บทที่ 12 สงสัย 4

“สืบ นี่มันโรงแรมระดับไฮเอนด์ ห้าดาวนะครับจะมีกล้องแอบถ่ายที่ไหน” เมื่อเห็นว่าสืบสานปิดไฟทั้งห้องและใช้หลังกล้องโทรศัพท์เดินสำรวจนั่นนี่มากมาย กว่าจะได้พักก็ปาไปครึ่งชั่วโมง ทศวรรษได้แต่นั่งกลอกตารออย่างใจเย็น รอจนกว่าสืบสานจะสำรวจทุกซอกทุกมุมของห้องในโรงแรมจนกว่าจะมั่นใจว่าไม่มีกล้องซ่อนไว้

เขาเดินไปโอบกอดเอาหน้าซุกถูไถกับแผ่นหลังกำยำนั้นที่เห็นได้ชัดว่ากำลังตึงเครียด

“สืบ เป็นอะไรไป ทุกครั้งที่มานอนแปลกที่คุณมักจะมีอาการแบบนี้ทุกที” ทศวรรษที่เอาหน้าซุกไว้กับแผ่นหลังนั้นไม่เห็นใบหน้าที่ขาวซีดของคนในกระจก

จะเรียกว่าเป็นปมในใจได้ไหมนะ บางเรื่องมันก็ยากที่จะพูดให้ใครได้ฟัง สืบสานแม้ว่าจะเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย ไม่ต้องกังวลกับปัจจัยสี่ทั้งหลาย แต่เขากล้าพูดได้เต็มปากว่า

‘เงินทำให้เขาสุขสบาย แต่ไม่ได้ทำให้เขาสุขใจ’

จากมุมของคนนอกอาจจะพูดว่างั้นเอาเงินในบัญชีทั้งหมดของคุณมาให้ผมสิ ผมจะทำให้คุณเห็นว่าเงินนั้นซื้อความสุขได้มากขนาดไหน นั่นเพราะพวกเขาไม่ได้ประสบกับชะตากรรมที่พี่น้องแย่งชิง วางแผนฆ่ากันเพื่อฮุบสมบัติจนต้องคอยระแวงเรื่องอาหารการกิน พี่น้องที่คลานตามกันมาพอแต่งงานมีคู่สมรสกับแตกแยกกับพี่น้องร่วมสายเลือดเกิดศึกนองเลือดเพียงเพราะไม่พอใจในระบบกงสี ต่างฝ่ายต่างหาวิธีการและแผนการสกปรกเพื่อเลื่อยขาเก้าอี้ผู้บริหารที่ดำรงตำแหน่งปัจจุบัน และหลาย ๆ อย่างในหน้าข่าวหนังสือพิมพ์ของไทยเองก็เคยมีการพาดหัวข่าวพี่น้องฆ่าล้างตระกูลเพื่อชิงสมบัติ เศรษฐินีถูกฆ่านั่งเผายางในป่า หลายคนอิจฉาลูกหลานคนรวย แต่ลูกหลานคนรวยก็อิจฉาครอบครัวธรรมดาที่พี่น้องปรองดอง มีอะไรปรึกษาถามไถ่ช่วยเหลือกัน ครอบครัวเป็นครอบครัวเดียวกัน ผูกพันรักใคร่จริงใจ ไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ สืบสานไม่พูดอะไรได้แต่เพียงกอดตอบอ้อมแขนนั้นเบา ๆ

“คุณพักผ่อนเถอะ ผมคงคิดมากไป”

“ไม่หรอก ตรวจไว้ย่อมดีกว่า ผมก็ไม่อยากจะเป็นดาราหนังโป๊ให้ใครดูฟรี ๆ หรอก” สืบสานหันมากอดตอบ กอดรัดแมวเหมียวที่กำลังคลอเคลียเจ้าของเมื่อเห็นว่าเจ้าของกำลังหงุดหงิดและมีเรื่องกวนใจ ทศวรรษถูไถกับหน้าอกแกร่งของสืบสานภายใต้ร่มผ้าซ่อนหน้าอกและหน้าท้องเป็นลอนกำยำเอาไว้ สองมือจากโอบกอดเปลี่ยนเป็นปัดป่ายไปทั่วหน้าอกกว้าง

“ไหนบอกว่าไม่อยากเป็นดาราหนังโป๊ไง” สืบสานหลุบตามองคนตัวขาวที่เอาคางเกยไว้บนหน้าอกเขาด้วยสีหน้ายั่วยวน แถมยังพรมจูบกลางหน้าอกเขาหลาย ๆ ครั้งด้วย

“แค่หอม ไม่ได้บอกว่าจะให้กินนี่ครับ”

“แกล้งยั่วตาใสนี่เรา”

“แล้วได้ผลไหมล่ะครับ” สองมือใหญ่บีบเคล้นแก้มก้นกลมอย่างมันมือ ความเครียดที่มีอยู่ก่อนหน้าก็ค่อยละลายหายไปกับอากาศ บางทีเขาอาจจะวิตกและกังวลมากเกินไป สืบสานเดินออกมาจากวังวนของบ้านหลังนั้นแล้ว แล้วคนตรงหน้าก็เป็นแพลำใหญ่ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ในตอนที่กำลังจะจมน้ำอยู่ท่ามกลางทะเลคลั่ง หากใครพบเจอกับตัวเองก็ต้องสติแตกกันทั้งนั้น บ้านหลังใหญ่กลับกลายเป็นสวนสัตว์ เหมือนไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันเลย สุดท้ายกลับยัดเยียด “ความหวังดี” แทนคำขอโทษ เขารับไม่ได้ และไม่มีวันยอมรับได้อย่างเด็ดขาด!

แล้วจะไม่ให้สืบสานรักคนตรงหน้าหมดใจได้ยังไง คิ้วมุ่นที่ขดเข้าหากันอีกฝ่ายก็ยืดตัว เหยียบอยู่บนหลังเท้าเขา สุดท้ายมือเล็ก ๆ นั้นก็โน้มใบหน้าของเขาให้ก้มมาหาตัวจุมพิตที่หัวคิ้วมุ่นนั้น

“เพี้ยง หาย” ตลอดเวลาทศวรรษเองก็รู้ว่าสืบสานมีเรื่องในใจแต่เขาไม่เคยเอ่ยถาม เพราะเขามีวิธีการระบายของเสียภายในจิตใจของสืบสานโดยเฉพาะ

“ถ้าพรุ่งนี้ลุกไม่ขึ้นอย่าโทษพี่ละกัน”

“ก็เอาสิ ใครกันแน่ที่จะลุกไม่ขึ้นน่ะ” นัยน์ตาสบประสานไม่มีใครยอมใคร และสืบสานก็ไม่มีวันให้ใครหน้าไหนได้เห็นร่างกายที่ขาวเนียนนี้เป็นแน่

และคืนนั้นก็เป็นคืนที่ทศวรรษถูกผีผ้าห่มอำตลอดทั้งคืน

พอย้อนนึกไปถึงพฤติกรรมที่ผ่านมาของสืบสาน มือที่กำโทรศัพท์ก็กำแน่นมากกว่าเดิม สองมือเย็นเฉียบ และไม่แปลกใจเลยที่สืบสานจะหันหลังให้กับบ้านคุณาปกร การติดกล้องในห้องลูกในขณะที่โตแล้วเป็นเรื่องใหญ่ เป็นการละเมิดสิทธิส่วนตัว พ่อแม่เป็นผู้ให้กำเนิดแต่ไม่ใช่เป็นเจ้าของชีวิต อีกอย่างหากสืบสานเป็นเพียงเด็กแรกเกิดก็พอทำเนา เด็กวัยรุ่นต้องการเวลาเป็นส่วนตัว แถมยังติดตรงเตียงนอน คนบ้านนี้คิดอะไรกันแน่ ไม่แน่ว่าองศาของกล้องอาจจะถ่ายไปถึงตรงโซฟา ที่คุณหญิงหายเงียบไปไม่หาเรื่องเขาอาจเป็นเพราะเห็นความเป็นไปภายในห้องลูกชายหมดก็เป็นได้ เขาไม่ได้นอนร่วมเตียงเดียวกับสืบสาน ไม่รู้ว่ากล้องเองจะได้ยินเสียงสนทนาด้วยหรือเปล่า

นี่ขนาดห้องลูกชาย แล้วห้องลูกสาวล่ะ? ทศวรรษหันหลังมามองสืบสานที่นอนหลับตาพริ้ม ทศวรรษปรับสายตาให้เข้ากับความมืดก่อนจะรีบเดินไปในห้องกดส่งข้อความไปหาสานฝันทันที

“ฝัน นอนหรือยัง” รอไม่กี่อึดใจอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา

“ยังค่า มีอะไรหรือเปล่าคะพี่ทศ”