ความลับถูกล่วงรู้

ซ่า! ซ่า! ซ่า! 

เสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักทำให้เหอฟ่านชิงกับหยางฉีต้องติดฝนกันอยู่ภายในถ้ำที่ทั้งสองวิ่งมาหลบฝนกัน จนในตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบสองชั่วยามแล้วแต่ยังคงไม่มีวี่แววว่าฝนลูกนี้จะหยุดลงเลยแม้แต่น้อย

อีกทั้งนางยังรู้สึกว่ามันจะตกแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียมากกว่าแถมอากาศภายในถ้ำนั้นทั้งอับชื้นและหนาวเย็นจากฝนที่ตกลงมา เมื่อเหอฟ่านชิงคิดว่าฝนนี้คงตกอีกนานนางจึงได้ลุกขึ้นจากที่นั่งที่อยู่บริเวณปากถ้ำไปยังจุดที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยบอกกับหยางฉีด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยตอนนี้นางนั้นเริ่มรู้สึกหนาวขึ้นมานั่นเอง

"พี่หยางฉีข้าจะไปเดินดูกิ่งไม้เพื่อมาจุดกองไฟก่อนนะเจ้าคะ เพราะดูท่าแล้วฝนนี้คงจะตกจนถึงรุ่งเช้าเป็นแน่"

"ไม่ต้องหรอก เจ้ารอข้าอยู่ที่นี้แหละเดี๋ยวข้าไปหาเอง"

หยางฉีเองก็พอจะมองออกว่าเด็กสาวตรงหน้านั้นคงจะทนต่ออากาศที่เริ่มหนาวเย็นลงไปเรื่อย ๆ ไม่ไหวแล้วถึงได้ต้องการที่จะออกไปหาไม้มาก่อกองไฟ เขาจึงได้เป็นฝ่ายอาสาไปเองด้วยเขานั้นคุ้นชินกับถ้ำแห่งนี้มากกว่าอีกฝ่าย

"เจ้าค่ะ ท่านก็ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ"

เหอฟ่านชิงตอบรับคำอย่างว่าง่าย จากนั้นจึงได้เอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าให้ระวังความปลอดภัยด้วยความเป็นห่วง

"อื้ม..แล้วข้าจะรีบกลับมา"

หยางฉีเอ่ยตอบรับคำพร้อมกับลุกเดินไปยังปากถ้ำก่อนที่เขาจะเดินลัดเลาะไปยังบริเวณขอบ ๆ ถ้ำที่ฝนยังตกไม่ถึงจนไปถึงอีกด้านก็พบกับกองไม้ที่เขาเคยเก็บมาไว้เพื่อจะนำกลับไปที่บ้านเมื่อครั้งก่อน

เพียงแต่ครั้งนั้นเขามีของมากเกินไปจึงยังไม่ได้นำพวกมันกลับไปด้วย ถือว่าเป็นโชคดีของเขาได้หรือไม่กันนะที่ยังมีพวกมันอยู่ในยามคับขันเช่นนี้ ไม่รอช้าหยางฉีรีบขนเอาท่อนไม้และกิ่งไม้เป็นจำนวนหนึ่งขึ้นมาอุ้มเอาไว้ จากนั้นชายหนุ่มก็เดินกลับไปยังทิศทางเดิมที่ตัวเองเดินมา

ซึ่งเวลาที่ชายหนุ่มใช้ทั้งไปและกลับก็ราว ๆ 1 เค่อพอดี เมื่อเหอฟ่านชิงเห็นว่าชายหนุ่มกลับมาพร้อมกับท่อนไม้มากมายก็รู้สึกแปลกใจด้วยเวลาที่เขาใช้ไปนั้นเพียงแค่ 1 เค่อเท่านั้นแต่กลับสามารถหาฟืนที่ยังแห้งสนิทได้ดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ

"เอ่อ...ท่านไปหาฟืนพวกนี้มาจากที่ใดกันหรือเจ้าคะ แล้วทำไมมันถึงได้ไม่โดนฝนเลยเล่า"

ในที่สุดเหอฟ่านชิงก็เอ่ยถามคำถามที่ตัวเองสงสัยออกไปในที่สุด

"พอดีเมื่อครั้งที่แล้วข้าได้หาฟืนพวกนี้ไว้คิดว่าจะนำกลับไปบ้านด้วย เพียงแต่ยังไม่สามารถนำกลับไปได้น่ะ วันนี้พวกเราจึงมีฟืนให้ได้ก่อกองไฟกันอย่างไรเล่า"

หยางฉีเอ่ยอธิบายให้กับเด็กสาวฟัง ส่วนมือของเขาก็วุ่นอยู่กับการจุดไฟเพื่อคลายความหนาวเหน็บนั่นเอง

"ว้าว..ถือว่าดวงของพวกเรายังไม่ถึงขนาดที่จะต้องหนาวตายสินะเจ้าคะ คริ คริ"

เหอฟ่านชิงเอ่ยขึ้นอย่างติดตลกเพื่อผ่อนคลายความอึดอัดระหว่างทั้งสองคน พร้อมกับขยับร่างของตัวเองเข้าไปนั่งอีกด้านของกองไฟที่กำลังลุกโชนขึ้น

"คงเป็นเช่นนั้น...."

ชายหนุ่มเอ่ยตอบเพียงเท่านั้นเขาก็กลับเข้าโหมดเงียบเช่นเดิม ซึ่งเหอฟ่านชิงก็พอจะดูออกแล้วว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นพวกน่านิ่ง พูดน้อย จนบางทีนางก็รู้สึกปวดหน้าแทนชายหนุ่มที่ต้องเก๊กหน้านิ่งแบบนั้นตลอดเวลา

'คนผู้นี้ไม่เมื่อยหน้าบ้างหรืออย่างไรกัน ขนาดข้าแค่มองยังรู้สึกเมื่อยแทนเลย'

หลังจากนั้นทั้งสองต่างก็นั่งนิ่งไม่มีใครพูดสิ่งใดอีก จนเวลาผ่านไปเหอฟ่านชิงที่รู้สึกหิวขึ้นมาเลยคิดว่านางควรทำอะไรทานได้แล้วก่อนที่ท้องของนางจะถูกน้ำย่อยกัดจนปวดแสบปวดร้อนขึ้นมา

ร่างผอมบางของเหอฟ่านชิงจึงได้ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ตะกร้าที่มีพวกสัตว์ที่ล่ามาได้ในวันนี้ จากนั้นนางก็เลือกหยิบไก่ป่าขนาดกลางสองตัวออกมาพร้อมกับนำไปเผาขนจนเกลี้ยงแล้วค่อยนำไปล้างทำความสะอาดตรงหน้าถ้ำที่มีฝนตกลงมาจนนางนั้นมีน้ำใช้ไม่ขาดมือ

หลังจากที่ล้างทำความสะอาดพร้อมกับคว้านเอาพวกเครื่องในมันออกมาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เด็กสาวจึงได้เดินถือไก่ป่าสองตัวกลับมายังตะกร้าของตัวเองจากนั้นก็หยิบเอากระบอกไม้ไผ่ที่ใส่เกลือและเครื่องปรุงอีกสองอย่างเอาไว้ออกมา ก่อนที่นางจะจัดการหมักไก่ป่าทั้งสองกับเครื่องปรุง เสร็จแล้วนำมาเสียบไม้ขึ้นย่างตรงด้านข้างกองไฟเพื่อทำให้มันสุก

ซึ่งตลอดการกระทำต่าง ๆ ที่ดูเป็นธรรมชาติและดูคล่องแคล่วของเด็กสาวนั้นก็ยังอยู่ภายใต้ดวงตาคมเข้มของหยางฉีที่เขานั้นได้มองดูการกระทำของอีกฝ่ายตั้งแต่ที่นางนั้นลุกขึ้นเดินตรงไปที่ตะกร้าของตัวเองแล้ว จนกระทั่งนางกลับมานั่งด้านข้างของเขาที่มีไก่ป่าเสียบไม้สองอันปักอยู่นั่นแหละ ชายหนุ่มจึงได้เอ่ยปากพูดขึ้น

"เจ้าดูเปลี่ยนไปนะ"

คำพูดที่อีกฝ่ายเปล่งออกมาทำเอาเหอฟ่านชิงต้องหันไปมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้างุนงง ก่อนที่ปากบาง ๆ ของนางจะเอ่ยถามกลับ

"ท่านหมายถึงสิ่งใดหรือเจ้าคะ?"

"ข้าหมายถึงเจ้านั่นแหละ เจ้าดูจะเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนมากนะ เหอฟ่านชิงที่ข้ารู้จักนั้นเป็นเด็กสาวที่ขี้กลัว พูดน้อย ชอบทำสีหน้าหม่นหมองอยู่ตลอดราวกับคนอมทุกข์ อีกทั้งนางยังไม่มีฝีมือทางด้านล่าสัตว์เช่นนี้"

หยางฉีเอ่ยไปด้วยพร้อมกับลอบสำรวจสีหน้าและท่าทางของอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ เพื่อหาความผิดปกติ แต่ด้วยอายุและประสบการณ์ชีวิตของเหอฟ่านชิงที่มีวิญญาณเป็นผู้ใหญ่นั้น นางย่อมสามารถเก็บสีหน้าที่ตื่นตระหนกได้อย่างดีอีกทั้งนางยังสามารถทำสีหน้าให้เป็นปกติราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยถึง พร้อมกับเอ่ยถามกลับอีกฝ่าย

"ดูท่านจะรู้จักข้าดีเสียยิ่งกว่าตัวข้าเองเสียอีกนะเจ้าคะ แต่เหตุใดข้าจึงไม่ค่อยพบเห็นท่านเลยเล่า"

"...."

หยางฉีเลือกที่จะใช้ความเงียบเพื่อแทนคำตอบว่าเขาไม่คิดที่จะตอบคำถามนี้ของเด็กสาวที่ยังคงจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างรอคอยคำตอบ จนเมื่อเหอฟ่านชิงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่คิดที่จะตอบคำถามนี้ของนาง นางจึงได้เปลี่ยนคำถามเป็นคำถามใหม่แทน

"เช่นนั้นข้าขอเปลี่ยนคำถามแทนก็แล้วกันนะเจ้าคะ ทำไมท่านต้องแสร้งทำให้ใบหน้าของตนเองดูอัปลักษณ์ด้วยอย่างนั้นหรือ"

"!!!"

ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับคำถามนี้ของเด็กสาวในทันทีที่นางเอ่ยจบ พร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นจับที่ใบหน้าของตัวเองอย่างลืมตัว และรู้สึกสงสัยว่าเหตุใดเด็กสาวตรงหน้าจึงได้ล่วงรู้ความลับนี้ของเขาได้

"ท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าสัญญาว่าจะไม่บอกกับใครอย่างแน่นอน เพียงแต่ข้าแค่สงสัยว่าเพราะเหตุใดท่านจึงได้ปิดบังใบหน้าที่แท้จริงของตนเองไว้เพียงเท่านั้น"

เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับชายหนุ่มอย่างใจเย็นด้วยความสัตย์จริง นางเองก็ไม่คิดที่จะเอ่ยเรื่องนี้กับใครอยู่แล้ว ด้วยนางนั้นพอจะรู้ว่าที่อีกฝ่ายทำเช่นนี้คงเพราะมีเหตุผล

"ข้า...."

หยางฉีเอ่ยขึ้นก่อนจะหยุดลง ด้วยเขาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายอย่างไรดีว่าที่เขาทาหน้าให้ดูอัปลักษณ์แบบนี้ก็เพื่อหลีกหนีจากเหล่าหญิงสาวทั้งหลายนั่นเอง

"ช่างเถิดเจ้าค่ะ ถือเสียว่าข้าไม่ได้เอ่ยถามคำถามเมื่อครู่ก็แล้วกัน ท่านเองก็คงจะมีเหตุผลที่ต้องทำ....."

เปรี้ยงง ตูมม

ยังไม่ทันที่เหอฟ่านชิงจะได้เอ่ยจบ จู่ ๆ ก็เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาชั่วขณะ พร้อมกับเสียงดังสะเทือนไปทั่วบริเวณจนนางตกใจกรีดร้องด้วยความตกใจ

"กรี๊ดดดดด!!" 

หมับ!!

"!!!"

************************************************************************************************

ตัดฉับ...เกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้มีใครพอจะบอกไรท์ได้ไหมคะ  (ขอโทษที่ต้องตัดแบบนี้ นักอ่านที่น่ารักอย่ากินหัวไรท์เลยนะคะ เพื่อสร้างจินตนาการไปด้วยกันค่ะ)