ขึ้นเขาล่าสัตว์

ช่างปลายยามเหม่า (05.00-06.59 น.)วันรุ่งขึ้นหยางฉีก็มารับเหอฟ่านชิงตรงตามเวลาที่เขาได้เอ่ยบอกกับเด็กสาวเอาไว้ ซึ่งคนบ้านสกุลเหอเองก็พากันออกมายืนส่งเด็กสาวที่ทำราวกับว่านางนั้นจะไปออกรบอย่างไรอย่างนั้น อีกทั้งบิดามารดายังเอ่ยฝากฝังให้ชายหนุ่มช่วยดูแลนางให้อีกด้วย

นั้นทำให้เหอฟ่านชิงต้องเอ่ยขอโทษชายหนุ่มหลังจากที่พากันออกเดินทางเพื่อขึ้นเขาอย่างรู้สึกเกรงใจที่ต้องมาเสียเวลาเพราะคนในครอบครัวของตัวเอง

"เอ่อ..ข้าต้องขอโทษท่านด้วยนะเจ้าคะที่ทำให้เสียเวลาเพราะครอบครัวของข้าเป็นห่วงข้ามากจนเกินไป"

"อืม...พวกท่านย่อมต้องเป็นห่วงบุตรสาวกับน้องสาวเพียงคนเดียวอยู่แล้ว เจ้าอย่าได้เก็บไปใส่ใจข้ามิได้คิดมากถึงเพียงนั้น" หยางฉีที่กำลังเดินนำเหอฟ่านชิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีท่าทีถือสาอย่างที่เขาเอ่ยมา

"ขอบคุณพี่หยางฉีมากเจ้าค่ะ" เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ติดใจอย่างที่พูดจริง ๆ เหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายอย่างจริงใจอีกครั้ง

"อืม.." เสียงตอบรับเพียงสั้น ๆ จากชายหนุ่มทำให้เหอฟ่านชิงเงียบเสียงลงอย่างรู้หน้าที่ อีกทั้งในตอนนี้พวกเขาทั้งสองต่างก็พากันเดินเข้ามาถึงยังเขตป่าชั้นกลางแล้วจึงเป็นการดีที่จะไม่ส่งเสียงเพื่อความปลอดภัยของพวกเขา

ในระหว่างที่เดินตามแผ่นหลังกว้างอยู่นั้นเหอฟ่านชิงเองก็ลอบมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าไปด้วย ชายหนุ่มนั้นเป็นบุรุษที่เรียกได้ว่าสมกับเกิดมาเป็นชายชาตรีเลยก็ว่าได้ ร่างสูงโปร่งแต่ดูแข็งแกร่ง ไหล่กว้างดูปลอดภัย ช่วงลำตัวเองก็ดูสมส่วนออกไปทางมีกล้ามเนื้อ ยิ่งเส้นผมสีดำสนิทที่ถูกรวบมัดเอาไว้ครึ่งหัวด้วยผ้าผูกผมสีน้ำเงินเข้ม

ยิ่งทำให้บุรุษตรงหน้าดูดีจนราวกับหลุดออกมาจากโลกนิยาย ส่วนผิวภายใต้เสื้อผ้าที่ไม่ได้สัมผัสแสงแดดนั้นก็ขาว เนียน ละเอียดราวกับผิวของสตรี จนเหอฟ่านชิงคิดว่าครอบครัวสกุลหยางคงไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปอย่างพวกนางเป็นแน่ พวกเขาคงจะมีฐานะในอดีตที่ไม่ธรรมดาเพียงแต่ต้องมาใช้ชีวิตอย่างเช่นชาวบ้านธรรมดา ๆ เพียงเท่านั้น

ซึ่งเหตุผลเหล่านั้นนางเองก็ไม่ได้สนใจ ขอเพียงพวกเขาไม่สร้างเรื่องเดือดร้อนให้ครอบครัวของนางก็เป็นพอ ในวันนี้ชายหนุ่มก็ไม่ได้ใส่ผ้าปิดบังใบหน้าเหมือนอย่างที่หยางหลิงชอบบอกว่าเขามักจะใส่ผ้าคลุมหรือไม่ก็หมวกสานเพื่อปิดบังใบหน้าของตัวเองเอาไว้

นางจึงได้สังเกตใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่เงียบ ๆ เพื่อหาคำตอบของสาเหตุรอยดำที่ขึ้นอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย จนเหอฟ่านชิงหลงลืมไปว่าในตอนนี้ตนเองนั้นกำลังเดินอยู่ในป่าชั้นกลางที่เริ่มมีสัตว์ออกมาหากิน เช่นไก่ป่า กระต่ายป่า หรือแม้แต่กระรอกก็มีออกมาให้ชายหนุ่มได้แสดงฝีมือในการล่าสัตว์ ทำเอาเหอฟ่านชิงที่คิดว่าตัวเองยิ่งธนูเก่งแล้วนั้นต้องลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากพร้อมกับแอบสบถอยู่ในใจ

'นี่เขาจะยิ่งธนูเก่งเกินไปหรือไม่นะ ทำเอาข้ารู้สึกเป็นมือสมัครเล่นไปเลย'

แต่แล้วในขณะที่เหอฟ่านชิงกำลังกวาดสายตาไปรอบ ๆ ตัวเพื่อมองหาเหยื่อเป็นของตัวเองบ้าง ดวงตากระจ่างใสก็พบเข้ากับไก่ป่าตัวผู้ที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติกำลังยืนเกาะอยู่บนต้นไม้ถัดจากนางไปเพียงสองช่วงตัว เมื่อเห็นเป้าหมายอยู่ไม่ไกลมือหยาบกร้านของเหอฟ่านชิงก็รีบหยิบลูกธนูจากกระบอกที่สะพายไว้ด้านหลัง 

จากนั้นก็เล็งธนูไปยังจุดตายของไก่ป่าตัวที่เป็นเป้าหมายก่อนที่นางจะง้างสายธนูจนสุดแรงแล้วปล่อยออกไปในชั่วอึดลมหายใจลูกธนูของเหอฟ่านชิงก็พุ่งเข้าไปปักตรงส่วนของลำคอไก่ป่าตัวนั้นจนร่างของมันร่วงตกลงมาที่พื้นจนเกิดเสียงดัง

ฟิ้วว พรึบ ตุ๊บบ

"ฮู่ว...ไม่ง่ายเลยจริง ๆ ทำไม่ร่างกายนี้ถึงได้อ่อนแอเช่นนี้กัน กลับไปคงต้องออกกำลังกายเรียกพลังเสียแล้ว" เด็กสาวที่เอ่ยพึมพำกับตัวเอง

ในขณะที่ขาก็ก้าวตรงไปยังร่างของไก่ป่าที่นางเพิ่งจะสังหารมันลงเมื่อครู่ ท่ามกลางสายตาเรียวคมสีน้ำตาลอ่อนที่จ้องมองทุกการกระทำของเด็กสาวตั้งแต่ที่นางเริ่มหยิบลูกธนูออกมาจากด้านหลังแล้วนั่นเอง

เพียงแต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาเขาทำเพียงจ้องมองเด็กสาวที่สามารถสังหารไก่ป่าตัวใหญ่ลงได้ ด้วยฝีมือการยิ่งธนูที่เขาเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่านางจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ เขาคงจะดูนางผิดไปเสียแล้ว

"พี่หยางฉีข้าเองก็ล่าไก่ป่าได้เหมือนกันเจ้าค่ะ แถมตัวใหญ่มากด้วย" เหอฟ่านชิงที่ยังคงมัวแต่ดีใจกับการล่าในครั้งแรกรีบนำไก่ป่าที่สังหารมาได้มาให้ชายหนุ่มได้ดูราวกับเด็กที่ต้องการคำชมไม่มีผิด

"อื้ม...ฝีมือไม่เลวเลยนี่ เช่นนั้นเจ้าลองสังหารกระต่ายป่าสองตัวนั้นดูสิ"

นอกจากหยางฉีจะทำเป็นเมินต่อสายตาวิบวับของอีกฝ่ายแล้วนั้น เขายังจงใจเอ่ยหยั่งเชิงอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าด้านหน้าห่างไปไม่ไกลได้มีกระต่ายป่าสองตัวที่ตัวอวบอ้วนกำลังกินหญ้าอยู่เขาจึงได้เอ่ยกับเด็กสาวเพื่อต้องการดูฝีมือของอีกฝ่ายอีกครั้ง

"ว้าว....กระต่ายป่าสองตัวนั้นดูอวบอ้วนยิ่งนัก เนื้อของมันคงจะอร่อยมาเป็นแน่"

เอ่ยจบร่างผอมบางของเหอฟ่านชิงก็ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปให้ใกล้กับเจ้ากระต่ายน้อยทั้งสองตัวด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบาจนคิดว่าได้ระยะที่พอเหมาะ

มือหยาบกร้านก็คว้าหยิบลูกธนูออกมาถึงสองดอก ก่อนที่นางจะขึ้นสายธนูจนสุดแรงแล้วปล่อยออกไปยังเป้าหมายที่เล็กเอาไว้นั้นก็คือส่วนลำคอ

ฟิ้วว  ฟิ้ว  ปึกก ปึกก

เสียงแหวกอากาศของลูกธนูทั้งสองดอกที่ถูกปล่อยออกไปด้วยความแรงและรวดเร็วพุ่งปักเข้าไปที่ต้นคอของเจ้ากระต่ายสองตัวที่โชคร้ายตัวนั้นอย่างแม่นยำจนร่างของมันแน่นิ่งสิ้นลมในเวลาไม่นาน

เมื่อเหอฟ่านชิงเห็นว่าเป้าหมายล้มลงสิ้นใจก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากจนลืมตัวกระโดดกอดแขนของชายหนุ่มด้วยความดีใจ ก่อนจะผละออกมาเหมือนที่ตนเองชอบทำเมื่อดีใจมาก ๆ 

"!!!"

เพียงแต่การกระทำที่ไม่รู้ตัวของเด็กสาวนั้นทำให้ใบหน้าของหยางฉีถึงกับแดงเถือกลามไปจนถึงใบหูทั้งสองข้างอย่างเขินอาย

เพราะนอกจากมารดาและน้องสาวเขาก็ไม่เคยให้สตรีคนไหนได้ใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวเช่นนี้มาก่อน จึงไม่แปลกที่ชายหนุ่มจะแสดงอาการเช่นนี้ออกมาหลังจากที่ถูกเด็กสาวสวมกอดเข้าที่ต้นแขนเมื่อครู่ แต่ตัวต้นเหตุกลับไม่มีท่าทางจะรับรู้ได้เลย

"อะแฮ่ม...เจ้าไปเรียนการยิงธนูมาจากผู้ใดกัน" หลังจากที่ปรับสีหน้าให้เป็นปกติหยางฉีจึงได้เอ่ยถามขึ้นมาด้วยสีหน้าคล้ายสงสัย

ทำเอาเด็กสาวถึงกับตกใจเพราะนางมัวแต่สนใจในการล่าสัตว์จนหลงลืมตัวไปแสดงฝีมือเสียเต็มที่ชายหนุ่มจึงได้สงสัยขึ้นมาเช่นนี้

"เอ่อ..คือข้าได้รับความเมตตามาจากท่านตาผู้หนึ่ง ข้าเคยช่วยเหลือท่านตาเอาไว้ท่านจึงได้สอนวิชายิงธนูนี้ให้กับข้าน่ะเจ้าค่ะ"

เหอฟ่านชิงรีบเค้นสมองเพื่อหาทางรอดให้กับตัวเองได้อย่างรวดเร็วก่อนที่นางจะเอ่ยแก้ตัวกับชายหนุ่มตรงหน้าได้อย่างลื่นไหล

"เช่นนั้นรึ?"

เพียงแต่ทำไมบุรุษผู้นี้จึงได้มีความเฉลียวฉลาดถึงกับมองออกว่าเป็นเพียงคำโกหกของเด็กสาว แต่เขาเองก็ไม่คิดที่จะซักไซ้ให้เด็กสาวต้องลำบากใจด้วยเขาเองก็รู้ว่าทุกคนล้วนมีความลับและเหตุผลเป็นของตนเอง

"เจ้าค่ะ" 

"...."  ไร้เสียงใด ๆ จากอีกฝ่ายมีเพียงใบหน้าของชายหนุ่มที่จ้องมองไปยังกระต่ายสองตัวที่นอนนิ่งอยู่ไม่ไกล ก่อนที่เขาจะหันกลับมาหาเหอฟ่านชิงอีกครั้งพร้อมกับเอ่ยขึ้นอีกหนึ่งประโยค

"เจ้า....."

"......."

************************************************************************************************

ตัดฉับบ เอะอิพี่จะพูดอะไรกับยัยน้องกันน๊ามีใครเดาได้บ้างไหมเอ่ย