บทที่ 12 สงสัย 3

เฮ้อ…ไป ๆ มาถ้าเอาแต่ยึดติดกับความหลังครั้งก่อน ชีวิตนี้คงไม่ต้องทำอะไร สืบสานที่อยู่ตรงหน้าแม้จะไม่ใช่คนที่รักเขาอย่างสุดหัวใจเหมือนเดิม แต่ก็ไม่ได้ผลักไล่ไสส่ง แค่นี้ก็ดีถมเถ ทศวรรษเอียงหน้าน้อย ๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างใบหู

“ขอบคุณครับ…ที่รัก” สืบสานตาเบิกกว้าง ลมหายใจร้อน ๆ เมื่อครู่ทำเอาใบหูแดงระเรื่อ แต่ก็ยังพยายามเก็บสีหน้าอย่างเต็มที่ ก่อนจะแสร้งทำเป็นโวยวาย

“เล่นอะไรของคุณ” ทศวรรษหัวเราะกับท่าทีนั้น เขาส่ายหน้าอย่างระอา

“ไม่ขอบคุณก็ว่า ขอบคุณก็ว่า ตกลงคุณจะเอายังไงกันแน่”

“แค่ขอบคุณก็พอ” สืบสานเบือนหน้าหนีไปอีกทาง สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ให้กับคนตัวเล็กตรงหน้า

“คุณนอนก่อนเถอะ ผมจะไปนั่งอ่านหนังสือตรงนั้น”

“ทำไมไม่นั่งอ่านในห้อง”

“ไม่รู้สิ ม่านราตรีที่โรยตัวลงมาช่วยอำพรางหลายสิ่งหลายอย่าง เหมือนว่าผมอยู่กึ่งกลางระหว่างม่านราตรีทั้งสอง อีกอย่างมันเหมือนว่าผมได้ย้อนเวลาไปในตอนที่คุณยังเด็ก ที่ตรงนั้นหากคุณไม่ว่าผมก็ขออนุญาตจับจอง”

“เหอ ๆ ถ้าคุณสบายใจก็ตามสบายเถอะ”

“ขอบคุณครับ” เป็นรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ออกมาจากใจจริง แม้ว่าสีหน้าจะขาวซีดเนื่องจากไข้หวัดเริ่มรุมเร้าเล่นงงาน

“อย่าลืมกินยาด้วยล่ะ เสียงไอของคุณจะได้ไม่รบกวนการนอนของผม”

“รับทราบครับ” ทศวรรษทำท่าทีเหมือนทหาร สามนิ้วแตะที่ข้างคิ้วด้านขวาก่อนจะเดินหายไปในม่านหน้าต่างผืนใหญ่นั้น เหมือนว่าเป็นโลกอีกใบ เราต่างก็ขีดเส้นแบ่งสันพื้นที่ภายในห้องนี้ด้วยม่านหน้างต่างสีดำผืนใหญ่ ห้องทั้งห้องก็เหลือเพียงความว่างเปล่า สืบสานกวาดสายตาภายในห้องนอนของตัวเอง เหมือนว่าทศวรรษไม่ได้อาศัยอยู่ในห้องนอนเดียวกันกับเขา ที่เขาอนุญาตให้เจ้าตัวมาอยู่ที่นี่ก็เพื่อจะได้ตาสว่าง หากอีกฝ่ายทำตัวรุ่มร่ามกับเขา เขาก็จะสั่งสอนให้หลาบจำ จะได้รู้ว่าสืบสานคนนี้ไม่ใช่สืบสานคนเดิม

แต่กลับผิดจากที่คาดคิดไว้ไปมาก สัญญาที่เจ้าตัวได้ให้ไว้กับพ่อของเขา สืบสานได้ยินตั้งแต่ต้นจนจบ และคิดว่าทศวรรษต้องพยายามทำคะแนนและเรียกร้องความสนใจจากเขามากกว่าเดิมเป็นแน่ แต่ก็อย่างที่เห็น ไม่มีท่าทีนั้นแม้แต่น้อย

หรือว่าอีกฝ่ายกำลังเรียกร้องความสนใจจากเขากันแน่ แต่ในทางกลับกันทศวรรษกลับนิ่งเงียบเรียกได้ว่าถามคำตอบคำด้วยซ้ำไป ตอนที่เขาพาอีกฝ่ายมาที่บ้านในใจก็อยากจะเห็นสงครามประสาทเหมือนอย่างในละคร อยากจะดูว่าทศวรรษคนเก่งจะจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไร ที่ไหนได้…แม้แต่เสื้อผ้ายังไม่คิดจะให้แม่บ้านซักให้ ขวดน้ำดื่มก็ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเดินทางใบเล็กในตู้ อีกฝ่ายไม่เคยหยิบจับกินอะไรในบ้านตามอำเภอตัวเองตั้งแต่เจอข้าวคลุกเกลือในวันนั้น ไม่ทำตัวเหนือกว่าแม่บ้านหรือกดหัวพวกคนใช้ ไม่เคยเรียกใช้เลยก็ว่าได้ ขอให้ได้อยู่ข้างกายเขา เพียงแค่เห็นเขาอยู่ในสายตาแค่นี้ก็เพียงพอเหรอ… สืบสานนั่งพิงหัวเตียง ทั้งห้องมีเพียงเสียงสลัวจากโคมไฟที่ใช้อ่านหนังสือข้างหัวเตียงเท่านั้น หนังสือเล่มโปรดถูกเปิดอ้าไว้อย่างนั้น แต่สายตากลับจ้องไปที่ผ้าม่านผืนใหญ่นั้นตรงมุมห้อง สืบสานได้ยินเสียงไอกระแอมเบา ๆ เหมือนกับว่าเจ้าตัวพยายามอย่างมากที่จะไม่ให้เกิดเสียงดังในขณะที่ไอ

ว่ากันว่าเราไม่สามารถซ่อนความจน ความรัก และการไอได้นั่นท่าจะจริง

ทศวรรษที่คอแห้งผากและรู้สึกเจ็บคอน้อย ๆ เลยสะดุ้งตื่นกลางดึก ตรงหน้าต่างนี้แม้ว่าจะเป็นกระจกที่ก่อสร้างอย่างพิถีพิถันลมไม่สามารถแทรกซึมผ่านเข้ามาได้ แต่อากาศเย็นจากภายนอกที่แผ่ปกคลุมไปทั่วก็ทำให้ตรงบานหน้าต่างเย็นชื้นมากกว่าอุณหภูมิภายในห้อง

ถ้าเขาไม่ป่วยเพิ่มสิแปลก…ทศวรรษโคลงศีรษะตัวเองน้อย ๆ พอเปิดม่านออกก็มีเพียงความมืดมิด เขาพยายามจะรูดม่านเปิดออกเพียงเล็กน้อยเพื่ออาศัยแสงจันทร์ในการเดินไปหยิบขวดน้ำในตู้เสื้อผ้า ที่เขาซ่อนไว้ในกระเป๋าเดินทางที่ล็อกรหัสเอาไว้ แต่เพราะเป็นม่านไฟฟ้าหากเขากดจะต้องเกิดเสียงรบกวนฝันดีของใครอีกคนแน่ ๆ นิ้วโป้งที่เลื่อนหน้าจอจะกดไฟฉายดันกดไปที่กล้องถ่าย ทศวรรษที่ละสายตาจากจุดหมายที่จะไปกำลังจะแตะปุ่มปิดบนหน้าจอพลันสังเกตเห็นจุดสีแดงบนหน้าจอ ซึ่งไปจุดสีดำนัยน์ตาของเด็กผู้ชายในภาพที่เป็นรูปแม่ที่กำลังอุ้มลูกชายไม่กี่ขวบนั่งหันหน้าออกมาด้านหน้า ส่วนด้านหลังคือวิวทุ่งดอกไม้อะไรสักอย่าง ทศวรรษเดินปรี่เข้าไปที่รูปนั้นก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสเบา ๆ เป็นรูปที่วาดลงบนผ้าใบแคนวาส พอรู้สึกถึงปุ่มแข็ง ๆ เขาก็ตัวแข็งค้างไปทันที นึกถึงตอนที่ไปพักตามโรงแรมระหว่างทางตอนนั้นที่วิ่งหาซัปพลายเออร์ สืบสานสอนเขาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นกระจกห้องน้ำต้องคอยระวังว่าเป็นกระจกด้านเดียวหรือเปล่า รวมไปถึงกล้องแอบถ่ายที่อาจซ่อนไว้ในห้อง

“ให้นำกล้องหลังบนมือถือของเราส่องหาให้ทั่ว

ๆ

ห้องโดยให้มองผ่านกล้องมือถือแทน

ซึ่งถ้ามีกล้องชนิดอินฟาเรทจะพบได้ง่าย

อาจจะพบแสงสีแดง

ๆ

สะท้อนออกมาในตำแหน่งนั้น

ๆ

แต่ถ้าเป็นกล้องแอบถ่ายที่ไม่มีอินฟาเรทจะไม่สามารถตรวจจับได้

ซึ่งจำเป็นต้องตรวจด้วยตาอย่างเดียว” ทศวรรษชาไปทั้งตัว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสืบสานถึงได้เคร่งเครียดกับเรื่องกล้องแอบถ่ายพวกนี้ และเขาเองก็แม้จะเคยถามหลายครั้งก็ไม่ได้คำตอบ