บทที่ 13 ผ่าจ้าน

คำเตือน

- มีความเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ การทำของ นักอ่านควรมีวิจารณญาณในการอ่าน ผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาชี้แนะแต่อย่างใด เป็นเพียงส่วนหนึ่งในนิยาย อ่านเพื่อความสนุกและความบันเทิงเท่านั้น

ทั้งสานฝันและทศวรรษพากันออกจากบ้านตั้งแต่ตีห้า ใบหน้าทั้งสองขาวซีดต่างคนต่างมีเรื่องราวในใจและนอนไม่หลับกันทั้งคู่ ที่แน่ ๆ มีกล้องวงจรปิดติดภายในห้องนอนของสานฝันอยู่จริง แม้แต่ห้องนอนของพี่สาวอย่างทอฝันก็คงจะมีเหมือนกัน ฝ่ามือที่จับพวงมาลัยรถนั้นสั่นระริก

“สานฝันพี่ขับเอง”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะพี่ทศ” จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ สานฝันเหยียบเบรกอย่างแรงจนล้อรถเบียดกับถนนเกิดเป็นรอยลากยาวสีดำ เข็มขัดนิรภัยทำหน้าที่ของมันอย่างดี ทศวรรษใบหน้าแทบจะทิ่มไปกับคอนโซลรถ ตอนนี้สานฝันอาการเหมือนสืบสานเมื่อก่อนไม่มีผิด

“ฮือ” หญิงสาวฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย

“ทำไม…ทำไมแม่ต้องทำเรื่องนี้กับพวกเรา ทำไม” ทศวรรษเองก็ไม่รู้จะปลอบยังไง ไอ้ของที่อยู่ในกระเป๋าที่วางอยู่บนหน้าขานั่นชวนอกสั่นขวัญแขวนมากกว่ากล้องวงจรปิดในห้องนอนลูกทั้งสามคนเสียอีก

“ฝัน พี่ขับให้เอง” สานฝันพยักหน้าก่อนจะลงรถเปลี่ยนที่นั่ง

“พี่ขอโทษ”

“ไม่ใช่ความผิดของพี่ทศหรอก ไม่ช้าเร็วเรื่องก็ต้องแดง เมื่อก่อนฝันก็เคยคิดว่าทำไมพี่สืบที่ดูเป็นเด็กดีและว่านอนสอนง่ายมาตลอดถึงเบรกแตกประกาศตัดขาดจากครอบครัว ตอนนี้ฝันเองก็ไม่ต่างกัน”

“สานฝัน…บางทีอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด” ทศวรรษกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอ หาทางลงให้คุณหญิงพรรณพิลัยอย่างละมุนละม่อม

“เข้าใจผิด?” สานฝันยิ้มเยาะให้กับตัวเอง แม่ที่กลัวว่าลูกในไส้จะไม่รัก ทำทุกวิถีทางให้อยู่ในโอวาท ล่ามด้วยคำว่าหวังดี และหวาดกลัวว่าลูกทั้งสามจะหลงผิดจึงติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้องนอน สานฝันเองก็ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายในเรื่องนี้ รู้เพียงแต่ว่า…แม่ไม่ได้รักพวกเรา แต่รักหน้าตาและชื่อเสียงของตัวเองต่างหาก

“พี่ทศ…ฝันไม่อยากกลับบ้าน” สานฝันเริ่มเบะปากร้องไห้อีกครั้งอย่างน่าสงสาร ไม่รู้ว่าตัวเองที่ถูกถ่ายเอาไว้จะอยู่ในสภาพไหนบ้าง อีกอย่างกล้องอินฟราเรดเองก็มองเห็นในที่มืด แม้ว่าจะปิดไฟแต่ความมืดมิดก็ไม่สามารถอำพรางการกระทำอะไรได้ ในบ้านเราแท้ ๆ กลับไม่มีที่ปลอดภัยให้เป็นตัวของตัวเอง ทำตามใจตัวเองได้อย่างอิสรเสรี แล้วจะมีห้องนอนเดี่ยวไว้เพื่ออะไร ไม่สู้นอนด้วยกันเสียให้รู้แล้วรู้รอด นึกถึงตอนที่เธอช่วยตัวเอง ตอนถูไถกับหมอนก็ยิ่งร้องไห้โฮ จะไม่ให้สติแตกได้ยังไง ไหนจะกลัวว่าคลิปจะหลุด เธอเป็นลูกสาว เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เรื่องช่วยตัวเองไม่แปลก เธอทำในที่ลับ แต่ที่มันแปลกคือมีกล้องวงจรปิดในห้องนอนของตัวเอง!!

“แล้วคุณพ่อรู้เรื่องนี้หรือเปล่าคะ?” เสียงสั่นเครือที่ถามแทบไม่เป็นภาษา อีกอย่างสานฝันเองก็เป็นผู้หญิงด้วย หากพ่อของเธอมีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ด้วยเธอจะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครหาเจอ จะไม่กลับมาเหยียบที่บ้านคุณาปกรอีกเหมือนอย่างที่พี่ชายเธอทำ ทศวรรษเองเหมือนชนวนที่ทำให้เกิดระเบิดลูกใหญ่ในบ้านหลังนี้ เขาทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะปลอบใจสานฝันยังไงเหมือนกัน ไหนจะเรื่องของสืบสาน

“พี่ว่าน่าจะไม่…” ทศวรรษตอบกลาง ๆ เขาไม่อยากเข้าไปยุ่มย่ามกับการเลี้ยงลูกของบ้านไหน แต่นี่ก็เกินไปจริง ๆ สานฝันเหม่อมองไปยังนอกหน้าต่าง ตอนนี้ฟ้าเริ่มสางเห็นบรรยากาศภายนอก ก่อนจะพูดลอย ๆ

“คุณพ่อไม่เคยก้าวก่ายเรื่องในบ้าน” สานฝันพูดแค่นี้ก็พอจะเดาได้แล้วว่าท่านเจ้าสัวน่าจะไม่รู้เรื่องภายในจริง ๆ นั่นแหละ แถมยังแยกห้องนอนกันมาตั้งหลายสิบปี เกิดความเงียบปกคลุมภายในรถก่อนจะแล่นออกไปยังชานเมือง

สานฝันเองที่สติแตกกับเรื่องกล้องในห้องนอนไม่ทันสังเกตเห็นฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อของทศวรรษ แม้ว่าเขาเองจะมีใบขับขี่รถยนต์แต่ก็ไม่ได้เป็นฝ่ายขับเองมากนัก อย่างที่บอกความเคยชินมันน่ากลัว และทศวรรษเองก็ไม่ได้เติบโตในกรุงเหมือนอย่างสืบสาน และถนนหนทางที่ซับซ้อนไม่แปลกที่เด็กต่างจังหวัดอย่างเขาเองจะหลงบ่อย ๆ แม้ว่าจะอาศัย GPS ในการนำทาง ครั้งนี้กว่าจะมาถึงจุดหมายก็ช้าไปประมาณครึ่งชั่วโมง