ท่านลุงหยาง

"ชิงเอ๋อร์..." บุรุษภายในบ้านทั้งสามเองต่างก็รู้สึกตกใจและเสียใจในเวลาเดียวกันด้วยพวกเขานั้นไม่คาดคิดว่าความไม่เอาไหนของตนเองเกือบจะทำให้ต้องสูญเสียเด็กสาวอันเป็นที่รักไปตลอดกาล

"ก็ช่างมันเถิดเจ้าค่ะ ถึงยังไงตอนนี้ข้าก็กลับมาหาพวกท่านแล้ว ตอนนี้เราควรจะสนใจเรื่องปากท้องกันเสียก่อน" เหอฟ่านชิงเองที่ไม่อยากเห็นสีหน้าเศร้าเสียใจของทุกคนจึงได้บอกปัดเรื่องในอดีตพร้อมกับบอกถึงเป้าหมายที่พวกเขาต้องให้ความสำคัญในตอนนี้แทน

"เช่นนั้นเจ้ารองเจ้าพาน้องสาวของเจ้าไปพบท่านลุงหยางที่บ้านเพื่อสั่งทำธนูตามที่นางต้องการเสียหน่อยเถิด" เหอหลวนซานเอ่ยบอกกับบุตรชายคนรอง เพราะทั่วทั้งหมู่บ้านเป่าหนิงแห่งนี้มีเพียงบ้านหยางเท่านั้นที่มีความสามารถในการทำอาวุธด้วยหยางเฟิงนั้นมีอาชีพเป็นนายพรานล่าสัตว์เพียงบ้านเดียวเท่านั้น

"ขอรับท่านพ่อ เช่นนั้นข้ากับน้องเล็กขอตัวไปหาท่านลุงหยางก่อนนะขอรับ" เหอชงอี้เอ่ยตอบรับคำของบิดาก่อนจะรีบเอ่ยขอตัวจากไปด้วยเกรงว่าถ้าสายไปกว่านี้ท่านลุงหยางอาจจะไม่อยู่ที่บ้านแล้ว

ความจริงแล้วเหอหลวนซานกับหยางเฟิงนั้นถือได้ว่าเป็นสหายที่สนิทกันที่สุดด้วยคอบครัวของหยางเฟิงนั้นเป็นคนต่างถิ่นที่พาครอบครัวมาตั้งรกรากที่หมู่บ้านเป่าหนิงแห่งนี้เมื่อ 10 ปีที่แล้ว โดยครอบครัวหยางนั้นมีกันอยู่ทั้งหมด 4 คนคือ ผู้เฒ่าหยางตี้ อายุ 69 ปีผู้เป็นบิดา หยางเฟิง อายุ 49 ปี หยางฉีบุตรชายคนโตที่ปีนี้อายุ 18 ปี และหยางหลิงที่ปีนี้อายุ 14 หนาวเท่ากับบุตรสาวของเขา

ซึ่งในครั้งแรกที่เหอหลวนซานพบกับหยางเฟิงก็ตอนที่อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บจากการขึ้นเขาไปล่าสัตว์จนไม่สามารถขยับตัวได้ ด้วยความมีน้ำใจและเห็นว่าเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันเหอหลวนซานที่ขึ้นเขาไปหาฟืนจึงได้ช่วยแบกอีกฝ่ายลงเขามาส่งที่บ้าน

อาจจะด้วยรูปร่างกำยำของเขาที่ดูใหญ่โตกว่าอีกฝ่ายอยู่เล็กน้อยจึงสามารถแบกหยางเฟิงลงเขามาได้ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเหอหลวนซานและหยางเฟิงจึงได้คบหากันเป็นสหายมาตลอด 10 ปี โดยที่บ้านใหญ่เองก็ไม่รู้ และในช่วงที่ยากลำบากของเขาก็ได้หยางเฟิงที่เป็นคนคอยหยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้

รวมไปถึงค่ารักษาของเหอฟ่านชิงที่ตกน้ำล่าสุดก็เป็นหยางเฟิงที่เป็นผู้ให้หยิบยืมมาใช้ก่อน เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ทำให้ครอบครัวของเขานั้นรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณอีกฝ่ายไม่น้อยเลยทีเดียว

กลับมาที่ปัจจุบัน หลังจากที่เหอชงอี้กับเหอฟ่านชิงจากไปแล้วนางมี่ซือที่เงียบมาตลอดก็ได้เอ่ยถึงเรื่องสำคัญที่พวกเขาต้องตัดสินใจในอีกไม่ช้านี้

"ท่านพี่เจ้าคะ เรื่องที่พี่หยางเอ่ยขอท่านมีความคิดเห็นเป็นเช่นไรหรือเจ้าคะ"

"พี่เองก็เห็นหยางฉีมาตั้งแต่เด็ก เขาเองก็นับได้ว่าเติบโตมาอย่างยอดเยี่ยม อีกทั้งนิสัยสุขุมใจเย็น มีเหตุผล มีความสามารถ พี่นั้นไม่ได้มีสิ่งใดติดขัดเรื่องที่พี่หยางเอ่ยปากขอหมั้นหมายชิงเอ๋อร์ของพวกเราหรอกนะ...เพียงแต่ว่า.."

"พี่นั้นเป็นห่วงความรู้สึกของบุตรสาวของเราที่อาจจะไม่พอใจกับการหมั้นหมายในครั้งนี้ เจ้าเองก็รู้ว่าหยางฉีนั้นเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าธรรมดา ๆ ไม่ได้หล่อเหลาอีกทั้งยังเป็นกระดำกระด่าง ข้ากลัวว่าชิงเอ๋อร์นางจะคิดว่าพวกเราผลักไสให้นางแต่งงานกับบุรุษอัปลักษณ์นะสิ" เหอหลวนซานที่เอ่ยบอกภรรยาของตนด้วยสีหน้าหนักใจเกี่ยวกับเรื่องที่หยางเฟิงได้เอ่ยขอหมั้นหมายบุตรสาวคนเล็กของเขาให้กับบุตรชายคนโตของตนเอง

ซึ่งเขาเองก็ยังไม่กล้าเอ่ยปฏิเสธอีกฝ่ายไปด้วยเกรงใจและรู้สึกว่ายังติดหนี้บุญคุณอีกฝ่ายอยู่มาก ดังนั้นในตอนนี้เหอหลวนซานจึงยังไม่มีคำตอบให้กับอีกฝ่าย

ทางด้านเหอฟ่านชิงกับพี่ชายคนรองของนางก็กำลังเดินไปตามทางตีนเขาเพื่อไปยังบ้านท่านลุงหยางที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก อาจจะด้วยนิสัยของคนในบ้านหยางที่ชอบความสงบร่มรื่นจึงได้ซื้อที่ดินห่างไกลจากชาวบ้านเพื่อปลูกบ้านนั่นเอง

"พี่รองเจ้าคะ ที่หมู่บ้านของเราพอจะมีต้นไผ่เยอะหรือไม่เจ้าคะ" ในระหว่างที่เดินทางไปบ้านหยางอยู่นั้นเหอฟ่านชิงก็ได้เอ่ยถามถึงต้นไผ่ที่ในโลกปัจจุบันนั้นสามารถตัดมาสร้างบ้านได้ด้วยนางเองก็เคยนำมาใช้ทำบ้านในโลกก่อนอยู่บ้าง

"มีสิอยู่ห่างจากที่ดินของเราไปไม่ไกลมีเป็นป่าเลยละ แล้วเจ้าจะนำมาทำสิ่งใดกัน" เหอชงอี้เอ่ยตอบน้องสาวอีกทั้งยังเอ่ยถามถึงสิ่งที่เด็กสาวต้องการที่จะทำต่อไป

"ข้าจะลองนำไม้ไผ่มาสร้างบ้านของเราเจ้าค่ะ ถือว่าเป็นบ้านชั่วคราวเอาไว้มีเงินข้าค่อยสร้างบ้านหลังใหม่ให้กับพวกเรา"

เด็กสาวที่เห็นว่าพี่ชายของตนนั้นดูสนใจในสิ่งที่นางเอ่ยจึงได้เอ่ยเล่าสิ่งที่ต้นไผ่นั้นสามารถสร้างประโยชน์ได้อย่างมากมาย จนในที่สุดทั้งสองพี่น้องสกุลเหอก็ได้เดินมาถึงประตูหน้าบ้านของหยางเฟิง

จากสายตาที่มองสำรวจของเหอฟ่านชิงแล้วนั้น บ้านของหยางเฟิงนั้นถือได้ว่ามีฐานะอยู่ไม่น้อย เพราะบ้านที่จะสร้างจากอิฐทั้งหลังได้นั้นต้องมีตำลึงเงินไม่น้อย อีกทั้งการทำรั้วบ้านล้อมรอบเองก็ยังต้องใช้เงินมากเช่นเดียวกัน โดยตัวบ้านนั้นเป็นบ้านชั้นเดียวที่มีขนาดกลาง ๆ มุงด้วยกระเบื้อง ก่อด้วยอิฐทั้งหลังซึ่งถือว่าน่าอยู่ไม่น้อยในสายตาของเด็กสาว

"ท่านลุงหยางขอรับอยู่หรือไม่ขอรับ" ในขณะที่เด็กสาวยังมองสำรวจรอบ ๆ บ้านอยู่นั้นเหอชงอี้ก็ได้เอ่ยเรียกเจ้าของบ้านด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างดังเพื่อบอกกล่าวแก่คนในบ้าน

รอไม่นานประตูไม้หน้าบ้านก็เปิดออกพร้อมกับร่างของชายชราหรือก็คือผู้เฒ่าหยางตี้ที่เป็นผู้เดินออกมาเปิดประตูและเมื่อเห็นว่าแขกที่มาเป็นใครชายชราก็เอ่ยทักทั้งสองด้วยในหน้ายิ้มแย้มอย่างใจดี

"เป็นอาอี้กับชิงเอ๋อร์เองหรอกรึมาที่บ้านปู่ด้วยเรื่องอันใดกันเล่า" 

"คารวะท่านปู่หยางขอรับ / คารวะท่านปู่หยางเจ้าค่ะ" สองพี่น้องสกุลเหอต่างก็เอ่ยทำความเคารพชายชราตรงหน้าด้วยความอ่อนน้อมเรียกสายตาเอ็นดูจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างมาก

"ไม่ต้อง ๆ พวกเจ้าเข้ามาในบ้านก่อนเถิดแล้วค่อยพูดคุยธุระกัน" ชายชราเอ่ยบอกกับสองพี่น้องตรงหน้าจากนั้นก็เดินนำทั้งสองเข้าไปยังลานหน้าบ้านที่มีโต๊ะไม้เอาไว้สำหรับนั่งเล่นในทันที

"พวกเจ้านั่งรอกันก่อนเดี๋ยวปู่จะหาน้ำมาให้ดื่ม"ชายชราเอ่ยบอกกับทั้งสองและกำลังหมุนตัวจะเดินออกไปเอาน้ำมาให้กับสองพี่น้องเสียงหวานใสของเหอฟ่านชิงก็ดังขึ้นในทันที

"ท่านปู่ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ..พวกข้าเพียงมาหาท่านลุงหยางเท่านั้นท่านปู่อย่าได้ลำบาก มา ๆ ท่านปู่มานั่งพักก่อนเถิดเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงรีบเอ่ยเรียกชายชราเอาไว้ด้วยความเกรงใจ

"อ้อมาหาอาเฟิงหรอกรึ เขาเพิ่งจะออกไปดูกับดักสัตว์เมื่อครู่นี่เองเจ้ามีสิ่งใดกับเขาอย่างนั้นหรือ" เมื่อรู้ถึงธุระของสองพี่น้องสกุลเหอชายชราจึงได้เอ่ยบอกว่าบุตรชายของเขาไม่อยู่บ้านให้ทั้งสองคนฟัง

"เช่นนั้นข้ารบกวนท่านปู่หยางช่วยบอกท่านลุงหยางให้ด้วยนะเจ้าคะว่าข้าอยากจะได้ธนูขนาดพอดีและถือถนัดมือน้ำหนักเบาสำหรับข้า 1 คันพร้อมกับลูกธนู แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะมารับพร้อมจ่ายเงินค่าจ้างเจ้าค่ะ"

เมื่อรู้ว่าคนที่ตนเองมาหาไม่อยู่บ้านเหอฟ่านชิงจึงไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของชายชราจึงได้เอ่ยถึงธุระที่ตนเองมาในวันนี้ให้กับอีกฝ่ายทราบในทันที

"อ้อได้ ๆ เดี๋ยวปู่จะบอกอาเฟิงให้นะ " ชายชราเอ่ยปากตอบรับคำของเด็กสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

"ขอบคุณท่านปู่หยางมากเจ้าค่ะถ้าอย่างนั้นข้ากับพี่รองคงต้องขอตัวกลับก่อนแล้วเจ้าค่ะ ท่านปู่จะได้พักผ่อน "เด็กสาวเอ่ยลากับชายชราจากนั้นก็โค้งศีรษะให้อีกฝ่ายก่อนที่นางจะเดินออกมาจากบ้านในทันที

เพียงแต่ในช่วงเวลาที่เหอฟ่านชิงกำลังจะก้าวเดินผ่านพ้นประตูบ้านออกไปนั้นก็ได้มีร่างสูงของใครบางคนที่กำลังเดินสวนเข้ามาในบ้านเช่นเดียวกัน

เพียงแต่เมื่อนางเงยหน้าขึ้นไปมองสบสายตาของอีกฝ่ายกลับพบว่าบนใบหน้าของเขานั้นมีผ้าสีดำบาง ๆ ปิดส่วนล่างตั้งแต่สันจมูกลงไป ทำให้นางเห็นเพียงแววตาคมเข้มของอีกฝ่ายที่กำลังจ้องมองสวนกลับมาในช่วงที่พวกเขาทั้งสองเดินผ่านกันไปพอดี

ซึ่งถ้าดูจากดวงตาของอีกฝ่ายนางคาดเดาได้ว่าใบหน้าภายใต้ผ้าสีดำนี้คงจะดูหล่อเหลาเป็นอย่างมากแน่นอน แต่ทำไมในความทรงจำของเด็กสาวกลับไม่มีคนผู้นี้อยู่กันละ ช่างน่าสงสัยเสียจริง ๆ 

************************************************************************************************

จุจุ ใช่พระเอกไหมนะ หรือว่าเป็นใครกันแน่นะ