บทที่ 3 นางร้ายมาจากโลกอนาคต

ได้ยินคำว่ายา สีหน้าของจ้าวเสี่ยวหลงก็เปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยไฟโทสะมองมาที่จ้าวซิ่วเหมย

“นี่ลูกไปผลักหมิงอวี้ทำไม ? ลูกเสียสติไปแล้วหรือ ? ถ้าหมิงอวี้เป็นอะไรไปแล้วละก็ พ่อต้องเป็นคนนำเงินไปซื้อยามารักษามันนะ !! ”

“พ่อ !! เงิน !! เงิน !! อะไรก็เงิน !! ” จ้าวซิ่วเหมยตลาดเสียงดังลั่นบ้านเพราะความโมโห ครู่นั้นจ้าวเหวินปิงลูกชายคนโตบ้านจ้าวก็ได้เอ่ยขึ้น

“นี่หมิงอวี้ แกไปเอาแรงมาจากไหน ? ผู้ชายในหมู่บ้านนี้มาเห็นเข้า ไม่มีใครอยากได้แกไปทำเมียแน่” พูดจบ…จ้าวเหวินปิงก็ได้หันไปพูดกับผู้เป็นแม่ว่า

“แม่ แม่บอกกับผมว่าอยากจะให้หมิงอวี้แต่งงานออกเรือนไปเพื่อจะเอาเงินสินสอดของหมิงอวี้มาแต่งเมียให้ผมไม่ใช่หรือ ? ไม่มีใครอยากจะได้หมิงอวี้ไปทำเมีย ถ้าคนอื่นมาเห็นเข้าว่าหมิงอวี้แรงเยอะกว่าผม เราจะทำยังไงครับ”

“เหวินปิง ลูกพูดอะไรของลูก ยังไงหมิงอวี้ก็ต้องแต่งงานออกจากบ้านนี้ไป อย่าเป็นกังวลไปเลยนะเหวินปิงลูกแม่”

“ได้ แม่อย่าลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับผมล่ะ ปีนี้ผม 22 แล้ว ไม่รีบแต่งตอนนี้ เดี๋ยวก็ไม่มีใครเอาผมหรอก”

จ้าวเสี่ยวหลงได้ยินผู้เป็นลูกชายบอกแบบนั้นก็รีบไล่ให้เหวินปิงไปที่อื่น

“แกพูดอะไรของแกเหวินปิง จะไปไหนก็รีบ ๆ ไปไป” จ้าวหมิงอวี้ไม่สนใจว่าทุกคนจะพูดอะไร เธอนั่งกินซาลาเปากับผักดองอย่างเอร็ดอร่อย

สองปีมานี้ครอบครัวจ้าวได้กินดีอยู่ดี จ้าวหมิงอวี้ได้ยินเรื่องพวกนี้ทุกวัน เธอจำได้ขึ้นใจว่าพ่อกับแม่และพี่ชายพูดอะไรบ้าง แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ คิดเสียว่าเป็นเสียงสุนัขเห่าก็แล้วกัน เมื่อชาติที่แล้ว…มีแค่เธอคนเดียวที่ทำงานบ้านงานเรือน เธอทำงานเยี่ยงทาสคนหนึ่ง

แต่…เงินสินสอดที่บ้านเฉินเสนอให้ทำให้พ่อกับแม่เธอตาบอด บังคับให้เธอแต่งงานกับเฉินเทียนหยู่จนได้ พอเธอแต่งงานไปอยู่ที่บ้านเฉิน เธอยังต้องมาดูแลแม่สามีกับลูกทั้งสองของเฉินเทียนหยู่อีก ความดีที่เธอทำไม่มีใครเห็น แม่สามีใส่ร้ายป้ายสีทำให้เฉินเทียนหยู่เข้าใจเธอผิดไป

สุดท้าย…เธอถูกเฉินเทียนหยู่จับไปขังไว้ที่คอกหมูทรมานจนเธอป่วยตาย เมื่อชาติที่แล้วเธอทำดีแค่ไหนก็ไม่มีใครเห็นค่า สุดท้ายต้องมาตาย อย่างอนาถ ในเมื่อทำดีแล้วไม่มีใครเห็นค่า เธอจะทำดีไปทำไม ? เธอทำให้ตัวเองมีความสุข อยู่อย่างสุขสบายจะไม่ดีกว่าเหรอ ?

จ้าวหมิงอวี้นึกถึงน้ำวิเศษที่เธอได้ดื่มลงไป เธอก็รีบกินอาหารที่อยู่บนโต๊ะอย่างบ้าคลั่ง เธออยากมีพละกำลังเหนือกว่าคนอื่น ใครกล้ามารังแกเธอ เธอจะต่อยให้ฝันร่วงเลยคอยดู หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ จ้าวหมิงอวี้ก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ ก่อนจะกระชับเสื้อคลุมหนาแล้วบอกกับทุกคนว่า

“ฉันกินเสร็จแล้ว ฉันไปนอนก่อนนะคะ” เหมาซื่อจวินถึงกับอึ้ง นี่ไม่ใช่เวลานอนนะ จานชามยังกองอยู่ตรงหน้า ถ้าจ้าวหมิงอวี้ไม่ช่วยนำไปล้าง แล้วใครจะทำหน้าที่นี้แทนเล่า

“หมิงอวี้ เดี๋ยว ! ” จ้าวหมิงอวี้ไม่สนใจเสียงเรียกของแม่ เธอเดินดุ่มๆ กลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง

ทุกคนกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่ เลิ่กลั่กมองหน้ากันไปมาด้วยความงุนงง จ้าวหมิงอวี้เกิดเป็นบ้าอะไร ? ปกติหลังจากที่ทานข้าวเสร็จ จะนำจานชามพวกนี้ไปล้างไม่ใช่หรือ ? จ้าวซิ่วเหมยกระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะหันไปกระซิบกับแม่เบา ๆ

“แม่ สงสัยพี่หมิงอวี้ไม่พอใจที่พี่เหวินปิงพูดเรื่องแต่งงานแน่ ๆ เลยค่ะ”

“นี่ เกี่ยวอะไรกับฉัน ? ดีแล้วที่ยัยนั่นเป็นหมัน” เหมาซื่อจวินได้ยินผู้ชายสุดที่รักพูดแบบนั้นก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย จ้าวซิ่วเหมยไม่อยากจะเชื่อว่าพี่ชายของหล่อนจะกล้าพ่นคำนั้นออกมาได้

จ้าวหมิงอวี้กำลังนอนอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ ทรุดโทรม ก่อนที่เธอจะเอนตัวลงนอน เธอไม่ลืมที่จะนำฟางแห้งมาปูใต้เตียง ทำให้เธอรู้สึกอุ่นขึ้นมาหน่อย จ้าวหมิงอวี้กำลังจะจมสู่ห้วงนิทรา อยู่ ๆ เสียงปริศนาก็ดังขึ้น

[ระบบรักข้ามมิติเปิดใช้งาน ภายในหนึ่งวัน ถ้าเจ้าของห้องไม่ทำภารกิจที่ระบบมอบหมายให้ ระบบจะตามหาเจ้าของห้องคนอื่นทำภารกิจนี้แทน ]

ครู่นั้น…เหมือนจ้าวหมิงอวี้จะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนที่วิญญาณเธอจะได้กลับมาเกินใหม่ เธอจำได้ว่าเสียงปริศนานี้เคยบอกกับเธอว่า…ถ้าเธอทำภารกิจสำเร็จ เธอจะได้ของตอบแทนเป็นข้าว เนื้อหมู เสื้อผ้า รองเท้า ข้าวของเครื่องใช้ นี่นา

พ่อกับแม่ไม่เคยซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เธอเลย เงินที่มีติดตัวอยู่ก็น้อยนิด ตอนนี้เธออยากจะมีชีวิตที่ดีเหมือนคนอื่นเขาบ้าง จ้าวหมิงอวี้ไม่อยากจะคิดอะไรมาก รีบตอบตกลงทันที

“ได้ ๆ พรุ่งนี้ฉันจะไปสานสัมพันธ์กับอี่ตาบ้าหยางอี้เฟิงอะไรนั่น” เมื่อคราที่เธอยังเด็ก เธอบังเอิญพลัดตกลงไปในน้ำ พอแม่พาเธอไปพบหมอที่หน้าหมู่บ้าน ถึงได้รู้ว่าเธอเป็นหมันไม่อาจมีลูกได้

พอจ้าวซิ่วเหมยรู้เรื่องนี้ ถึงกับไม่เชื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนได้ทะลุมิติมาอยู่ในยุคนี้ หล่อนกลับล่วงรู้ความลับว่านางเอกของนิยายเรื่องนี้เป็นหมันไม่สามารถมีลูกได้ ใช่…หล่อนทะลุมิติมาอยู่ในนิยายย้อนยุค นางเอกของเรื่องก็คือจ้าวหมิงอวี้

เนื้อหาในนิยายจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นสามปีต่อจากนี้ พูดถึงอาจารย์สอนชื่อดังอย่างจ้าวหมิงอวี้ เธอพบรักกับพระเอกลูกชายของ ผ.อ มหาลัยชื่อดัง จ้าวหมิงอวี้ได้แต่งงานกับผู้ชายคนนั้น ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

ก่อนที่จ้าวซิ่วเหมยจะได้ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ หล่อนไม่ได้ตั้งใจอ่านเนื้อหาในนิยายเรื่องนี้ หล่อนแค่อ่านผ่าน ๆ เนื้อหาที่อยากจะอ่านเท่านั้น หล่อนเคยอ่านเนื้อหาเกี่ยวกับพระรองในนิยายเรื่องนี้ เขาเป็นคนอ่อนโยน มีใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม เขาสู้ชีวิตจนได้กลายเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดแห่งยุค

จ้าวซิ่วเหมยชอบพระรองในเรื่องนี้อย่างสวี่หมิงหาวมาก หล่อนรู้สึกว่าพระรองอย่างสวี่หมิงหาวเหมาะสมกับหล่อนที่สุด หลังจากที่หล่อนได้ทะลุมิติมาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ หล่อนแน่วแน่ที่อยากจะแต่งงานกับสวี่หมิงหาวให้ได้ แต่น่าเสียดาย…สวี่หมิงหาวกลับรักจ้าวหมิงอวี้คนเดียวไม่แลตามองหญิงอื่นเลย

จ้าวซิ่วเหมยไม่รู้ว่าสวี่หมิงหาวจะชอบจ้าวหมิงอวี้ตอนไหน ? เมื่อไร ? อย่างไรเสีย…หล่อนต้องชิงลงมือคว้าใจสวี่หมิงหาวมาครองให้ได้ !! โชคดีที่หล่อนทะลุมิติมาก่อนที่เรื่องนั้นจะเกิดขึ้น ก่อนอื่น…หล่อนจะต้องวางยาจ้าวหมิงอวี้ก่อนที่จ้าวหมิงอวี้จะสอบเกาเข่าให้ได้

ให้จ้าวหมิงอวี้นอนป่วยตายอยู่บนเตียง ทำลายอนาคตของจ้าวหมิง อวี้ ถ้าจ้าวหมิงอวี้สอบเกาเข่าไม่ได้ ไม่ได้เข้าเรียนมหาลัย สวี่หมิงหาวก็จะไม่ได้เจอจ้าวหมิงอวี้ แต่ว่า…เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับหล่อนนี่นา หล่อนหาทางทำให้จ้าวหมิงอวี้แต่งงานกับผู้ชายคนอื่นดีกว่า

ถ้าจ้าวหมิงอวี้ได้เจอสวี่หมิงหาว ต่อให้สวี่หมิงหาวรักจ้าวหมิงอวี้แค่ไหน พอเขารู้ว่าจ้าวหมิงอวี้เคยทำเรื่องอย่างว่ากับเฉินเทียนหยู่ สวี่หมิงหาวก็ไม่มีทางรับความจริงเรื่องนี้ได้ แผนนี้หล่อนวางแผนมาตั้งนาน ไม่คิดว่า…จ้าวหมิงอวี้ที่ว่ายน้ำไม่เป็นกลับว่ายน้ำเป็นเสียอย่างนั้น ไม่พอแค่นั้น…จ้าวหมิงอวี้ยังทำให้หล่อนอับอายขายขี้หน้าต่อหน้าคนอื่นด้วย

จ้าวซิ่วเหมยโกรธจ้าวหมิงอวี้มาก แต่…สุดท้ายหล่อนก็ได้รู้ความจริงบางอย่าง จ้าวหมิงอวี้เป็นหมันอย่างนั้นเหรอ ? ดีเลย หล่อนจะได้ดำเนินแผนการต่อไปได้ เย็นวันนั้น…จ้าวหมิงอวี้เข้านอนเร็วกว่าทุกวัน จ้าวซิ่วเหมยได้ลากพ่อมาที่ครัว ก่อนจะบอกกับพ่อว่า

“พ่อคะ พี่เฉินเทียนหยู่อยู่ท้ายหมู่บ้านเราอยากจะได้พี่หมิงอวี้ไปทำเมียค่ะพ่อ”

“นี่ ลูกไม่รู้หรือว่าเทียนหยู่ปีนี้มันอายุเท่าไรแล้ว ? เมียเก่ามันทิ้งลูกไว้ตั้งสองคน ดูสภาพของไอ้เทียนหยู่สิ คนอย่างมันจะทำอะไรได้ บ้านเฉินจนยิ่งกว่าขอทาน เงินหนึ่งเหมาก็ไม่มีใช้ ให้หมิงอวี้แต่งงานกับมัน จะได้สินสอดเท่าไรกัน จะให้พี่สาวลูกแต่งงานกับไอ้เทียนหยู่ไม่ได้”

“แต่ว่า…พี่เทียนหยู่บอกว่าจะหาเงินมาแต่งพี่หมิงอวี้ให้ได้นะคะ” จ้าวซิ่วเหม่ยกระซิบบอกว่าเฉินเทียนหยู่จะให้สินสอด 100 หยวน

จ้าวเสี่ยวหลงได้ยินแบบนั้นถึงกับดวงตาเบิกกว้าง ผู้หญิงในหมู่บ้านนี้แต่งงานออกเรือนไป ได้เงินสินสอดมากสุดแค่ 50 หยวน บ้านเฉินจะยอมจ่ายสินสอดมากถึง 100 หยวนเพื่อแต่งจ้าวหมิงอวี้ลูกสาวของตนหรือ ?

“ไอ้เทียนหยู่มีปัญญาจ่ายค่าสินสอดให้เรามากถึง 100 หยวนจริง ๆ หรือ ?”

“พ่อ พี่หมิงอวี้สวยขนาดนั้น มีผู้ชายคนไหนบ้างที่จะไม่ชอบพี่เขา”

“เพราะพี่สาวลูกได้พ่อหรอกนะถึงได้สวยแบบนั้น แต่ว่า…ลูกก็รู้ไม่ใช่หรือ? ว่าหมิงอวี้เป็นหมัน เกิดไอ้เทียนหยู่รู้เข้า…จะไม่เปลี่ยนใจหรือ ?”

“พี่เทียนหยู่มีลูกชายลูกสาวแล้ว คงไม่สนใจเรื่องนี้หรอกค่ะพ่อ”

“อย่างนั้นก็ดี พ่อกลัวว่า… ”

“พ่อคะ พี่เหวินปิงกำลังรอเงินสินสอดจากพ่ออยู่นะคะ พอพี่เหวิน ปิงแต่งงานไปแล้ว พี่เขาจะมีหลานชายหน้าตาน่ารักน่าชังให้พ่อได้เชยชมนะคะ พ่อไม่ชอบเหรอ ?”

นึกถึงหลานชายตัวน้อยน่ารักน่าชัง จ้าวเสี่ยวหลงก็ผลิยิ้มอย่างมีความสุข