ช่วงชิง

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่ร้านอาหารฝรั่งเศส ณลิน และ ปอร์เช่ ก็ไม่ได้เดินทางไปที่อื่นอีก แต่กลับมาที่บ้านของณลินโดยมีปอร์เช่เป็นคนขับรถมาส่ง บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความเงียบสงบ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ณลินเอนศีรษะพิงเบาะรถ ใบหน้าของเธอฉายแววครุ่นคิด ในขณะที่ปอร์เช่มองตรงไปข้างหน้า แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย

"ริน... เธอโอเคไหม?" ปอร์เช่เอ่ยถามขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ขณะที่รถแล่นเข้าสู่บริเวณหน้าบ้านของเธอ

ณลินหันไปมองเขา เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเป็นห่วงอย่างชัดเจน แววตาที่เธอเคยเมินเฉยมาตลอดในชาติที่แล้ว

"ฉันไม่เป็นไรค่ะปอร์เช่... แค่... ตกใจนิดหน่อย" เธอตอบ

"ฉันขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" ปอร์เช่พูดด้วยความรู้สึกผิด

ณลินส่ายหน้า "ไม่หรอกค่ะปอร์เช่ มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย... ตรงกันข้าม... ขอบคุณนะคะที่ปกป้องฉัน" เธอพูดด้วยรอยยิ้มจริงใจ

ปอร์เช่ยื่นมือมาแตะที่แก้มของเธออย่างอ่อนโยน "ไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันก็จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอนะริน... ไม่ว่าเธอจะเลือกฉันหรือไม่ก็ตาม"

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของณลินอบอุ่นอย่างประหลาด เธอจับมือของเขาไว้แน่น "ฉันเลือกคุณค่ะปอร์เช่... ฉันเลือกคุณแล้ว"

ทันใดนั้นเอง รถยนต์คันหรูของ พิม ก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของณลินอย่างกะทันหัน ทำให้ทั้งสองต้องผละออกจากกัน พิมลงจากรถด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ดวงตาของเธอฉายแววความอิจฉาริษยาและความโกรธอย่างชัดเจน เมื่อเห็นณลินและปอร์เช่กำลังจับมือกัน พิมไม่รีรอที่จะเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ทันที

"พี่รินคะ!" พิมเอ่ยเสียงดัง ก่อนจะพุ่งเข้าไปประชิดตัวณลินราวกับจะต้องการแสดงความเป็นเจ้าของพื้นที่

ณลินถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ เธอมองใบหน้าที่แสร้งทำเป็นเป็นห่วงของน้องสาวบุญธรรมด้วยสายตาเรียบเฉย พิมหันไปมองปอร์เช่ด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะหันกลับมาที่ณลิน

"พี่รินเป็นอะไรไปคะ? ทำไมถึงได้มีท่าทีแปลกๆ แบบนี้? แล้วพี่ปอร์เช่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?" พิมถามรัวเร็ว

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร... และปอร์เช่ก็แค่มาส่งฉัน" ณลินตอบอย่างใจเย็น "ส่วนท่าทีของฉัน... ฉันว่ามันไม่แปลกหรอกนะ เพราะฉันไม่ได้เป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว"

คำพูดของณลินทำให้พิมถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เธอจับต้นชนปลายไม่ถูก ก่อนจะตัดสินใจพุ่งเป้าไปที่ปอร์เช่แทน

"พี่ปอร์เช่คะ พิมไม่เข้าใจเลย... ทำไมพี่ถึงได้มากับพี่ริน... ทั้งๆ ที่พี่รินก็กำลังคบกับพี่คิมหันต์อยู่" พิมพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดูน่าสงสารและไร้เดียงสาที่สุด "มันไม่ถูกต้องเลยนะคะที่พี่ทำแบบนี้"

ปอร์เช่ไม่ได้ตอบคำถามของพิม เขากลับหันมามองณลินด้วยสายตาที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังรอให้เธอเป็นคนตอบเอง ณลินยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เธอรู้ว่าเกมนี้คือการปะทะกันอย่างตรงไปตรงมา

"พิม... เธอคงจำไม่ได้สินะว่าก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมงฉันได้บอกอะไรไป?" ณลินเริ่มเปิดฉาก พิมหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่ก็พยายามยิ้มสู้

"พี่รินหมายถึงอะไรคะ?"

"ฉันบอกว่าฉันกับคิมหันต์กำลังจะเลิกกัน... และฉันก็ไม่ได้คบกับเขาอีกต่อไปแล้ว" ณลินพูดอย่างชัดเจนและดังพอที่จะทำให้พิมต้องเจ็บจี๊ด "และที่สำคัญ... ฉันกลับมาเลือกคนที่ฉันควรจะเลือกตั้งนานแล้ว"

เธอจับมือของปอร์เช่ขึ้นมาอย่างจงใจ แล้วยิ้มให้เขาอย่างหวานซึ้ง พิมมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ ความอิจฉาในใจของเธอปะทุขึ้นจนยากที่จะควบคุม เธอเกลียดณลิน เกลียดที่ณลินเกิดมาพร้อมกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอปรารถนา ตั้งแต่ความรักของพ่อแม่บุญธรรม ไปจนถึงความรักของผู้ชายที่ดีอย่างปอร์เช่

"พี่ริน..." พิมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเสียใจ "พิมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพี่ถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้... พี่รินคนเก่าหายไปไหนแล้วคะ?"

ณลินหัวเราะในลำคอ "ณลินคนเก่าตายไปแล้ว... ตายไปพร้อมกับความโง่เขลาและความไว้ใจที่ฉันเคยมีให้คนอย่างเธอและคิมหันต์"

คำพูดนั้นทำให้ใบหน้าของพิมซีดเผือดลงทันที เธอรู้ว่าณลินกำลังพูดถึงอะไร แต่เธอไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

"พี่รินคะ... พี่พูดอะไรออกไป พิมไม่เข้าใจเลยค่ะ..." พิมทำท่าจะร้องไห้ "พิมรักพี่รินเหมือนพี่สาวแท้ๆ นะคะ ทำไมพี่รินถึงได้ใจร้ายกับพิมขนาดนี้"

"รักเหรอ?" ณลินหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม "ถ้าเธอรักฉันจริง เธอคงไม่คอยทำตัวเป็นเด็กน้อยน่าสงสารต่อหน้าคิมหันต์หรอกพิม... และเธอคงไม่ไปนั่งกินข้าวกับสามีของฉันในวันที่ฉันควรจะได้ฉลองกับเขาหรอก!" ณลินเน้นคำว่า 'สามี' อย่างจงใจ

"พี่ริน..." พิมอ้าปากค้างด้วยความตกใจที่ณลินล่วงรู้ความลับนี้ได้ "พี่รินเข้าใจผิดแล้วนะคะ! พิม... พิมไม่มีทางทำแบบนั้นกับพี่รินแน่นอนค่ะ"

"โกหก!" ณลินสวนกลับทันควัน "เธอคิดว่าฉันเป็นคนโง่เหรอพิม? ฉันจำได้ดีนะ วันที่ฉันขอให้คิมหันต์มาทานข้าวที่ร้านนั้น เขาปฏิเสธฉันเพราะบอกว่ามีธุระสำคัญ... แต่ธุระสำคัญของเขากลับเป็นการพาเธอไปฉลองเรื่องสอบผ่าน!"

ปอร์เช่ที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ยื่นมือมาจับมือของณลินแน่นเพื่อเป็นการปลอบประโลม ณลินหันไปยิ้มให้เขาอย่างซาบซึ้งใจ

พิมเห็นการกระทำของปอร์เช่แล้วยิ่งเดือดดาล "พี่ริน! ทำไมพี่ถึงได้เชื่อคนนอกมากกว่าน้องสาวตัวเองคะ!? พี่ปอร์เช่เขาแค่..."

"พอได้แล้วพิม!" ณลินตัดบทเสียงดังฟังชัด "ฉันไม่เคยเชื่อในตัวเธออีกต่อไปแล้ว... และจากนี้ไปก็ไม่ต้องมาทำเป็นน้องสาวผู้แสนดีต่อหน้าฉันอีก! ความสัมพันธ์ของเรามันจบไปแล้ว!"

น้ำตาของพิมไหลอาบแก้มทันที แต่ณลินรู้ดีว่ามันเป็นน้ำตาที่มาจากความเจ็บใจ ไม่ใช่ความเสียใจ พิมหันไปมองปอร์เช่ด้วยสายตาที่แสดงความขอความเห็นใจ แต่ปอร์เช่ก็ยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ

"พิม... พี่รินเขาพูดถูกแล้ว" เสียงทุ้มต่ำของ คิมหันต์ ดังขึ้นจากด้านหลังของพิม ทำให้ทุกคนหันไปมอง คิมหันต์ลงจากรถด้วยสีหน้าที่ยังคงบึ้งตึง ดวงตาของเขาจ้องมองณลินและปอร์เช่ด้วยความโกรธจัด

"ริน... เธอไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจเรื่องของเราคนเดียว!" คิมหันต์เดินเข้ามาหาณลินอย่างคุกคาม

ปอร์เช่ก้าวเข้ามาขวางทันที "คุณคิมหันต์ครับ... กรุณาอย่าเข้าใกล้คู่หมั้นของผมครับ"

"คู่หมั้นงั้นเหรอ!?" คิมหันต์หัวเราะเยาะ "อย่ามาพูดจาตลกหน่อยเลยปอร์เช่! เธอเพิ่งจะถอนหมั้นกับแกไปเมื่อสามปีที่แล้วเองไม่ใช่รึไง!?"

"แต่ตอนนี้ผมกับรินกลับมาคบกันแล้วครับ" ปอร์เช่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "และครั้งนี้... เธอจะไม่มีทางถอนหมั้นกับผมอีกแน่นอน"

ณลินยิ้มกว้าง เธอไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน การที่ได้เห็นผู้ชายสองคนแย่งชิงความเป็นเจ้าของในตัวเธอ ไม่ใช่เพราะเธอต้องการความสำคัญ แต่เพราะมันแสดงให้เห็นว่าเธอเลือกคนไม่ผิดอีกต่อไปแล้ว

"พี่คิมหันต์คะ! พี่ต้องจัดการกับพี่รินให้ได้นะคะ! พี่รินเป็นของพี่นะ!" พิมที่ยืนอยู่ข้างๆ คิมหันต์เอ่ยขึ้นอย่างลนลาน เธอมองณลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา

ณลินยิ้มเยาะ "พิม... เธอไม่ต้องมาทำเป็นห่วงคิมหันต์หรอก... ฉันว่าเธอควรจะดีใจมากกว่านะที่ฉันยอมยกผู้ชายเฮงซวยแบบนี้ให้เธอ"

"ริน!" คิมหันต์ตะคอกขึ้นมาอย่างสุดจะทน เขายื่นมือออกไปจะจับแขนณลิน แต่ปอร์เช่ก็คว้ามือของเขาไว้ก่อน

"อย่าแตะต้องเธอครับ... ถ้าคุณไม่อยากมีเรื่อง" ปอร์เช่พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

"แก! แกกล้าดียังไงมาขวางฉัน!" คิมหันต์กระชากมือกลับ แต่ปอร์เช่ก็ไม่ยอมปล่อย

เหตุการณ์เริ่มบานปลาย พิมที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบเข้ามารั้งคิมหันต์ไว้ "พี่คิมหันต์คะ... อย่าเลยนะคะ... พิมไม่อยากให้พี่มีเรื่อง"

"พิม... ปล่อยฉัน!" คิมหันต์พยายามสะบัดมือออก แต่พิมก็ไม่ยอมปล่อย ณลินมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช

"เห็นไหมคะปอร์เช่... นี่แหละค่ะชีวิตคู่ที่ฉันเคยปรารถนา" ณลินพูดประชดประชัน "ผู้ชายที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ และมีน้องสาวบุญธรรมที่คอยทำตัวเป็นภรรยาอยู่ตลอดเวลา"

คำพูดของณลินทำให้ทั้งคิมหันต์และพิมหน้าชาไปตามๆ กัน ณลินรู้สึกได้ถึงความสะใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอได้แก้แค้นในสิ่งที่เธอเคยได้รับในชาติที่แล้วอย่างสาสม

"คิมหันต์... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างระหว่างเรามันจบลงแล้ว" ณลินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง "ส่วนบริษัทของพี่... ฉันขอให้พี่โชคดีกับมันแล้วกันนะคะ เพราะต่อจากนี้ไป... ฉันจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับมันอีกต่อไปแล้ว"

คำพูดของณลินทำให้คิมหันต์หน้าซีดเผือดทันที เพราะเขารู้ดีว่าถ้าไม่มีแรงหนุนจากบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของพ่อณลิน บริษัทของเขาจะไม่มีทางเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้ และความฝันของเขาก็จะพังทลายลงในพริบตา

"ริน! เธอจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!" คิมหันต์ตะโกน

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ?" ณลินยิ้ม "ฉันเป็นอิสระแล้ว และฉันก็มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจทุกอย่างในชีวิตของฉัน... และฉันก็จะเลือกคนที่จะดูแลฉันอย่างแท้จริง... ไม่ใช่คนที่คอยแต่จะหลอกลวงฉันไปวันๆ"

เธอหันไปมองปอร์เช่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่น ปอร์เช่ส่งยิ้มอ่อนโยนกลับมาให้เธอ ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามาโอบกอดณลินไว้แน่น

"ไปเถอะค่ะปอร์เช่... เราไม่ต้องสนใจคนพวกนี้แล้ว" ณลินพึมพำ

"ครับ... เราไปกันเถอะครับ" ปอร์เช่พยักหน้า ก่อนจะพาณลินเดินตรงเข้าไปในบ้านอย่างไม่แยแส ปล่อยให้คิมหันต์และพิมยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความอับอาย และความพ่ายแพ้