บทที่ 4 แผนร้ายของจ้าวซิ่วเหมย

“กลับมาคิดดูแล้ว ไอ้เทียนหยู่ก็ไม่ไม่แย่อย่างที่คิดนี่นา ว่าแต่…ลูกรู้ได้ยังไงว่าไอ้เทียนหยู่อยากจะได้หมิงอวี้ไปทำเมีย ? ทำไมไอ้เทียนหยู่ไม่ไปขอให้แม่สื่อมาพูดกับพ่อ มาขอให้ลูกช่วยทำไม ?”

จ้าวซิ่วเหมยได้ยินผู้เป็นพ่อถามแบบนั้นถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ยิ้มกลบเกลื่อน ก่อนจะบอกออกไปว่า

“พี่เขากลัวพ่อจะไม่ยอมรับพี่เขาค่ะ พี่เขาก็เลยให้แม่สื่อมาคุยกับฉัน พี่เขาอยากจะให้ฉันมาถามความคิดเห็นจากพ่อก่อน”

“อย่าไปยุ่งกับไอ้เทียนหยู่อีก เดี๋ยวชาวบ้านคนอื่นจะเข้าใจผิด ลูกโตเป็นสาวแล้วนะ สนิทกับผู้ชายคนอื่นมันดูไม่ดี”

จ้าวเสี่ยวหลงไม่พอใจมากที่รู้ว่าลูกสาวสุดที่รักของตนสนิทสนมกับเฉินเทียนหยู่ แม้ว่าจ้าวซิ่วเหมยจะดูบ้าน ๆ ไม่สวยเท่าจ้าวหมิงอวี้ แต่จ้าวซิ่วเหมยมีร่างกายที่แข็งแรงกว่าจ้าวหมิงอวี้ ไม่ได้เป็นหมันเหมือนจ้าวหมิงอวี้ จ้าวซิ่วเหมยเห็นสายตาที่พ่อมองมาที่หล่อนแล้ว อยู่ ๆ หล่อนก็ขนหนาวลุก

ในใจแอบคิด…ครอบครัวของนางเอกนิยายเรื่องนี้จริง ๆ เลยนะ ไม่ได้เรื่องเลยสักคน หมู่บ้านหลีนี้ แม้จะมีไฟฟ้าใช้ แต่ชาวบ้านที่นี่ไม่มีใครกล้าใช้ไฟฟ้าเลย ค่าไฟแพงกว่าที่พวกเขาคิด ไม่มีไฟฟ้าใช้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร สู้เข้านอนเร็วเสียยังดีกว่า

จ้าวซิ่วเหมยเดินตามเส้นทางขรุขระช้า ๆ หล่อนเดินมาที่บ้านเฉิน ก่อนจะเดินไปด้านหลังบ้านเฉิน หล่อนยืนนิ่งตรงหน้าประตูบานเก่า สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเคาะประตูเรียกคนข้างใน

“เข้ามาก่อนสิ เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้ว” จ้าวซิ่วเหมยมองช้ายแลขวาดู เห็นไม่มีใครเดินผ่านมาแถวนี้ หล่อนก็รีบเดินเข้าไปในบ้านเฉิน ทันทีที่หล่อนเดินเข้ามาบ้านเฉิน ก็ถูกเฉินเทียนหยู่บีบข้อมืออย่างแรง

“เธอยังกล้าโผล่หน้ามาหาฉันหรือซิ่วเหมย ?!! ” เพียะ !! ฝ่ามือหยาบตบที่ใบหน้าซูบผอมของจ้าวซิ่วเหมยอย่างแรง รอยฝ่ามือปรากฎชัดอยู่บนใบหน้าของหล่อน จ้าวซิ่วเหมยเผลอร้องออกมา เฉินเทียนหยู่เห็นแบบนั้นก็รีบปิดปากหล่อนไว้

“อย่าร้อง !! คนที่ฉันอยากจะได้ไม่ใช่เธอ !! แต่เป็นพี่สาวของเธอ !! เข้าใจไหม ?!! ”

จ้าวซิ่วเหมยได้ยินแบบนั้นร่างกายถึงกับสั่นระริกเพราะกลัว น้ำหูน้ำตาไหลพลั่งพลูออกมาไม่หยุด หล่อนรีบพยักหน้า เฉินเทียนหยู่ถุยน้ำลายใส่หน้าจ้าวซิ่วเหมย ก่อนจะปล่อยให้หล่อนได้เป็นอิสระ เขาเดินไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สายตามองสำรวจจ้าวซิ่วเหมยตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

“เธอโกหกฉันซิ่วเหมย หมิงอวี้ไม่ได้แค่ว่ายน้ำเป็น แต่หมิงอวี้ยังมีแรงเยอะกว่าฉันด้วย ที่ฉันมีสภาพแบบนี้ก็เพราะเธอคนเดียวเลย เธอยังกล้าโผล่หน้ามาที่นี่อีกหรือ ? เธออยากจะมาแก้แค้นแทนพี่สาวเธอหรือซิ่วเหมย ? คิดให้ดีนะ”

จ้าวซิ่วเหมยได้แต่ก้มหน้ามองต่ำ หล่อนไม่กล้าพูดอะไร ตอนนี้หล่อนรู้สึกสมเพศตัวเองมาก

“ฉันไม่ชอบผู้หญิงหน้าตาแปลกประหลาดอย่างเธอ คนอย่างเธอร้ายกว่าที่ฉันคิด ไหนบอกฉันมาซิ ? เธอมีแผนอะไร ?”

“หมิงอวี้เป็นหมัน พรุ่งนี้พี่ไปขอหมิงอวี้แต่งงานสิ พี่ไปบอกกับพ่อฉันนะว่าพี่มีลูกแล้วสองคน ไม่อยากมีลูกอีก พ่อฉันจะต้องยอมให้หมิง อวี้แต่งงานกับพี่แน่”

เฉินเทียนหยู่ได้ยินแบบนั้นแววตาพลันกระตุกวูบ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที เขาหงุดหงิดมากที่ได้ยินว่าหมิงอวี้เป็นหมัน

“หมิงอวี้เป็นหมัน เอามาทำเมียก็ไร้ประโยชน์เปล่า ๆ ”

“ต่อให้พี่สาวฉันเป็นหมัน แต่พี่สาวฉันสวย รูปร่างก็ดี พี่ไม่ชอบพี่สาวฉันจริง ๆ เหรอ ?”

เฉินเทียนหยู่เงียบไปพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง จ้าวหมิงอวี้เป็นหมันก็ไม่เป็นไร เขาชอบผู้หญิงที่หน้าตาไม่ใช่มดลูก อีกอย่าง…จ้าวหมิง อวี้เป็นผู้หญิงที่อ่อนโยน ไม่ทันคน เขาชอบผู้หญิงอย่างจ้าวหมิงอวี้

“ได้ แต่งก็แต่ง” ถ้าหล่อนไม่ต้องการกำจัดจ้าวหมิงอวี้ให้พ้นทาง หล่อนคงไม่โผล่หน้ามาที่นี่ให้เฉินเทียนหยู่ดูถูกหล่อนหรอก

“อีกเรื่องหนึ่ง…พี่จะต้องนำเงินสินสอด 100 หยวนไปให้พ่อฉันด้วย ถ้าพ่อฉันไม่ได้เงิน 100 หยวน พ่อไม่มีทางยอมให้พี่แต่งงานกับพี่สาวฉันแน่ เข้าใจไหม ?”

“หึ 100 หยวนแลกกับพี่สาวที่เป็นหมันมีลูกให้ฉันไม่ได้อย่างนั้นหรือ ? พ่อเธออยากจะได้เงินจนเสียสติไปแล้วหรือซิ่วเหมย ?”

“พี่สาวฉันเรียนจบมัธยมปลาย ถ้าคนอื่นมาขอพี่สาวฉันแต่งงานก็เรียกสินสอด 100 หยวนเหมือนกัน”

“ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่แต่ง” เฉินเทียนหยู่ปฏิเสธเสียงแข็ง

“ฉันจะออกให้พี่ 50 หยวน ส่วนพี่หาเงินมาเพิ่มอีก 50 หยวน” ถ้าเฉินเทียนหยู่ยังไม่ยอมช่วย หล่อนก็จะไปขอให้คนอื่นช่วยหล่อนแทนผู้ชายที่แต่งงานมีลูกแล้วที่หมู่บ้านนี้เยอะจะตาย เฉินเทียนหยู่ไม่ยอมช่วยคนอื่นอาจจะยอมช่วยหล่อนก็ได้

เงิน 50 หยวนนี้ คือเงินเก็บของหล่อน แม้ว่าหล่อนจะเสียดายก็เถอะ แต่หล่อนก็ต้องกำจัดจ้าวหมิงอวี้ออกไปจากชีวิตหล่อนให้ได้ จ้าวซิ่วเหมยไม่ได้โง่เหมือนจ้าวหมิงอวี้ ที่หาเงินได้เท่าไรก็เอามาให้พ่อกับแม่หมด ส่วนหล่อน…นอกจากจะเอาใจขอเงินพ่อกับแม่ใช้แล้ว หล่อนยังแอบเอาของในบ้านไปขายด้วย

“เธอคงมีเงินเยอะมากสินะซิ่วเหมย ออกเพิ่มสัก 80 หยวนสิ”

“พี่ไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร” เฉินเทียนหยู่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะบอกออกไปด้วยน้ำเสียงที่เจ้าเล่ห์ว่า

“เรื่องดี ๆ แบบนี้ฉันจะปฏิเสธได้ยังไง พรุ่งนี้ฉันจะให้แม่สื่อไปขอพี่สาวเธอ อย่าลืมเรื่องที่คุยกันวันนี้ล่ะ” จ้าวซิ่วเหมยยิ้มแห้ง ก่อนจะรีบเดินออกจากบ้านเฉินมา

จ้าวหมิงอวี้นอนอยู่บนเตียง เธอก็ได้ยินเสียงเปิดประตู เธอได้ยินเสียงพลิกกายไปมาของจ้าวซิ่วเหมย กว่าเธอจะข่มตาหลับได้ก็เกือบเช้า เช้าของอีกวัน…จ้าวหมิงอวี้ตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าที่สดใส เธอรีบเดินออกจากห้องไปล้างหน้าล้างตา กลิ่นหอมโชยมาจากในครัว ทำให้เธอรู้ได้ว่าพ่อกับพี่ชายของเธอกำลังจะออกไปขายเต้าหู้

หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จ จ้าวหมิงอวี้ก็เดินไปที่ครัวตักเอาน้ำเต้าหู้มากิน เหมาซื่อจวินกำลังกวาดลานบ้านอยู่ มองเข้ามาในบ้านเห็นจ้าวหมิงอวี้เดินไปเดินมาไม่ทำอะไรก็รู้สึกแปลกใจ ลูกสาวคนโตของตนเปลี่ยนไปมาก ไม่เหมือนจ้าวหมิงอวี้คนเดิมเลยสักนิด

“หมิงอวี้ ทำไมหน้าลูกถึงได้ขาวผ่องแบบนั้น ?” ใบหน้าของจ้าว หมิง อวี้ขาวไม่ต่างจากเต้าหู้เลย เหมาซื่อจวินจำได้ว่าหน้าของจ้าวหมิง อวี้ไม่ได้ข้าวขนาดนี้มาก่อน ดวงตากลมโตเป็นประกาย ริมฝีปากบางแดงระเรื่อ ดูสวยกว่าเมื่อก่อนมาก

จ้าวหมิงอวี้เลื่อนมือขึ้นมาแตะใบหน้าของตัวเองเบา ๆ สงสัยเป็นเพราะน้ำวิเศษนั่นแน่ ๆ เลย ผิวเธอถึงได้ขาวผ่องแบบนี้ อีกอย่าง…หลังจากที่ได้นอนเต็มอิ่มแล้ว เธอรู้สึกดีมาก ร่างกายสดชื่นแปลก ๆ ครู่นั้นจ้าวซิ่วเหมยโผล่มาจากไหนไม่รู้เอ่ยขึ้น

“แม่ ถ้าฉันได้นอนตื่นสายเหมือนพี่หมิงอวี้ ผิวฉันก็สวยเหมือนพี่เขานั่นแหละ” จ้าวหมิงอวี้คลี่ยิ้ม ก่อนจะหันไปพูดกับจ้าวซิ่วเหมยว่า

“ต่อให้เธอหลับยาวสามวันก็ไม่มีทางขาวผ่องเหมือนพี่หรอก” จ้าวซิ่วเหมยเลื่อนมือมากุมใบหน้าของตัวเองไว้ เมื่อคืนหล่อนถูกเฉินเทียนหยู่ตบก็จริง หล่อนจะรอดูวันที่จ้าวหมิงอวี้ไปอยู่ที่บ้านหยาง จ้าวหมิงอวี้คงมีสภาพไม่ต่างจากหล่อนตอนนี้หรอก

หลังจากที่จ้าวหมิงอวี้ทานมื้อเช้าเสร็จ แม่เรียกเธอให้ไปช่วยงานเธอก็ไม่ยอมไป เธอแอบวิ่งไปที่เล้าไก่ ก่อนจะขโมยไข่ไก่มา 5 ฟอง จากนั้นเธอก็รีบวิ่งออกจากบ้านไป เธอวิ่งมาที่ทุ่ง นำไข่ไก่นั่นมาต้มกิน ระหว่างที่จ้าวหมิงอวี้รอไข่สุกอยู่นั้น

อยู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา เฉินเทียนหยู่ภายนอกดูเหมือนจะอ่อนโยน แต่ความเป็นจริงแล้วเขากลับชอบใช้กำลังทำร้ายร่างกายผู้หญิง เขาดื่มสุรากลับมาที่บ้านทีไร มักจะลงมือตบตีทำร้ายร่างกายเธอทุกที หลังจากที่เธอแต่งงานกับเขา เธอถูกเฉินเทียนหยู่ทำร้ายร่างกายเป็นประจำ

มีอยู่วันหนึ่ง…เฉินเทียนหยู่พลัดตกลงมาจากเขา เขาได้รับบาดเจ็บหนัก วันนั้นเขาถึงไม่ทำร้ายเธออีก แต่…เขากลับตามติดเธอไม่ห่าง เธอเดินไปไหนเขาก็เดินตามไปทุกที่ เธอออกไปทำงานที่ทุ่งเขาก็ตามมาที่ทุ่ง เธอไปเข้าห้องน้ำเขาก็ตามเธอไปที่ห้องน้ำ เขาเหมือนวิญญาณร้ายตามรังควานเธอไม่ไปไหน

ถ้าเธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจ เขาจะปล่อยให้เธออดข้าวอดน้ำนานหลายวัน ส่วนแม่ของเฉินเทียนหยู่ ชอบนั่งเย็บผ้าที่หน้าประตูบ้านใหญ่ทุกวัน มือเย็บผ้า แต่ปากดุด่าต่อว่าเธอไม่หยุด ส่วนลูกทั้งสองของเขา ไม่รู้ว่าเขาเลี้ยงลูกมายังไง ทั้งผอมทั้งคล้ำ เด็กทั้งสองคนนั้นไม่ชอบพูด ชอบจ้องหน้าเธอมากกว่า ดูแล้วน่ากลัวยิ่งกว่าผีซะอีก

ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเฉินไม่ต่างจากใช้ชีวิตในเรือนจำ ถูกจิกหัวใช้งานยิ่งกว่าทาส แต่ว่า…มีคนคนหนึ่งทำให้เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อ คนคนนั้นทำให้เธอรู้ว่า เธอไม่ได้เป็นเหมือนอย่างที่แม่สามีเธอพูด ไม่ใช่ผู้หญิงไร้ค่าใจง่ายอย่างที่ชาวบ้านเล่าลือกัน

เธอเป็นผู้หญิงที่มีค่า ดูเหมือนคนคนนั้นจะรู้ว่าเธอแยกห้องนอน ไม่ได้นอนร่วมห้องกับเฉินเทียนหยู่ วันไหนที่เธอถูกเฉินเทียนหยู่ทำร้ายร่างกาย คนคนนั้นจะนำยามาวางไว้ที่ประตูหน้าต่างให้เธอ นอกจากยาทาแล้ว ยังมีไข่ไก่ หมั่นโถว ซาลาเปา ข้าวโพดชุบแป้งทอด บางครั้งยังมีพะโล้เนื้อหมูมาให้เธอกินด้วย