ติดฝน

"เจ้ารีบไปเก็บกระต่ายป่าทั้งสองตัวนั้นเสียพวกเรายังต้องเดินเข้าไปในป่าชั้นกลางอีกนิดหน่อยเผื่อจะมีหมูป่าหรือกวางให้ล่ากลับไปขายได้" หยางฉีเอ่ยบอกเด็กสาวตรงหน้าที่ยังคงยืนนิ่งเงียบเพื่อรอฟังสิ่งที่เขาจะเอ่ย

"เจ้าค่ะ"

เอ่ยรับคำจบร่างของเหอฟ่านชิงก็รีบวิ่งตรงไปยังซากกระต่ายป่าสองตัวแล้วจัดการนำพวกมันใส่ลงไปยังตะกร้าที่สะพายคู่กับที่เก็บลูกธนูด้านหลังในทันทีแล้วเหอฟ่านชิงก็รีบวิ่งกลับมาหาชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ที่เดิม

เมื่อหยางฉีเห็นว่าเด็กสาวกลับมาอยู่ข้างตัวของตนเองแล้วนั้นเขาจึงได้เริ่มสาวเท้าออกเดินต่อไปยังจุดที่คิดว่าน่าจะเป็นที่หากินของสัตว์ขนาดใหญ่ขึ้นในทันที

ซึ่งตลอดเวลาที่เดินผ่านต้นไม้ใหญ่ ๆ นั้นเหอฟ่านชิงก็จะจ้องมองและสังเกตหาสิ่งที่สามารถนำไปขายเพื่อหาเงินเพิ่มได้และในที่สุดสวรรค์ก็เข้าข้างนาง

เพราะเมื่อนางกำลังจะเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งอยู่นั้นเหอฟ่านชิงก็สังเกตเห็นว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่งอกออกมาจากเปลือกไม้ที่เหมือนว่าจะตายไปแล้ว และยิ่งเหอฟ่านชิงเพ่งสายตาจ้องมองดูให้ชัดเจนขึ้นดวงตาใสกระจ่างก็ถึงกับเบิกกว้างขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ 

ส่วนขาทั้งสองข้างของนางนั้นก็รีบสาวไปด้านหน้าด้วยความเร็วดุจแสงรู้ตัวอีกทีร่างของเด็กสาวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของบางสิ่งที่นางพบเข้านั่นก็คือ เห็ดหลินจือดำ ที่ดอกขนาดกลาง ๆ ประมาณ 1 ชุนที่งอกออกมาจากเปลือกที่ตายแล้วของต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ จำนวนของเห็ดหลินจือดำที่นางพบนั้นมีเพียงแค่สามดอกเท่านั้น

ด้วยความรวดเร็วเหอฟ่านชิงรีบหยิบเศษผ้าที่พกติดตัวออกมาจากหน้าอก จากนั้นก็จัดการเก็บเห็ดทั้งสามดอกใส่ลงไปในผ้าที่นำออกมาก่อนจะวางใส่ลงไปภายในตะกร้าด้านหลังอีกที

ซึ่งการกระทำที่แสนรวดเร็วนี้ของเหอฟ่านชิงทำให้หยางฉีที่มัวแต่ยิงไก่ป่าเมื่อครู่ไม่ทันได้สังเกต เพราะเพียงแค่ครู่เดียวเด็กสาวก็จัดการเก็บทุกอย่างแล้วกลับมายืนรอยังจุดเดิมในทันทีราวกับไม่ได้ไปที่ไหนมา

"เจ้าไม่ล่าสัตว์หรือ" หยางฉีที่เดินกลับมาสมทบกับเด็กสาวตรงจุดเดิมเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเด็กสาวยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

"ข้าเพียงพักเหนื่อยเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวค่อยไปล่าก็ได้ อีกอย่างพวกเราจะล่าสัตว์ถึงยามใดหรือเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงรีบเอ่ยตอบชายหนุ่มอีกทั้งก็เอ่ยถามถึงกำหนดเวลาที่เขาได้คิดเอาไว้สำหรับการมาล่าสัตว์ในวันนี้

"น่าจะล่าจนถึงต้นยามเซิน(15.00-16.59น.) ก็กลับกันได้แล้วละ" หยางฉีเองก็ไม่ได้สงสัยในตัวของเด็กสาว เขาจึงได้เอ่ยบอกเวลาที่จะต้องกลับออกจากป่ากับอีกฝ่ายแทน

"อ่า..เช่นนั้นพวกเราพักทานข้าวกันก่อนดีหรือไม่เจ้าคะนี่ก็ปลายยามอู่(11.00-12.59 น.)แล้ว" เมื่อเห็นว่าอีกนานกว่าจะถึงเวลากลับเหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้า ด้วยว่านางเองในตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาแล้ว

"อืม ก็ดีเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปนั่งพักตรงนั้นก่อนก็แล้วกัน"

หยางฉีเอ่ยตอบรับคำพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลที่กำลังแผ่ร่มเงาออกเป็นวงกว้างพอที่จะให้ทั้งสองคนได้นั่งพักกันอย่างสบาย ๆ 

หลังจากที่คนทั้งสองนั่งลงที่ใต้ต้นไม้ดังกล่าวแล้วนั้นพวกเขาก็ได้หยิบห่อข้าวที่เตรียมมาด้วยขึ้นมาทานกันไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครคิดจะเอ่ยสิ่งใดขึ้นในระหว่างที่ทานข้าวเลยแม้แต่น้อย

จนเวลาผ่านไปสักพักเมื่อเหอฟ่านชิงพร้อมกับหยางฉีทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเด็กสาวก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามคำถามที่ทำให้สีหน้าของชายหนุ่มดูมืดครึ้มลงไปถึงสองส่วน

"พี่หยางฉีรู้หรือไม่ว่าเมื่อวานหลิงหลิงถูกผลักตกน้ำจนเกือบตายนะเจ้าคะ"

"เจ้าว่าอะไรนะ!" หยางฉีเอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นจากเดิมพร้อมกับจ้องมองไปยังใบหน้าของเด็กสาวด้วยดวงตาแข็งกร้าว

"พวกท่านไม่ทราบเรื่องที่นางถูกพวกสตรีและเด็กสาวภายในหมู่บ้านรุมรังแกจริง ๆ ด้วยสินะเจ้าคะ"

เหอฟ่านชิงเลือกที่จะไม่เอ่ยตอบคำถามของชายหนุ่มในทันที แต่นางเลือกที่จะเอ่ยถึงเรื่องที่พวกเขาทั้งสามไม่รู้ถึงสิ่งที่เด็กสาวคนหนึ่งต้องพบเจอมาอย่างโหดร้ายให้กับอีกฝ่ายฟังแทน เพราะถึงแม้หยางหลิงจะไม่ต้องการให้พวกเขารู้เพราะกลัวว่าจะสร้างเรื่องราวให้กับครอบครัวของตนเอง

เพราะครอบครัวหยางนั้นย้ายเข้ามาอยู่ไม่ใช่คนของหมู่บ้านเป่าหนิงมาแต่ก่อนเหมือนคนสกุลเหอที่เกิดและเติบโตมาพร้อม ๆ กับหมู่บ้าน นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมหยางหลิงที่เลือกที่จะไม่เอ่ยปากบอกทุกคนในครอบครัว

เพียงแต่ความคิดนั้นไม่ใช่สำหรับเหอฟ่านชิง เพราะนางมองว่าการที่เรายอมเป็นฝ่ายที่ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวมันยิ่งจะทำให้อีกฝ่ายได้ใจและทำแบบเดิมซ้ำ ๆ นางจึงคิดว่าควรจะบอกกล่าวกับชายหนุ่มตรงหน้าไปเสีย

"..."

"หลิงหลิงนางมักจะถูกลูกพี่ลูกน้องของข้าที่ชื่อเหอลี่ถิงกับพวกลูกสมุนของนางดักทำร้ายและกลั่นแกล้งอยู่บ่อย ๆ เพียงแต่เมื่อวานนี้ออกจะรุนแรงไปมาก"

"เพราะพวกนางถึงขนาดกล้าผลักหลิงหลิงลงไปในลำธารที่มีความลึก นางพยายามร้องขอความช่วยเหลืออยู่นานแต่คนพวกนั้นกลับทำเพียงแค่ยืนมองนางที่กำลังตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดอยู่ภายในน้ำ ดีที่ข้าตั้งใจจะมาพบท่านลุงที่บ้าน ระหว่างทางจึงได้พบเห็นเหตุการณ์เข้า"

"ข้าจึงได้กระโดดลงไปช่วยนางขึ้นมาได้ทันก่อนที่นางจะจมลงไป มิเช่นนั้นวันนี้ท่านคงจะได้อยู่จัดงานศพน้องสาวแทนการมาล่าสัตว์ที่นี่แล้วละ"

เหอฟ่านชิงเลือกที่จะเอ่ยบอกเล่าเรื่องราวและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับหยางหลิงเมื่อวานให้กับชายหนุ่มได้รับรู้ทั้งหมด

ยิ่งฟังเรื่องราวจากปากของเด็กสาวตรงหน้ามากเท่าใดสีหน้าของหยางฉีก็ยิ่งจะมืดครึ้มลงไปเท่านั้น จนในที่สุดเขาก็แทบอยากจะวิ่งกลับไปยังหมู่บ้านเพื่อจัดการกับคนที่มันกล้าทำร้ายน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาให้สาสมกับสิ่งที่พวกนั้นทำกับน้องสาวของตนเองเสียตอนนี้

กรอดด กรอดด

เสียงกัดกรามเพื่อข่มกลั้นความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งขึ้นสูงจากร่างของชายหนุ่มทำเอาขนในกายของเหอฟ่านชิงพร้อมใจกันตั้งขึ้นอย่างรวดเร็ว อีกทั้งร่างของเด็กสาวยังขยับถอยออกห่างจากร่างของชายหนุ่มไปถึงหนึ่งช่วงตัว

เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันนางจะได้ลุกขึ้นวิ่งหนีได้อย่างทันท่วงที จนในที่สุดหยางฉีก็สามารถควบคุมอารมณ์และสติของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติอีกครั้งก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่คนฟังราวกับถูกแช่แข็ง

"ใครที่มันทำร้ายน้องสาวของข้า.....ข้าจะทำให้พวกมันต้องชดใช้อย่างสาสม!"

จบคำของหยางฉีทั่วทั้งบริเวณก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง จนเหอฟ่านชิงนั้นได้ยินแม้กระทั่งเสียงของหัวใจตัวเองที่มันเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความหวาดหวั่น

"อะ..เอ่อ..พี่หยางฉีท่านใจเย็น ๆ ก่อนดีหรือไม่ ท่านทำให้ข้ากลัวอยู่นะเจ้าคะ"

ในที่สุดเหอฟ่านชิงก็ทนต่อความรู้สึกอึดอัดและหวาดกลัวไม่ไหวจนต้องเอ่ยเตือนชายหนุ่มด้านข้างที่เอาแต่นั่งเงียบทำสีหน้าเคร่งขรึมราวกับจะไปฆ่าคนเสียตอนนี้ 

เมื่อหยางฉีได้ยินคำพูดของเด็กสาวด้านข้างเขาก็ได้สติกลับคืนมาก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเช่นเดิม จากนั้นจึงได้ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยกับเด็กสาวที่ยังคงนั่งนิ่งห่างออกไป

"ข้าขอบใจเจ้ามากที่ช่วยหลิงเอ๋อร์เอาไว้ นี่ก็นานมากแล้วพวกเราไปล่าสัตว์กันต่อเถิดจะได้รีบกลับบ้านกัน เพราะถ้ามืดค่ำลงไปอาจจะทำให้ชื่อเสียงของเจ้าต้องมัวมองเอาได้"

"เจ้าค่ะ"

เหอฟ่านชิงเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของชายหนุ่มนางจึงได้ลุกขึ้นก่อนจะเดินตามแผ่นหลังกว้างของเด็กหนุ่มที่อายุเพียง 18 ปีแต่ร่างกายนั้นราวกับบุรุษอายุ 20 ปีเสียแล้วพร้อมกับความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัว

'เด็กสมัยนี้ทำไมถึงได้โตไวกันจังนะ'

ทั้งสองต่างก็ผลัดกันยิงและล่าสัตว์ ทั้งไก่ป่า กระต่าย ยังมีนกอีกบ้างประปราย แต่ที่ได้มาเยอะสุดก็คงจะเป็นไก่ป่า จนในที่สุดตะกร้าของทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยสัตว์ที่ล่ามาได้

เมื่อหยางฉีแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก็พบว่าในตอนนี้ได้มีเมฆฝนก้อนใหญ่ที่ปกคลุมไปทั่วทั้งผืนป่าเสียแล้ว เขาคาดเดาได้ในทันทีว่าจะต้องเกิดฝนตกหนักขึ้นในอีกไม่ช้าอย่างแน่นอน เห็นดังนั้นหยางฉีจึงได้รีบหันไปเอ่ยบอกกับเด็กสาวข้างกายที่กำลังเก็บซากไก่ป่าตัวสุดท้ายลงไปในตะกร้า

"ชิงเอ๋อร์ พายุฝนกำลังจะมาพวกเราต้องหาที่หลบฝนกันเดี๋ยวนี้แล้ว!"

"...."

เหอฟ่านชิงสติหลุดไปชั่วขณะหลังจากที่ชายหนุ่มที่เดินมาด้วยกันตั้งแต่เช้าจนตะวันจะตกดิน เพิ่งจะเอ่ยเรียกชื่อของตนเองเป็นครั้งแรก

แต่เมื่อจบประโยคของอีกฝ่ายสติของนางก็กลับมาสมบูรณ์ตามเดิมก่อนที่เด็กสาวจะเงยหน้าขึ้นมองบนหัวของตนเองแล้วพบว่าเป็นจริงดังที่ชายหนุ่มบอกนางจึงได้รีบเอ่ยตอบรับคำของอีกฝ่ายในทันที

"เจ้าค่ะพี่หยางฉี"

จบคำพูดของเด็กสาวหยางฉีก็รีบสาวเท้าไปยังทิศทางที่เขาจำได้ว่าเดินไปอีกไม่ไกลก็จะพบเข้ากับถ้ำที่สามารถเป็นที่หลบฝนในครั้งนี้ได้

เพียงแต่พวกเขาทั้งสองยังเดินไปไม่ถึงไหนฝนห่าใหญ่ก็ได้ตกลงมาอย่างหนัก จนชายหนุ่มต้องหันหลังกลับไปคว้าจับที่ข้อมือของเด็กสาวและพาออกวิ่งไปยังปากถ้ำที่เห็นราง ๆ ด้วยความรวดเร็ว

จนลืมไปว่าในตอนนี้เขาได้เผลอจับมือของอีกคนไปเสียแล้ว

"!!!" 

************************************************************************************************

ว้ายตายแล้วว ลูกสาวแม่ติดฝนกับผู้ชายซะแล้ว อิอิ

แต่ใด ๆ คืออิพี่ก็ไม่ได้เย็นชากับลูกสาวของเราเท่าไหร่นะ