로그인'พราวนภา’ แม่ม่ายสาวทรงเสน่ห์ที่หย่าขาดจากสามีเก่าไปหลายสิบปี แต่จะเป็นเช่นไร หากพราวนภาโคจรมาพบกันกับสามีเก่าของเธอในวันงานอบรมในวงการน้ำหมึก
더 보기Sevi terbangun dengan rasa lengket di area dadanya. Awalnya ia mengira itu hanya keringat karena cuaca panas. Namun saat jemarinya menyentuh, terasa basah. Ia tercekat, lalu buru-buru masuk ke kamar mandi.
Di depan cermin, pandangannya membeku. Dari dadanya, cairan putih kekuningan merembes pelan. Ia menekan sedikit, rasa nyeri menjalar, dan cairan itu keluar lebih deras.
“Apa-apaan ini…?” bisiknya, panik.
Jantungnya berdebar tak beraturan. Ia belum pernah hamil. Siklus haidnya normal. Ia bahkan belum pernah disentuh. Jadi kenapa tubuhnya bereaksi seperti ini? Ingatannya langsung melayang ke malam sebelumnya—dua botol susu stroberi edisi terbatas BerryStraw – Limited Edition yang ia habiskan. Rasanya lebih segar, lebih manis dari biasanya. Terlalu manis.
Sevi terduduk di tepi ranjang, memegangi dadanya yang berdenyut, antara nyeri dan sensasi panas yang tak ia pahami. Ia mencoba menenangkan diri, tapi waktu tak berpihak padanya. Ia tetap harus berangkat kerja. Dengan pasrah, ia menutup dadanya dengan lapisan pakaian ekstra dan tisu untuk menahan rembesan.
Di kantor, ia berulang kali harus ke kamar mandi untuk mengganti tisu. Sulit baginya berkonsentrasi. Namun siang itu, sebuah pesan masuk: ia dipanggil ke ruangan Arlan, bosnya, untuk menyerahkan laporan hasil uji kualitas.
Sevi masuk dengan langkah ragu. Duduk di hadapan Arlan, ia berusaha bersikap profesional. Ia membungkuk sedikit saat menyerahkan berkas. Tapi gerakannya terhenti ketika menyadari tatapan Arlan… tepat ke arah dadanya.
Alis pria itu bertaut. “Sevi… kenapa bajumu basah?”
“A—” Sevi buru-buru menunduk, menutupi bagian itu dengan map. “Bukan apa-apa, Pak. Cuma… ketumpahan minuman.”
Arlan mengangkat kepala. Ekspresinya tetap dingin, tapi jauh di balik tatapan datarnya, ada sesuatu yang lain. Bukan sekadar heran, tapi juga… terusik. Selama ini, ia sudah terbiasa menahan diri di hadapan Sevi—karyawan yang diam-diam mencuri perhatiannya sejak awal masuk kerja.
Senyum tipis Sevi saat rapat, cara dia tenggelam dalam laporan, seseorang yang menyukai pekerjaan diri sendirinya adalah wanita yang langka. Hingga wangi samar stroberinya yang entah kenapa selalu tertinggal di sekitar meja kerja. Semua itu sudah lama membuat Arlan waspada terhadap dirinya sendiri.
Kini, dengan Sevi duduk di depannya dalam keadaan canggung, wajah memerah, dan noda basah yang jelas membekas di bajunya, pertahanan yang ia bangun terasa retak.
“Di kantor, penampilan nggak cuma harus rapi. Baju kamu seperti ini nggak sopan. Saya harap—”
“Saya mengerti, Pak,” Sevi langsung memotong. Ia berdiri terburu-buru, pipinya panas. “Maaf. Saya akan… bereskan.”
Ia keluar hampir berlari.
Arlan masih menatap pintu yang tertutup, rahangnya mengeras. Aroma manis samar menggantung di udara. Aroma yang sejak dulu diam-diam membuatnya lemah, kini terasa semakin kuat. Ia mengembuskan napas panjang, tapi itu tak menghapus sensasi yang tertinggal.
มือเรียวของคุณขวัญวัจนีพลิกดูด้านหลังก็ปรากฎว่าสร้อยเส้นนี้สลักทั้งชื่อและนามสกุลของขวัญสุตา เวทยาไวทยานันท์“ขวัญสุตา เวทยาไวทยานันท์” ขวัญวัจนีกล่าวพลางเอ่ยถามหญิงสาวอย่างรวดเร็ว“หนูคือทายาทตระกูลเวทยาไวทยานันท์ที่กำลังประกาศตามหาทายาทให้มารับมรดกค่ะ” สตรีวัยกลางคนกล่าวกับขวัญสุตาอย่างดีอกดีใจขวัญสุตาพยักหน้ายิ้มรับ ดวงหน้าหวานแต้มรอยยิ้มระบายเล็กน้อย แต่เวลานี้ขวัญสุตาไม่อยากกังวลมากนักเพราะห่วงเจ้าตัวน้อยในครรภ์ของเธอเสียมากกว่าหญิงสาวจึงตอบสตรีผู้มาเยือนอย่างสุภาพ ขวัญสุตาตอบรับที่จะไปรับมรดกในส่วนที่เป็นของคุณพ่อเธอนี้ ทว่ายังมีสิ่งหนึ่งที่หญิงสาวอยากจะร้องขอพวกเขา“ขวัญ..ศรกลับมาแล้ว” สรศักดิ์เอ่ยขึ้นพลางชูถุงอาหารเป็นเวลาเดียวกันกับที่หมอมาตรวจขวัญสุตาพอดิบพอดี“เดี๋ยววันนี้หมอให้กลับบ้านได้แล้วนะครับ” แพทย์หนุ่มกล่าวอย่างรวดเร็ว“ค่ะคุณหมอ” ขวัญสุตาเอ่ยรับคำแพทย์หนุ่มพลางเหลียวมองสรศักดิ์ที่ยืนอยู่อย่างลิงโลดดวงหน้าหวานของขวัญสุตาแย้มรอยยิ้มเล็กน้อย พลางส่งยิ้มให้กับสรศักดิ์อย่างสดใสเวลานี้ขวัญสุตาเลือกแล้วว่าเธอจะฝากใจและวางชีวิตไว้กับสรศักดิ์ แววตาคู่นั้นของเขาทำให้ขวัญ
เวลานี้ขวัญสุตากับกำลังตั้งครรภ์กลับสรศักดิ์ที่ชาตินี้ชาติเธอไม่คิดว่าจะมารักเขาได้เลยสักนิดสรศักดิ์แม้ภายนอกจะเป็นคนอ่อนโยนหากขวัญสุตาสัมผัสได้ถึงเนื้อแท้ของชายหนุ่ม เธอไม่อยากให้เขาก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอไม่ว่าผู้ชายคนไหนก็ตามบนโลกใบนี้ทว่าเมื่อมาถึงจุดนี้แล้วขวัญสุตาก็พร้อมจะเปิดใจให้กับเขาคนใหม่แล้วเหมือนกัน“เราจะอยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูกนะเจ้าตัวเล็ก” ขวัญสุตาเอ่ยแล้วลูบมือไปมาบริเวณท้องอย่างหวงแหนประตูของห้องในโรงพยาบาลเปิดออกกว้างตามด้วยร่างของสตรีคนหนึ่งในชุดเรียบหรูที่หญิงสาวอดรู้สึกไม่ได้ว่าใบหน้าของสตรีผู้มาเยือนนั้นคล้ายใครสักคนที่ขวัญสุตาเคยรู้จักมาก่อน“คุณขวัญสุตา สัตยานันท์ หรือเปล่าคะ” เสียงเข้มของสตรีผู้มาเยือนทำให้ขวัญสุตาเงยหน้าสบสายตาคู่สวยคมของสตรีคนนั้น“ใช่ค่ะ คุณน้า” ขวัญสุตาเอ่ยตอบหญิงสาวผู้มาเยือนอย่างสุภาพอ่อนน้อมดวงตาคู่งดงามฉายแววเฉลียวฉลาด หญิงสาวลอบสังเกตอากัปกิริยาของสตรีใบหน้าสวยคมตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์“คุณขวัญยังจำคุณป้าของตนเองไม่ได้เหรอคะ” คุณขวัญวัจนีกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง ทว่าขวัญสุตาไม่มีทีท่าหวาดกลัวหรือกริ่งเกรงในสุ้มเสียงของคุณป้า
ขวัญสุตาที่สู้แรงสรศักดิ์ไม่ได้ หญิงสาวปราดสายตามองชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ หญิงสาวลอบมองอากัปกิริยาของสรศักดิ์ที่พยายามห้ามปรามเธออย่างไม่เข้าใจนัก“ศรปล่อยขวัญจะกลับบ้าน” ขวัญสุตาเอ่ยอย่างดื้อดึงจนทำให้สรศักดิ์อดหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้ ชายหนุ่มจึงโพล่งออกไปอย่างหัวเสีย“ขวัญ…ฟังศรนะ...ขวัญกำลังตั้งครรภ์ลูกของศร เลิกเอาแต่ใจได้แล้ว” สรศักดิ์เอ่ยขี้นด้วยเสียงดังลั่นอย่างลืมตัวขวัญสุตานิ่งไปอึดใจ หญิงสาวรู้สึกตระหนกมากเมื่อทราบความจริงว่าตนเองตั้งครรภ์ได้เพียงสองสัปดาห์เท่านั้น สาวเจ้ารู้สึกราวกับเป็นลมทั้งยืนเพราะเวลานี้ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเสียจนเธอตั้งหลักแทบไม่ทันสรศักดิ์เห็นใบหน้าของขวัญสุตาซีดเผือดราวกับกระดาษขาวก็ทำให้ชายหนุ่มตระหนกตกใจกว่าเดิม“ขวัญ...ศรดีใจมากเลยนะที่ขวัญกำลังท้องลูกของเรา” สรศักดิ์กล่าวอย่างดีใจจนปิดไว้ไม่มิด“แต่ขวัญกลัว” ขวัญสุตาเอ่ยเสียงเครืออย่างวิตกกังวลใจสรศักดิ์ดึงร่างอรชรของขวัญสุตาเข้ามากอดใกล้ ชายหนุ่มจุมพิตไปที่ปอยผมของหญิงสาวอย่างถนอม“ไม่มีใครทำอะไรขวัญแล้วนะศรอยู่นี่ขวัญไม่ต้องกังวลอะไรแล้วนะ” สรศักดิ์เอ่ยแล้วปลอบประโลมอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนทว่า
โรงพยาบาลเอกชน XXX“หมอยินดีด้วยนะครับ คุณกำลังจะได้เป็นพ่อคน” แพทย์หนุ่มเอ่ยกับสรศักดิ์อย่างยินดี“คุณหมอหมายความว่าอย่างไรครับ” สรศักดิ์เอ่ยถามแพทย์หนุ่มอย่างไม่เข้าใจมากนัก“คุณขวัญสุตาตั้งครรภ์ได้สองสัปดาห์แล้วครับ ช่วงนี้ระมัดระวังไม่ให้กระทบกระเทือนทั้งร่างกายและจิตใจของคุณภรรยานะครับ” แพทย์หนุ่มเอ่ยแล้วเดินจากไปชายหนุ่มรู้สึกราวกับว่าเขาอยู่ในความฝันทว่าสรศักดิ์กลับต้องขมวดมุ่นคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง“แล้วใครเป็นพ่อของเด็ก” สรศักดิ์เอ่ยถามกับนภตุลย์ทันทีที่อยู่ด้วยกันสองต่อสอง“อย่ามามองวันนั้นข้าแตกนอก” นภตุลย์เอ่ยกับสรศักดิ์อย่างกรุ่นโกรธ“อภัยให้ขวัญเถอะนะ ข้าขอร้อง” สรศักดิ์เอ่ยขึ้นแล้วสบสายตาของนภตุลย์อย่างจริงจัง“ข้าไม่โกรธเมียเอ็งก็ได้เว้ย” นภตุลย์เอ่ยขึ้นอย่างประชดประชันกว่าเดิม“ขวัญก็ขอโทษเอ็งแล้วไง” สรศักดิ์เอ่ยขึ้นกับนภตุลย์กับเพื่อนสนิทหนุ่มด้วยแววตาเว้าวอน“เออ ข้าไม่โกรธแล้ว เดี๋ยวเดือนหน้าข้าจะย้ายบริษัทแล้วว่ะ” นภตุลย์เอ่ยกับเพื่อนสนิทที่สุดของเขาอย่างรวดเร็ว“ทำไมว่ะ...” สรศักดิ์เอ่ยถามเพื่อนสนิทของเขาในที่ทำงานเพียงคนเดียวเป็นเวลาเดียวกับที่นัทรียาเดินเข้ามาห
“คุณขวัญหิวข้าวเหรอครับ” นภตุลย์เอ่ยทันทีที่ได้ยินเสียงท้องร้องของขวัญสุตา“ค่ะ” ขวัญสุตาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกกุตะกักอย่างขวยเขินหญิงสาวส่งยิ้มให้นภตุลย์อย่างเขินๆ“ถ้าคุณขวัญไม่รังเกียจไปทานด้วยกันได้นะครับ” นภตุลย์เอ่ยขึ้นแล้วลอบมองใบหน้าของขวัญสุตาที่เวลานี้แต่งแต้มประทินโฉมอย่างงดงาม“ได้ค่ะ”
“ผมลืมไม่ลงเลยพี่ แต่ผมได้ยินมาว่าเขาสองคนจะหมั้นกันแล้ว” นภตุลย์เอ่ยเสียงเครียดเขากระดกกาแฟจากแก้วกระดาษเข้าไปในปาก“ไอ้ศรนี่มันร้ายจริง ๆ เว้ย” ศรุตเอ่ยกับน้องชายของเขาอย่างนึกเขม่นสรศักดิ์อย่างขำขันดวงตาคู่คมของศรุตทอดมองไปยังใบหน้าของนภตุลย์ที่เวลานี้หมองเศร้ายิ่งกว่าเดิม หาดนภตุลย์ไม่ใช่น้องช
ริมฝีปากบางของขวัญสุตาสั่นระริก ยามเมื่อเวลานี้นภตุลย์จับใบหน้ามนเชยขึ้นแล้วบดจูบริมฝีปากอวบอิ่มของขวัญสุตาอย่างรุนแรงขวัญสุตาอดนึกถึงคำพูดของนภตุลย์ไม่ได้ว่า หากใครเล่นเกมนี้โดยมีน้ำไหลออกมาก่อนจะได้เป็นทาสและต้องยอมให้นายทาสกระทำอะไรกับตนเองก็ได้ภายในสามวันนี้ขวัญสุตาไม่ร้องสักนิดเดียวหญิงสาวพย
ศรุตถอนแก่นกายำออกจากช่องทางสวาทของขวัญสุตาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวอดรู้สึกกระตุกด้วยความเสียวแปลบไม่ได้“สนุกกันพอหรือยัง” ขวัญสุตาเอ่ยขณะที่ยามนี้ช่องทางรักของหญิงสาวถูกสอดใส่เข้าไปใหม่ด้วยแท่งไอติมของนภตุลย์“ถามตัวเองดีกว่ามั้ง” นภตุลย์เอ่ยขึ้นพลางหยุดการกระทำของตนเอง“ขวัญหรอกเราว่าชอบเรา...แล้วไป





