เห็ดหลินจือดำ

หลังจากที่สองพี่น้องสกุลเหอเดินออกมาจากร้านฝากเงินแล้วนั้น เด็กสาวก็บอกให้พี่ชายของตนพาไปยังร้านขายสมุนไพรหรือไม่ก็ร้านขายยา เพราะนางยังมีอีกหนึ่งอย่างที่ยังไม่ได้ขาย

ซึ่งเหอชงหยวนก็ตามใจน้องสาวของตนเองโดยไม่เอ่ยถามแม้ครึ่งคำ เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปสองพี่น้องสกุลเหอก็ได้มายืนอยู่ตรงหน้าร้านรับซื้อและขายสมุนไพรแห่งหนึ่งที่ดูใหญ่โตกว่าร้านขายสมุนไพรร้านอื่น ๆ ที่อยู่ด้านตรงข้าม

ที่ภายในร้านนั้นตอนนี้มีลูกค้ากำลังเดินซื้อและเลือกหาสมุนไพรอยู่ภายในร้าน เมื่อพนักงานร้านเห็นสองพี่น้องที่แต่งตัวซอมซ่อก็ทำเป็นเมินหน้าหนีอย่างรังเกียจ

ทำเอาใบหน้าเล็ก ๆ ของเหอฟ่านชิงถึงกับตึงขึ้นมาในทันทีพร้อมกับปากบาง ๆ ของนางที่พูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

"นี่มันพนักงานแบบไหนกัน ไร้มารยาทสิ้นดี มารยาทเช่นนี้คงจะทำให้ร้านนี้เจ๊งเข้าสักวัน เฮอะ!"

"ชิงเอ๋อร์อย่าได้อารมณ์เสียไปเลยพวกเราไปร้านขายสมุนไพรฝั่งตรงข้ามก็ได้"

เหอชงหยวนที่เห็นว่าน้องสาวที่น่ารักของตนเองเริ่มจะไม่พอใจกับท่าทางดูแคลนของพนักงานคนเมื่อครู่นี้จึงได้เอ่ยเสนอร้านใหม่ให้อย่างรวดเร็ว

"ดีเจ้าค่ะ เพราะข้าไม่คิดที่จะทำการค้ากับคนประเภทนี้เหมือนกัน"

เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบพี่ชายของนาง จากนั้นเด็กสาวก็เดินตรงไปร้านสมุนไพรที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับร้านเมื่อครู่นี้ในทันที

"พี่ชายข้ามีสมุนไพรมาขายไม่ทราบว่าที่ร้านของท่านรับซื้อสมุนไพรหรือไม่เจ้าคะ"

เมื่อเดินเข้ามาบริเวณด้านในร้านขายสมุนไพรแล้วนั้นเหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยถามกับพนักงานชายที่ทำหน้าที่ต้อนรับลูกข้าอยู่ทางด้านหน้าทางเข้าร้านแห่งใหม่

"โอ้ว...รับสิ ร้านของเรารับซื้อและขายสมุนไพรทุกชนิดเลย เจ้าสองคนเดินตามข้ามาประเดี๋ยวข้าจะพาไปพบนายท่าน"

พนักงานชายอายุราว ๆ ยี่สิบกว่าปีเอ่ยตอบกลับพร้อมทั้งยังอาสาเป็นผู้นำทางสองพี่น้องไปพบกับเจ้าของร้านแห่งนี้อีกด้วย

พนักงานร้านชายได้พาทั้งสองเดินมารอยังห้องว่างห้องหนึ่งที่อยู่ถัดจากบริเวณหน้าร้านที่ใช้สำหรับต้อนรับลูกค้าที่มาเลือกซื้อสมุนไพร ก่อนที่เขาจะหันมาเอ่ยกับทั้งสองคนว่าให้รออยู่ภายในห้องนี้สักครู่เขาจะรีบไปตามเจ้าของร้านมาให้

จนเวลาผ่านไปไม่นานก็ได้มีชายวัยกลางคนที่อายุน่าจะพอ ๆ กันกับท่านลุงใหญ่ของเหอฟ่านชิงที่แต่งตัวดูมีภูมิฐาน

ท่วงท่าการเดินหรือแม้แต่จังหวะของการก้าวเท้าก็ยังบ่งบอกถึงการศึกษาที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี จึงไม่แปลกที่ชายวัยกลางคนจะมีรัศมีของความน่าเคารพและนับถือกระจายอยู่รอบ ๆ ตัวของเขา

"คารวะเถ้าแก่ขอรับ / เจ้าค่ะ "

เมื่อชายวัยกลางคนนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามสองพี่น้องสกุลเหอจึงได้เอ่ยทักทายเจ้าของร้านอย่างสุภาพดั่งได้รับการอบรมสั่งสอนเรื่องมารยาทมาเป็นอย่างดี

สร้างความแปลกใจและรู้สึกพอใจที่มีในตัวของสองพี่น้องสกุลเหอแก่สายตาของ ปู้หมิง เจ้าของร้านขายสมุนไพรและยาที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมืองตงหวงแห่งนี้ไม่น้อย

พวกเจ้าทั้งสองนั่งลงก่อนไม่ต้องมากพิธี"

ปู้หมิงเอ่ยบอกกับเด็กทั้งสองตรงหน้าอย่างใจดี

"ขอบคุณขอรับ/ขอบคุณเจ้าค่ะ"

สองพี่น้องสกุลเหอเอ่ยขอบคุณกับชายวัยกลางคนตรงหน้าก่อนที่ทั้งสองจะนั่งลงตรงเก้าอี้ด้านหลังของพวกเขาตามคำบอกกล่าวของอีกฝ่าย

"ไหนเจ้ามีสมุนไพรอะไรมาขายให้กับร้านของข้างอย่างนั้นหรือ"

หลังจากที่สองพี่น้องนั่งลงเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้นปู้หมิงจึงได้เอ่ยถามถึงสิ่งที่เด็กทั้งสองคนตรงหน้ามาที่ร้านของเขาในวันนี้ทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา

"ข้ามีสมุนไพรชนิดหนึ่งมาให้เถ้าแก่ช่วยตีราคาเจ้าค่ะ"

เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับชายวัยกลางคนตรงหน้า พร้อมกับมือที่ล้วงหยิบเข้าไปภายในแขนเสื้อเพื่อหยิบเอาห่อผ้าสีซีดที่นางใช้สำหรับห่อหุ้มเห็ดหลินจือดำทั้งสามดอกเอาไว้ออกมาวางลงตรงหน้าของบุรุษทั้งสองคน

"นี่คือสิ่งใดรึ?"

ปู้หมิงที่มองเห็นเพียงเศษผ้าสีซีดที่ไม่รู้ว่าด้านในนั้นได้ใช้ห่อสิ่งใดเอาไว้จึงได้เอ่ยถามกับเด็กสาวตรงหน้าด้วยความสนใจ

"..."

เหอฟ่านชิงไม่ได้ตอบคำถามของเถ้าแก่ร้าน แต่นางใช้มือคลี่ผ้าตรงส่วนปลายที่ห่อสิ่งของเอาไว้ออก นั่นจึงเผยให้เห็นเห็ดสีดำเงาที่มีรูปร่างครึ่งวงกลมคล้ายรูปไตที่มีขนาดประมาณสี่ชุนอยู่สามดอก มีสภาพสมบูรณ์เพราะถูกเก็บรักษาเป็นอย่างดี

"นี่มันเห็ดหลินจือดำมิใช่รึ!"

ปู้หมิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ถึงแม้ว่าเห็ดหลินจือดำนี้จะมีราคาไม่แพงเท่ากับเห็ดหลินจือแดงแต่ก็นับได้ว่าเป็นสมุนไพรที่พบเจอได้น้อยมากอีกหนึ่งชนิดเลยก็ว่าได้

ส่วนเรื่องสรรพคุณของมันนั้นก็ยังเรียกได้ว่ามีประโยชน์ไม่น้อยไปกว่าเห็ดหลินจือสีแดงจึงไม่แปลกถ้าหากว่าเขาจะรู้สึกตื่นเต้นกับดอกเห็ดหลินจือดำเงาตรงหน้า

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ พอดีท่านพ่อของข้าบังเอิญพบมันเข้าเมื่อวานนี้ในตอนที่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์จึงได้เก็บมันมา แล้วให้ข้ากับพี่ชายนำมาขายในวันนี้"

เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกถึงที่มาของเห็ดทั้งสามดอกนี้โดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายไถ่ถาม เพราะนางรู้ดีว่ายังไงเถ้าแก่ร้านย่อมต้องอยากรู้ถึงที่มาของเจ้าเห็ดทั้งสามดอกนี้อย่างแน่นอน นางจึงได้คิดคำตอบมาตั้งแต่ออกจากป่าเมื่อเช้านี้แล้วนั่นเอง

"เช่นนั้นหรอกรึ อืม...ถือว่าบิดาของพวกเจ้านี้มีความสามารถไม่น้อยที่รู้จักเจ้าเห็ดสมุนไพรหายากอย่างเห็ดหลินจือดำ พวกนี้"

ปู้หมิงเอ่ยขึ้นด้วยความชื่นชม สำหรับชาวบ้านธรรมดาที่ไม่ได้ร่ำเรียนหรือว่ามีความรู้ทางด้านการรักษานั้นน้อยมากที่จะพบเจอและแยกแยะสมุนไพรออกได้ แต่บิดาของเด็กทั้งสองกลับมีความสามารถนี้เขาจึงได้รู้สึกชื่นชมอยู่ไม่น้อย

"ขอบคุณเถ้าแก่ขอรับ แล้วท่านจะรับซื้อพวกมันหรือไม่"

เหอชงหยวนที่นั่งเงียบมานานจนถูกผู้เป็นน้องสาวสะกิดเข้าที่ต้นขาเพื่อให้เอ่ยปากอะไรบ้าง เขาจึงได้เอ่ยถามชายวัยกลางคนตรงหน้าออกไป

"ย่อมต้องรับซื้ออยู่แล้ว พวกเจ้านี่โชคดีเสียจริงที่กำลังมีคนต้องการรับซื้อเห็ดหลินจือดำในราคาที่สูงมากเพื่อนำไปใช้เป็นยารักษา เช่นนั้นข้าจะรับซื้อเห็ดหลินจือทั้งสามดอกนี้ในราคาดอกละหกสิบตำลึงทองเป็นอย่างไร"

ปู้หมิงเสนอราคาที่สูงให้กับสองพี่น้องตรงหน้า เพราะเมื่อวานก็ได้มีคนมาติดต่อขอซื้อเจ้าเห็ดหลินจือดำนี้ในราคาแปดสิบตำลึงทองเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่ร้านของเขานั้นกลับไม่มี

ไม่คิดว่าพอมาวันนี้กลับมีแม่นางน้อยเป็นคนนำมันมาขายให้กับเขาถึงร้านเช่นนี้ ช่างเป็นโชคดีของร้านเขาเสียจริง ๆ ดังนั้นเพื่อตอบแทนเด็กสาวเขาจึงได้ให้ราคาที่แพงกว่าปกติกับเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"ตกลงเจ้าค่ะ ข้าขายให้กับเถ้าแก่ทั้งหมดเลย"

เหอฟ่านชิงเองก็รู้ดีว่าราคาที่ชายตรงหน้าเสนอมาให้กับตนเองนั้นมากกว่าปกติ ด้วยราคาเห็ดหลินจือดำนั้นจะถูกว่าเห็ดหลินจือแดงมากนางจึงได้เอ่ยตกลงในทันทีเช่นเดียวกัน

"ได้ นี่ตั๋วเงินหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึงทอง เจ้าลองนับดูว่าถูกต้องหรือไม่"

เมื่อตกลงราคากันได้แล้วปู้หมิงจึงได้หยิบตั๋วเงินตามจำนวนออกมาก่อนจะวางลงตรงหน้าของสองพี่น้องเพื่อให้ตรวจสอบดู

"ไม่เป็นไรขอรับพวกเราเชื่อใจเถ้าแก่"

เหอชงหยวนที่รู้จักการวางตัวเป็นอย่างดีเป็นผู้เอ่ยตอบอีกฝ่ายออกไป ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เข้าร่ำเรียนที่สถานศึกษาเหมือนกับบุตรชายคนโตของท่านลุงใหญ่

แต่เขาก็ได้ร่ำเรียนวิชาหลาย ๆ อย่างมาจากท่านปู่หยางตี้ไม่น้อย แม้กระทั่งมารยาทในการทำการค้าเขาก็ได้ร่ำเรียนมาจากชายชรานั่นเอง

"ฮ่า ฮ่า เจ้าหนุ่มนี่ใช่ได้เชียวละ เอาเป็นว่าถ้าวันหลังพวกเจ้ามีสมุนไพรมาขายอีก ก็สามารถนำมาขายให้กับร้านของข้าได้"

ปู้หมิงเอ่ยชมเด็กหนุ่มตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยบอกทั้งสองก่อนที่สองพี่น้องสกุลเหอจะเดินกลับออกไปจากร้านขายสมุนไพรพร้อมกับตั๋วเงินจำนวนหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึงทอง ก่อนจะนำไปฝากร้านฝากเงินเแาไว้เพิ่มอีกแปดสิบตำลึงทอง

เมื่อมองดูท้องฟ้าก็เกือบจะถึงเวลานัดหมายกับสองพี่น้องสกุลหยางแล้วเหอฟ่านชิงจึงไม่กล้าเสียเวลาไปมากกว่านี้นางรีบพาพี่ชายของตนเองไปเลือกซื้อข้าวของอีกเล็กน้อย มีเครื่องปรุง และเนื้อหมูอีกหลายส่วน ยังมีแป้งมัน แป้งข้าวเจ้า แป้งข้าวเหนียวอีก

จนในที่สุดก็จบลงที่ร้านขายซาลาเปาไส้เนื้อ เด็กสาวซื้อซาลาเปาไส้เนื้อมาทั้งหมดสิบลูกเพื่อให้กับตนเองและทุกคนในครอบครัว จากนั้นสองพี่น้องสกุลเหอก็เดินไปสมทบกับพวกของหยางฉีที่ได้ยืนรอพวกนางอยู่ที่จุดนัดพบอยู่ก่อนแล้ว

แล้วคนทั้งสี่ก็ได้พากันเดินทางกลับหมู่บ้านในช่วงปลายยามเว่ย (13.00-14.59 น.) ในทันที

**************************************************************************************

ในที่สุดเงินก็หล่นทับยัยน้องกับครอบครัวแล้ว ว่าแต่จะมีปัญหาตามมาทีหลังอีกไหมนะ