แชร์

ไม่อยากจะเชื่อ

ผู้เขียน: ซินเสวี่ย
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-03-15 13:11:53

อีกด้าน ณ บ้านสกุลเหอบ้านเล็ก

ทางด้านสกุลเหอเองกลับรู้สึกเป็นกังวลอยากมากที่จู่ ๆ ก็มีพายุฝนตกลงมาราวกับสวรรค์กำลังพิโรธเช่นนี้ อีกทั้งบุตรสาวและน้องสาวของพวกเขาก็ยังคงไม่กลับมาจากบนเขา จนในตอนนี้เวลาล่วงเลยเข้ายามซวี(19.00-20.59 น.)แล้วยังไร้เงาร่างของเด็กสาวพวกของเหอหลวนซานจึงได้รู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก

เพียงแต่เมื่อคิดได้ว่าเด็กสาวคงจะยังปลอดภัยดีอยู่ด้วยเพราะมีหยางฉีไปด้วย เหอหลวนซานจึงได้เอ่ยบอกกับสมาชิกอีกสามคนให้รีบเข้านอนกันเสียเพราะฝนตกหนักถึงขนาดนี้พวกเขาทั้งสองคงจะต้องนอนค้างบนเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน

"พวกเจ้าไปนอนพักเอาแรงกันเถิด น้องสาวของพวกเจ้าคงปลอดภัยดีเพราะหยางฉีไปด้วย"

"เพียงแต่นางคงจะต้องค้างบนเขาด้วยพายุฝนตกหนักถึงเพียงนี้คงไม่อาจฝ่ากลับมาได้พอรุ่งเช้าพวกเจ้าค่อยรีบขึ้นไปรอรับพวกเขาทั้งสองที่ชายป่าแทน"

เหอหลวนซานเอ่ยบอกกับบุตรชายทั้งสองเพื่อให้พวกเขานั้นรู้สึกผ่อนคลายลงไปบ้าง

"ขอรับท่านพ่อ" บุตรชายทั้งสองเอ่ยตอบรับคำของผู้เป็นบิดา จากนั้นจึงได้พากันแยกย้ายไปพักที่ห้องนอนของตนเอง เพื่อพรุ่งนี้เช้าฝนหยุดตกจะได้เร่งไปรอรับผู้เป็นน้องสาวได้ทันท่วงที

คล้อยหลังจากที่บุตรชายทั้งสองจากไปแล้วนั้น นางมี่ซือก็ได้เอ่ยกับผู้เป็นสามีด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลเสียยิ่งกว่าเดิม ด้วยนางนั้นทั้งเป็นห่วงบุตรสาวแล้วก็ยังกลัวว่าอาจจะมีข่าวลือเสียหายเกิดขึ้นหลังจากแสงของพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้

"ท่านพี่เจ้าคะ..." 

"ว่าอย่างไรหรือน้องหญิง"

เหอหลวนซานเอ่ยตอบรับคำเรียกของภรรยาสุดรักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"แล้วถ้าพรุ่งนี้มีชาวบ้านเห็นว่าชิงเอ๋อร์ลงมาจากเขาพร้อมกับหยางฉี ชื่อเสียงของนางจะทำเช่นไรดีเล่าเจ้าคะ"

นางมี่ซือเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลอย่างมาก

"อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด  ดีกว่าวันรุ่งขึ้นชิงเอ๋อร์ไม่กลับออกมาอีกเลยนะน้องหญิง อีกอย่างพี่จะไม่มีทางยอมให้ลูก ๆ ของเราต้องมาแบกรับเรื่องราวเลวร้ายเช่นนั้นเอาไว้เพียงลำพังอย่างแน่นอน"

เหอหลวนซานเอ่ยปลอบใจภรรยาของตนพร้อมกับสร้างความเชื่อมั่นว่าเขาจะปกป้องลูก ๆ ของเขาให้ได้

"เจ้าค่ะ ท่านพี่"

ในเมื่อทำสิ่งใดไม่ได้แล้วนางมี่ซือจึงได้คิดว่าค่อยหาทางแก้ไขในภายหลังแทนจะดีกว่า

"เช่นนั้นพวกเราก็เข้านอนกันเถิด วันพรุ่งนี้ยังมีเรื่องราวอีกมาที่รอพวกเราไปจัดการ"

เมื่อเห็นว่าภรรยาของตนเองสงบใจลงได้บ้างแล้ว เหอหลวนซานจึงได้เอ่ยชวนผู้เป็นภรรยาให้เข้าไปพักผ่อนเอาแรงเสียหน่อย เพราะพรุ่งนี้คงมีเรื่องราวอีกมากที่พวกเขาต้องจัดการอย่างแน่นอน

ซึ่งก็เป็นไปตามที่เขาคาดคิดเพราะว่าวันรุ่งขึ้นก็มีเรื่องมากมายเข้ามายังครอบครัวสกุลเหอของเขาทั้งยังทำเอาพวกเขานั้นเกือบจะหัวใจวายตายเสียแล้ว

ทางด้านของเหอฟ่านชิงเองในเวลานี้ก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำเอาร่างแกร่งของหยางฉีนั้นถึงกับนิ่งค้างด้วยความตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้จนเขานั้นตั้งรับไม่ทัน

ภาพของคนทั้งสองที่อยู่ในท่วงท่าที่แปลกไปจากเดิมหลังจากที่อยู่ดี ๆ ก็มีฟ้าผ่าลงมาไม่ไกลจากปากถ้ำมากนัก

ก่อนที่มันจะส่งเสียงร้องสะเทือนไปทั่วผืนป่า จู่ ๆ ร่างเล็กของเหอฟ่านชิงก็โผล่เข้าไปสวมกอดร่างแกร่งของหยางฉีที่นั่งอยู่ไม่ไกลด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก

ด้วยเหอฟ่านชิงคนใหม่นี้เมื่อชีวิตก่อน ในวันที่นางตายนั้นก็เป็นเพราะเกิดฝนตกทำให้ถนนลื่น จนทำให้รถของนางนั้นเสียหลักพลิกคว่ำจนร่างของหญิงสาวกระเด็นออกมานอกรถ และก่อนที่จะสิ้นใจตายนางยังคงจำได้ดีว่ามีฟ้าผ่าลงมายังร่างของตนเองจนรู้สึกชาไปทั่วทั้งตัวแล้วภาพทุกอย่างก็มืดลงไป

พอมารู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในร่างของเหอฟ่านชิงผู้นี้เสียแล้ว นั่นจึงทำให้นางในเวลานี้รู้สึกหวาดกลัวต่อเสียงฟ้าร้องและสายฟ้าเป็นอย่างมากจนร่างของนางนั้นสั่นเทาไปทั้งตัว

ครื้น! ครื้น! เปรี๊ยงง ปรี๊ยงง

เสียงฟ้าร้องคำรามขึ้นอย่างต่อเนื่องและยังส่งเสียงดังไปทั่วทั้งผืนป่านั้นทำเอาเหอฟ่านชิงถึงกับหวาดกลัวจนสติหลุดเอาแต่พูดรำพึงรำพันว่าไม่เอาแล้ว ข้ากลัวแล้ว หยุดเถิด พร้อมกับใช้เล็บจิกลงไปที่แขนทั้งสองข้างของตัวเองจนเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากบาดแผลจนดูน่าหวาดกลัว

หยางฉีที่เห็นว่าเด็กสาวในตอนนี้ได้เกิดหวาดกลัวจนควบคุมสติของตัวเองไม่ได้แล้วนั้นก็ต้องรีบรวบร่างของเหอฟ่านชิงให้มานั่งลงที่ตักของตัวเองโดยให้เด็กสาวนั้นนั่งหันหลังให้ตนเองแล้วหันหน้าเข้าไปภายในถ้ำแทน

 ซึ่งมีเขาที่กอดร่างของนางเอาไว้จากทางด้วยหลังอีกทีหนึ่งเพื่อไม่ให้เด็กสาวมองเห็นแสงสว่างวาบจากด้านนอก อีกทั้งปากหนาก็ยังคงเอ่ยปลอบโยนเด็กสาวด้วยนำเสียงอบอุ่นเพื่อให้เหอฟ่านชิงได้รู้สึกปลอดภัย

"ชิงเอ๋อร์ไม่ต้องกลัวพี่อยู่กับเจ้าแล้ว เจ้าไม่ต้องกลัวหลับเสียนะเด็กดี"

นี่คือคำพูดที่ชายหนุ่มพูดปลอบใจเด็กสาวในอ้อมกอดครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดร่างของเหอฟ่านชิงก็คล้ายจะสงบลง

พร้อมกับเปลือกตาของเด็กสาวที่ปิดลงด้วยความเหนื่อยล้าและตื่นตกใจเมื่อได้รับความอบอุ่นและความปลอดภัยร่างกายจึงได้สั่งการให้นางหลับพักผ่อนในที่สุด

เมื่อร่างเล็กในอ้อมกอดได้นอนหลับไปแล้วหยางฉีจึงได้พาร่างของเด็กสาวไปนอนตรงที่นอนที่ได้จัดเตรียมเอาไว้ก่อนนานแล้วในทันที จากนั้นหยางฉีจึงได้กลับไปนั่งดูไก่ย่างที่ย่างเอาไว้อย่างเงียบ ๆ อีกทั้งยังนั่งเฝ้ายามจนเขาเองก็ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่ยามใด ด้วยความเหนื่อยล้า

ปลายยามอิ่น(03.00-04.59 น.) เปลือกตาที่ปิดสนิทของเหอฟ่านชิงก็เปิดขึ้นมาก่อนที่นางจะกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา เมื่อสายตาสามารถมองเห็นภาพได้อย่างชัดเจนดีแล้วนั้นเหอฟ่านชิงก็ได้เริ่มมองสำรวจไปรอบ ๆ ตัว

ก่อนจะพบว่าชายหนุ่มนั้นได้นั่งหลับอยู่ไม่ไกลพร้อมกับกองไฟที่เริ่มจะมอดดับแล้ว ส่วนฝนที่ตกหนักมาตลอดทั้งคืนก้ได้เริ่มซาลงไปบ้างแล้ว ด้วยกลัวว่าถ้าไฟดับอาจจะมีสัตว์ร้ายเข้ามาทำร้ายพวกนางได้ นางจึงลุกขึ้นเดินไปเพิ่มฟืนในกองไฟจนมันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

และในระหว่างที่แสงจากเปลวไฟส่องสว่างไปทั่วด้านในถ้ำนั้นเอง  ดวงตากระจ่างใสของเหอฟ่านชิงก็พบเข้ากับแสงวิบวับบางอย่างที่สะท้อนออกมาจากด้านในด้วยความสงสัยเหอฟ่านชิงจึงได้หยิบท่อนฟืนที่มีไฟกำลังลุกไหม้อยู่ขึ้นมาหนึ่งอัน

จากนั้นร่างเล็กก็เดินตรงไปยังจุดที่มีแสงสะท้อนกลับมาในทันที ยิ่งเดินใกล้เข้าไปมากเท่าไหร่ดวงตาของเด็กสาวก็ยิ่งเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้นที่ในตอนนี้นั้น นางรู้สึกไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้านั้นเป็นเรื่องจริงหรือเพียงแค่นางฝันไปเท่านั้น

จนในที่สุดร่างของเหอฟ่านชิงก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าวัตถุที่กำลังส่องแสงสีทองระยิบระยับสะท้อนกับแสงจากเปลวไฟในมือของนาง ภาพของก้อนทองคำขนาดเท่ากับขนาดของไข่ไก่ป่า(ไก่แจ้)ที่ฝังอยู่ในผนังถ้ำนั้นทำเอาสติของเหอฟ่านชิงแทบจะหลุดลอยไป 

'นี่....นี่มันทองคำแท้ ๆ ใช่หรือไม่กัน หรือว่าข้ากำลังฝันอยู่อย่างนั้นหรือ'

เหอฟ่านชิงที่ยังคงสับสนและมึนงงกับภาพที่เห็น จึงได้ย่อตัวลงนั่งพร้อมกับยื่นมือออกไปสัมผัสกับผิวขรุขระของก้อนหินที่เปล่งแสงสีทองสว่างจ้าอยู่ตรงหน้าในทันทีเพื่อพิสูจน์ว่านี่คือความจริงหรือแค่นางฝันไป

สัมผัสแรกที่นิ้วของนางสัมผัสกับเจ้าก้อนทองดวงตากระจ่างใสของเหอฟ่านชิงถึงกับสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าในตอนนี้คือความจริง แท้ไม่ใช่ความฝัน

"ทองจริง!!!"

******************************************************************************************

ลูกสาวทองหล่นทับแล้วจ้า  แบบนี้ก็รวยแล้วนะสิ หรือว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับยัยน้องอีกไหมนะ

แอบกระซิบบอกว่าวันนี้ไรท์จะลงให้สองตอนนะคะ 

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   ซื้อที่สร้างบ้านใหม่

    เสียงสะดุ้งสุดตัวของทั้งสามคนทำเอาเหอฟ่านชิงกับเหอชงหยวนถึงกับตกใจตาม ด้วยไม่คิดว่าทั้งสามคนจะมีอาการหนักถึงเพียงนี้"ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่รอง พวกท่านยังสบายดีอยู่ใช่หรือไม่เจ้าคะ" เด็กสาวรีบเอ่ยถามอาการของทั้งสามคนด้วยความเป็นห่วงเพียะ!แต่กลับได้ฝ่ามือมารดาที่ฟาดลงมายังต้นแขนของนางแทนคำตอบเสียอย่างนั้น"นี่แหนะโทษฐานที่ทำให้แม่เกือบหัวใจวายตาย" นางมี่ซือเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงคาดโทษ พร้อมกันนั้นเหอหลวนซานและเหอชงอี้เองก็ยังพยักหน้าอย่างเห็นด้วยในคำพูดของนางมี่ซือ"โอ๊ยยท่านแม่เจ้าคะ ลูกไม่ได้ตั้งใจเพียงแต่ยังไม่สบโอกาสที่จะเอ่ยบอกพวกท่านจริง ๆ " เหอฟ่านชิงเอ่ยขอโทษมารดาพร้อมทั้งใช้มือลูบไปมาบริเวณที่โดนตี ราวกับว่าเจ็บปวดมากมายนางมี่ซือเห็นการแสดงของบุตรสาวก็ถึงกับอยากจะตีซ้ำลงไปอีกสักครั้งด้วยความหมั่นเคี้ยวกับท่าทางที่เด็กสาวแสดงละครอยู่ในตอนนี้"เอาเถิด ๆ ตอนนี้เรามาคุยเรื่องสำคัญกันก่อนดีกว่า ชิงเอ๋อร์เจ้าคิดเห็นว่าจะทำอย่างไรก็ว่ามา"เหอหลวนซานที่เห็นว่าภรรยารักจะลงมือฟาดบุตรสาวของตนอีกครั้งจึงได้รีบเอ่ยห้ามทั

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   หารือเรื่องการสร้างบ้าน

    "เจ้าว่าอย่างไรนะชิงเอ๋อร์!" เหอหลวนซานที่หายจากอาการตกใจแล้วนั้นก็ได้เอ่ยถามบุตรสาวของตนเองเพื่อยืนยันในสิ่งที่ได้ยินมาเมื่อครู่"ข้าบอกว่าข้าขายเห็ดหลินจือดำสามดอกได้เงินมาหนึ่งร้อยตำลึงทองเจ้าค่ะ เพียงแต่ข้าอยากจะขอแบ่งให้กับพี่หยางฉีสักห้าสิบตำลึงทอง เพราะถ้าข้าไม่ได้ขึ้นเขาไปกับพี่หยางฉีข้าก็คงจะไม่ได้พบกับเห็ดหลินจือดำพวกนี้หรอกเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกราคาที่ขายเจ้าเห้ดหลินจือดำได้ให้กับผู้เป็นบิดาฟังอีกครั้งพร้อมทั้งนางยังต้องการขออนุญาตในการแบ่งเงินอีกจำนวนหนึ่งให้กับชายหนุ่มที่เป็นผู้พาตนเองขึ้นเขาในครั้งนี้อีกด้วย"จะได้อย่างไรกันนั่นเป็นเงินของเจ้าหาได้เกี่ยวข้องกับบุตรชายของลุงไม่ เจ้าไม่ต้องแบ่งให้เจ้าหน้าตายนี่หรอกเก็บเอาไว้เสีย" แต่ยังไม่ทันที่เหอหลวนซานจะได้เอ่ยตอบอนุญาตหรือไม่กับคำขอของเด็กสาว หยางเฟิงกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาแทนด้วยเขาเองก็ไม่คิดว่าจะต้องจำเป็นถึงขนาดที่เด็กสาวจะต้องแบ่งส่วนแบ่งให้กับบุตรชายของตนเองเพียงเพราะเขาเป็นผู้พาขึ้นไปเท่านั้น"แต่ว่า....""ท่านพ่อพี่พูดถูกต้องแล้วละเจ้าไม่จำเป็นจะต้องแบ่งเงินส่วนแบ่งที่เจ

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   สู่ขอหมั้นหมาย

    "เอาละ ๆ อาซานเจ้าพาพี่หยางกับผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าหนุ่มนี่เข้าไปคุยตกลงเรื่องหมั้นหมายกับข้าด้านในเสีย ส่วนเจ้ายายแก่จะเข้าไปฟังด้วยหรือไม่ ถ้าไม่ก็พากันกลับไปเสีย" เหอหานตงที่ยืนเงียบเฝ้ามองภาพสองครอบครัวที่ดูมีความสนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยเพียงแต่ชายชรากับเลือกที่จะไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเอ่ยบอกกับบุตรชายคนเล็กด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน ด้วยเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่เขาที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดของเด็กสาวจึงต้องอยู่ร่วมรับฟังด้วย"ขอรับท่านพ่อ เชิญท่านลุงหยางกับพี่หยางเฟิงด้านในบ้านเลยขอรับ" เหอหลวนซานเองก็เอ่ยรับคำของบิดาด้วยความดีใจที่อย่างน้อย ๆ บิดาของตนก็ยังคงใส่ใจลูก ๆ ของเขาอยู่ไม่น้อย"ข้าไม่ขออยู่ฟังก็แล้วกัน เรื่องงามหน้าเช่นนี้ข้าฟังแล้วรู้สึกเป็นเสนียดหูยิ่ง ไปกันเถิดหลานรักพาย่ากลับบ้านที" นางจางที่ไม่พอใจตั้งแต่ที่นางถูกสามีดุด่าต่อหน้าผู้คนเพียงเพราะหลานสาวคนเล็กอยู่ก่อนแล้วจึงได้เอ่ยปฏิเสธอย่างไม่ไยดี จากนั่นก็บอกให้หลานสาวอันเป็นที่รักมาช่วยพยุงตนเองกลับบ้านในทันทีเมื่อนางจาง นางจูและเหอลี่ถิงจากไปแล้วผู้ใหญ่ทั้ง

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   ข้ารับผิดชอบนางเอง

    เหอฟ่านชิงเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้างุนงง ว่าตนเองไปทำเรื่องเสื่อมเสียอะไรให้กับคนสกุลเหอบ้านใหญ่ จนทำให้ต้องยกกันมาถึงที่บ้านของนาง"หึ ก็แกเมื่อวานไปนอนกกกอดกับผู้ชายบนเขาจนถึงเช้าไม่ใช่หรืออย่างไรกัน"เป็นนางจางที่เป็นผู้เอ่ยตอบคำถามของหลานสาวที่นางไม่เคยคิดจะรัก"หะ! เมื่อวานข้าเพียงขึ้นเขาไปล่าสัตว์ แต่พอตอนจะกลับลงมาฝนดันตกหนักจนมองไม่เห็นเส้นทางจึงได้พากันไปหลบฝน""อีกทั้งมันยังตกหนักยาวนานกว่าจะหยุดก็เกือบรุ่งเช้าแล้ว ข้ากับพี่หยางฉีไม่ได้นัดกันขึ้นเขาไปพอดรักกันเสียหน่อยนะเจ้าคะท่านย่า"เหอฟ่านชิงเอ่าบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปตามความจริงให้กับทุกคนได้รับรู้แต่ว่าจะมีคนเชื่อถือหรือไม่ก็สุดแล้วแต่พวกเขาเถิด นางเองก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องมานั่งสนใจคำพูดของผู้ที่ไม่ได้หาเลี้ยงดูนางและครอบครัวอยู่แล้ว"เหอะ แล้วไหนเล่าหลักฐานที่จะเอามายืนยันว่าพวกเจ้าทั้งสองไม่ได้ทำเรื่องเสื่อมเสียกัน ชายหญิงอยู่กันเพียงลำพังบนเขา ซ้ำฝนยังตกหนักเช่นนั้นอีก"แต่แล้วจู่ ๆ คำพูดที่ดูจะกร้านโลกนี้ของเหอลี่ถิงก็ดังขึ้น นางพูดออกมาเป็นห

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   ใส่ร้ายให้เสื่อมเสีย

    "ว่ายังไง ทำไมเจ้าไม่ตอบคำถามของข้ากัน หรือว่านังเด็กนั่น.....บัดซบ!"เมื่อนางจางเห็นว่าคนทั้งสามเอาแต่นิ่งเงียบไม่เอ่ยโต้ตอบเหมือนเช่นทุกครั้ง จึงได้เอ่ยถามย้ำอีกครั้ง ก่อนที่ดวงตาเหี่ยวย่นของนางจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อคาดเดาคำตอบได้จากท่าทางของคนทั้งสามจนนางจางถึงกับหลุดด่าคำหยาบออกมา"นังเด็กสารเลวนั่นอยู่ที่ไหน! ไปเรียกนังตัวดีออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้นะเจ้าลูกอกตัญญู"หญิงชราเอ่ยตะคอกเสียงดังด้วยความโกรธที่พุ่งจนถึงที่สุด นางแทบอยากจะจับหลานสาวไม่รักดีมาทุบตีที่หายอับอายยิ่งนัก"อาซานเจ้าบอกข้ามาสิว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง"ท่ามกลางความตึงเครียดจู่ ๆ เสียงแหบแห้งของผู้เฒ่าเหอก็เอ่ยถามกับบุตรชายด้วยใบหน้านิ่งสงบ ชายชรายังคงไม่เชื่อว่าเรื่องที่ชาวบ้านเอ่ยมาจะเป็นความจริงเพราะเขานั้นรู้ดีที่สุดว่าลูกชายคนเล็กของตนไม่มีทางให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างแน่นอนเพราะพวกเขานั้นรกและทะนุถนอมบุตรีเสียยิ่งกว่าอะไรดี คงไม่มีทางยอมให้เด็กสาวทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนี้ได้อย่างแน่นอน"ท่านพ่อ.....ชิงเอ๋อร์ไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีแบบนั้นอย่างแน่นอน

  • ยอดบุตรตรีสกุลเหอแห่งหมู่บ้านเป่าหนิง   เกิดเรื่องแล้ว

    อีกด้านของหมู่บ้านเป่าหนิงหลังจากที่พวกของเหอฟ่านชิงเดินทางเข้าเมือง เหอชงอี้ก็ได้นำไก่ป่ากับกระต่ายป่าบางส่วนที่ผู้เป็นน้องสาวล่ามาได้เดินกลับไปยังบ้านของตัวเองด้วยความสบายใจโดยไม่ได้รับรู้เลยว่าเมื่อครู่นี้ในตอนที่หยางฉีกับเหอฟ่านชิงเดินออกมาจากป่าด้วยกันนั้นไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขาสามคนที่พบเห็นแต่ยังมีสองสามีภรรยาบ้านจวงที่ออกมาหาผักป่าตั้งแต่เช้าพบเห็นเข้าเช่นกัน นางจวงที่เป็นพวกปากตลาดอยู่แล้วจึงได้นำเรื่องที่เห็นเมื่อช่วงเช้าไปพูดต่อกับเหล่าแม่บ้านภายในหมู่บ้านจนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตในเวลาต่อมาข่าวลือว่าบุตรสาวคนเล็กของบ้านเหอนั้นแอบไปนอนค้างอ้างแรมกับชายหนุ่มในป่าจนถึงเช้า ไม่รู้ว่าบิดามารดาจะรู้เห็นเรื่องนี้หรือไม่ อีกทั้งตอนที่ออกมายังอยู่ในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยทำเอาเหล่าแม่บ้านทั้งหลายที่ได้ฟังคำบอกเล่าที่ใส่สีตีไข่เข้าไปอีกนั้นถึงกับรับไม่ได้กับพฤติกรรมไร้ยางอายของเด็กสาวจนต้องนำเรื่องนี้ไปเอ่ยบอกแก่นางจางผู้เป็นท่านย่าของเหอฟ่านชิง"ท่านป้าจางอยู่หรือไม่เจ้าคะ"หนึ่งในแม่บ้านที่ได้ยินข่าวลือของเหอฟ่านชิงมาที่ต้องการ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status