสองของนางที่ตอนนี้ได้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินไปเสียแล้ว

"พี่ใหญ่ พี่รอง..." เสียงหวานเอ่ยเรียกพี่ชายทั้งสองของตนเองหลังจากที่วางตะกร้าลงพื้นเสร็จเรียบร้อย

"...." แต่มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่ตอบกลับมา เมื่อเห็นว่าพี่ชายทั้งสองของตนเองนั้นได้สติหลุดไปแล้วนางจึงส่งเสียงเรียกอีกครั้งแต่เพิ่มระดับความดังขึ้นมาอีก

"ท่านพี่ทั้งสองเจ้าคะ!"

"หะ...หา/ อะ..อื้อ" และแล้วสติของชายหนุ่มทั้งสองก็กลับเข้าร่างในที่สุด

"พวกท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะทำไมถึงได้ยืนนิ่งเช่นนี้เล่า" เหอฟ่านชิงที่เห็นว่าพี่ชายทั้งสองได้คืนสติกลับมาแล้วนั้นจึงได้เอ่ยถามกับทั้งสองขึ้นมา

"อ้อ..ขอโทษเจ้าด้วยพวกพี่คงกำลังตกใจกับสิ่งที่เห็นเมื่อครู่นี้น่ะ" เป็นเหอชงหยวนที่เอ่ยตอบคำถามแทนน้องชายของตน 

"น้องเล็ก! เจ้าคิดวิธีเช่นนี้ออกมาได้ยังไงกัน มันสุดยอดมาก! พี่รองนับถือเจ้าจริง ๆ " เหอชงอี้หลังจากที่สามารถสงบจิตใจของตัวเองลงมาได้แล้วนั้นก็ได้เอ่ยกับน้องสาวที่แสนจะฉลาดของตนด้วยสีหน้าภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก

"ฮ่า ฮ่า พี่รองท่านก็พูดเกินไปเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่คิดว่าลองดูก็ไม่น่าจะเสียหายอันใดเพียงเท่านั้น" เหอฟ่านชิงที่เห็นว่าพี่ชายคนรองของตนเอ่ยชมถึงเพียงนี้ก็อดที่จะขัดเขินไม่ได้

"ไม่หรอกชิงเอ๋อร์ เป็นเจ้าที่มีความสามารถอย่างเจ้ารองว่ามานั่นแหละ" แม้แต่เหอชงหยวนเองก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมน้องสาวที่เก่งกาจของเขา

"พวกท่านก็...ช่างเถิด ๆ เอาเป็นว่าพวกท่านก็ได้เห็นวิธีการจับปลาของข้าแล้วถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ช่วยกันจับปลาเพิ่มอีกหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ยิ่งได้เยอะก็ยิ่งดีข้าจะได้ทำปลาตากแห้งเอาไว้เป็นอาหารในช่วงหน้าหนาว"

เหอฟ่านชิงที่รู้สึกเขินจนพูดไม่ออกจึงได้เปลี่ยนหัวข้อในการสนทนาทันที อีกทั้งนางเองก็คิดเอาไว้แล้วว่าหน้าหนาวนี้อย่างน้อยมีปลาแห้งให้ทานก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก

"ได้ ๆ / ตกลง" ชายหนุ่มทั้งสองเองก็เอ่ยรับคำน้องสาวด้วยความกระตือรือร้น

หลังจากนั้นสามพี่น้องสกุลเหอก็ช่วยกันถือตะกร้าลงไปในลำธารช่วยกันจับปลาได้มาเป็นจำนวนมาก มีทั้งปลาตัวเล็ก ๆ ปลานิล ปลาตะเพียนนั้นเห็นจะเยอะที่สุด จนเมื่อเหอฟ่านชิงเห็นว่าจำนวนปลาที่จับได้เพียงพอแล้วก็สั่งให้พี่ชายทั้งสองขึ้นจากน้ำแล้วพากันเดินลัดเลาะไปตามลำธารเพื่อมองหาอย่างอื่นต่อไป

เพียงแต่ระหว่างทางที่เหอฟ่านชิงกำลังเดินผ่านชายป่าที่จะออกจากภูเขาไปยังบ้านของนางอยู่นั้น สายตาของนางก็พบเข้ากับขอนไม้ผุ ๆ ท่อนหนึ่งแต่มีขนาดใหญ่เท่าหนึ่งคนโอบวางทิ้งอยู่ไม่ไกล เพียงแต่สายตาของเหอฟ่านชิงนั้นกลับเปล่งประกายขึ้นเพราะสิ่งที่ผุดขึ้นมาจากท่อนไม้ผุ ๆ นั้นต่างหาก

ด้วยความรวดเร็วร่างบอบบางของเด็กสาวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าท่อนไม้ที่เป็นเป้าหมายของเด็กสาวท่ามกลางสีหน้าแตกตื่นของพี่ชายทั้งสองที่ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นกับน้องสาวของเขา

เพราะพวกเขานั้นมองเห็นเพียงจู่ ๆ น้องสาวที่น่ารักก้วิ่งออกมาจากจุดที่พวกเขากำลังเดินอยู่ก่อนจะมาหยุดยืนทำสีหน้ามีความสุขอยู่ตรงหน้าท่อนไม้ผุ ๆ ท่อนนี้เพียงเท่านั้น

"น้องเล็กเกิดอะไรขึ้น!" หลังจากที่ชายหนุ่มทั้งสองวิ่งมาถึงตัวของผู้เป็นน้องสาวเหอชงอี้ก็รีบเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงตกใจในทันที

"อ้อ..ไม่มีอะไรเจ้าค่ะข้าเพียงแค่ดีใจมากไปหน่อยที่วันนี้โชคดีพบเจอพวกมันตั้งมากมายเช่นนี้" เหอฟ่านชิงที่รู้ว่าเผลอทำตัวเหมือนเด็ก ๆ เวลาเจอของชอบก็ได้รีบเอ่ยบอกพี่ชายทั้งสองที่ยืนหอบอยู่ด้านข้างอย่างรู้สึกผิดต่อพวกเขาเล็กน้อย

"เจ้าหมายถึงเจ้าพวกนี้อย่างนั้นหรือชิงเอ๋อร์" เหอชงหยวนที่มองตามสายตาของน้องสาวแล้วรู้ว่าสิ่งที่ทำให้น้องของเขาวิ่งหน้าตั้งมาด้วยความรวดเร็วคือสิ่งใดก็ถึงกับเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

"ใช่แล้วเจ้าค่ะพี่ใหญ่" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบพี่ชายคนโตของนางด้วยใบหน้าที่แต้มไปด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างยินดี

"แต่ว่า....."ทางด้านเหอชงอี้เองเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ทำให้น้องสาวของตนเองมีความสุขคืออะไรก็ถึงกับพูดไม่ออกด้วยเกรงว่าคำพูดของตนนั้นอาจจะทำให้ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของน้องสาวเลือนหายไป

"ทำไมหรือเจ้าคะพี่รอง?" เหอฟ่านชิงเองก็รู้สึกงุนงงกับท่าทางของพี่ชายทั้งสองหลังจากเห็นเจ้าสิ่งที่นางวิ่งหน้าตั้งมาหาจึงได้เอ่ยถามพี่ชายของตนเองไป

"ก็สิ่งที่เจ้าวิ่งมาหานั้นมันไม่สามารถกินได้นะสิ" ในที่สุดเหอชงอี้ก็กลั้นใจตอบคำถามของเด็กสาวออกไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวดด้วยกลัวว่าน้องสาวของตัวเองจะแสดงสีหน้าเศร้าเสียใจอย่างแน่นอน

"ว่าไงนะเจ้าคะ?" แต่กลับกันสีหน้าที่ชายหนุ่มทั้งสองได้เห็นอยู่ในตอนนี้มีเพียงความงุนงงและสงสัยจากใบหน้าเล็กเท่านั้น

"...." เกิดความเงียบขึ้นระหว่างทั้งสามคนในทันทีด้วยพวกชายหนุ่มทั้งสองเองก็รู้สึกสับสนว่าพวกเขาควรจะอธิบายเกี่ยวกับเจ้าสิ่งนี้ยังไงดี

ส่วนด้านเหอฟ่านชิงเองก็รู้สึกงุนงงว่าคนที่นี่ไม่รู้จักเจ้าสิ่งนี้หรอกหรือ ไม่ใช่ว่าต้นกำเนิดของมันเกิดที่ประเทศนี้หรอกหรือ ดังนั้นในตอนนี้สามพี่น้องสกุลเหอจึงตกอยู่ในห้วงแห่งความคิดของจนเองจนไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมาอีก

************************************************************************************************

เอะ! ยัยน้องเจอเข้ากับอะไรกันนะ ทุกคนว่าน้องเจอกับอะไรกันหรอคะ