บทที่ 23 ทริปร่วมฝัน

ทศวรรษนั่งมองตั๋วเครื่องบินที่สอดอยู่ในพาสปอร์ตด้วยสายตาว่างเปล่า บางทีไม่หวังก็คงไม่ผิดหวัง ทริปท่องเที่ยวด้วยกันที่วางแพลนเอาไว้มานานในที่สุดก็ลงตัวเสียที แต่กลับกลายเป็นว่าคู่แต่งงานที่เคยรักกันชื่นมื่น อีกฝ่ายแปรเปลี่ยนไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น ก่อนกำหนดจะเดินทางมาถึงเขาพร่ำกรอกหูสืบสานแทบจะทุกครั้งที่เจอหน้า ทริปนี้สืบสานจัดการวางแพลนให้เขาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นที่พัก สถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ที่เราจะไปเช็กอินและสร้างความทรงจำร่วมกัน วิมานที่ได้สร้างไว้ในอากาศพังครืนลงมาพริบตา

ซากุระที่กำลังผลิบาน ใบไม้เปลี่ยนสี ออนเซนที่แช่ด้วยกัน ภาพฟุ้งเฟ้อเหล่านั้นบางทีอาจเหลือเพียงเขาคนเดียว…

เสียงประกาศ Final call ของสายการบินประกาศเป็นครั้งสุดท้าย ทศวรรษนั่งรออยู่หน้า Gate ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายมือที่กำด้ามกระเป๋าเดินทางใบเล็กชะงักเมื่อเห็นรองเท้าที่คุ้นตามายืนอยู่ตรงหน้า ทศวรรษค่อย ๆ ไล่สายตาจากล่างขึ้นบนช้า ๆ เพียงเพราะว่ากลัวภาพตรงหน้าอาจจะไม่ใช่ความจริง ก่อนจะสบตากับนัยน์ตาสีนิลที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว

“ทำไมยังไม่ขึ้นเครื่องอีก” สืบสานเอ่ยถามทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่เต็มอก ทศวรรษทำได้เพียงหลุบตามองพื้นพยักหน้าน้อย ๆ สืบสานที่เห็นทุกอย่างก็ยังไม่แน่ใจนักว่าทศวรรษพยักหน้าน้อย ๆ ให้เขาที่ปรากฏตัวทันเวลาที่นี่หรือพยักหน้าให้กับตัวเอง แววตาที่หม่นหมองยิ่งชวนทำให้ใบหน้าดูโศกเศร้าเข้าไปใหญ่ สืบสานอยากจะรั้งตัวอีกฝ่ายมากอบปลอบประโลมแต่ทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยแผ่นหลังเปล่าเปลี่ยวนั้นเดินนำหน้าไปอย่างหงอยเหงา

ทศวรรษเองก็ใช้ความเงียบนี้ปลอบประโลมตัวเอง อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ฝันไป…แม้จะไม่ใช่สืบสานคนเดิม แต่อย่างน้อยสืบสานก็อยู่ตรงนี้ และบางทีนี่อาจเป็นช่วงโอกาสสุดท้ายที่เขาสองคนจะใช้เวลาร่วมกัน มาร่วมสร้างความทรงจำสุดท้ายไปด้วยกัน ล่ำลากันอย่างไม่มีอะไรติดค้าง

ทศวรรษเดินนำหน้าไปก่อนไม่พูดอะไรอีก ความคิดสะระตะมากมายวิ่งวนอยู่ในหัว ลำคอแห้งผากเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ที่คอ เอ่ยอะไรไม่ออกสักประโยคเดียว ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวได้แต่เดินคอตกขึ้นเครื่องไปทั้งอย่างนั้น ที่นั่งคู่แบบ Business Class ที่จองไว้ก่อนหน้า บานหน้าต่างระหว่างเก้าอี้ทั้งสองไม่เคยเลื่อนลงสักครั้งจวบจนล้อของเครื่องบินแตะตรงรันเวย์ของสนามบินนาริตะ ทั้ง ๆ ที่จงใจเลือกที่นั่งคู่เพราะว่าจะได้กอดออเซาะกันไปตลอดทางแท้ ๆ แต่ทว่าตอนนี้ตัวเขาเองไม่มีอารมณ์รักใคร่พวกนั้นเสียดื้อ ๆ หากเป็นเมื่อก่อนยิ่งสืบสานผลักไสเขายิ่งอยากจะกลั่นแกล้งอีกฝ่าย ยิ่งหนียิ่งอยากวิ่งไล่ตาม แต่ตอนนี้ไม่เหลือแรงให้ทำอะไรบ้า ๆ แบบนั้นอีกแล้ว แค่นั่งข้าง ๆ กันยังรู้สึกเหนื่อยเลย

ทศวรรษก็ไม่รู้ว่าเขาเองต้องการอะไรกันแน่ พอสืบสานไม่มาเขาก็เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก แต่พออีกฝ่ายอยู่ต่อหน้าเขากลับกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูกเสียอย่างนั้น เรื่องเมื่อคืนยังคงวิ่งวนอยู่ในหัว ไม่รู้ว่าพี่โตจะเป็นยังไงบ้าง ความรู้สึกตีตื้นขึ้นมาในอก อีกใจหนึ่งเขาก็อยากจะช่วยเหลือสืบสานเป็นครั้งสุดท้าย จะได้ไม่มีอะไรให้ติดค้างกันอีก เพราะธุรกิจคราฟเบียร์สืบสานก็ลงทุนลงแรงช่วยเขาเสียมากมาย ตอนนี้ทศวรรษแค่อยากจะตอบแทนอีกฝ่ายบ้างก็เท่านั้น ต่อให้ใครต่อใครพร่ำปลอบโยนเขามาตลอดว่าสืบสานยังคงมีเยื่อใยบาง ๆ ให้เขาอยู่บ้าง แต่สำหรับคนที่แบกความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้มาตลอดก็ไม่กล้าที่จะคาดหวังอะไรอีกแล้ว

ภาพวาดของเขาภายในห้องที่ถูกปิดตาย เจ้าของฝีแปรงก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ภาพนั้นเป็นตอนที่เขากำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่าง มุมโปรดมุมเดียวในคฤหาสน์หลังใหญ่ แม้ว่าจะยังลงสีไม่เสร็จ แต่เขาก็คงไม่อาจได้เห็นภาพวาดนั้นเสร็จสมบูรณ์

ไม่รู้ว่าเหตุผลในครั้งนี้ของสืบสานคืออะไรกันแน่ แต่สำหรับทศวรรษ การที่คนรักทำลับหลังเขาแบบนี้เหมือนว่าอีกฝ่ายไม่ไว้ใจ หรือบางทีสร้างสถานการณ์บางอย่างเพื่อทำบางสิ่งที่ไม่ต้องการให้เขาได้รับรู้ กีดกันเขาออกจากโลกของอีกฝ่ายอย่างสมบูรณ์ ไม่ต่างจากการขอเลิกกลาย ๆ เลยด้วยซ้ำ

เพียงแต่ว่าไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ เท่านั้นเอง เป็นความเจ็บไม่มีเสียงแต่ฤทธิ์ของมันกลับกัดกร่อนหัวใจและร่างกายของเขาจนพรุนไม่มีชิ้นดี

บอกไม่รักตรง ๆ

บอกเหตุผลที่จะไปสักข้อ

สิบกว่าปีที่ผ่านมาระหว่างเราไม่สามารถไว้ใจกันได้เลยเหรอ?

ทำไมเขาจะไม่ให้อีกฝ่ายไปเล่า…

เมื่อออกมาจากสนามบินลมหนาวปะทะเข้าใบหน้าจนทศวรรษต้องห่อไหล่ สืบสานเองก็ส่ายหัวน้อย ๆ กับคนตรงหน้าที่ไม่แม้แต่จะเช็กสภาพอากาศก่อนเดินทาง เขาจึงจำต้องคว้าสเวตเตอร์ที่พาดอยู่บนแขนคลุมแผ่นหลังที่งองุ้มนั้นด้วยความหนาวเย็น

แม้จะเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิแต่อากาศตอนเช้าและกลางคืนยังเย็นอยู่สำหรับประชากรที่มาจากเส้นกึ่งกลางศูนย์สูตรประเทศไทยก็เป็นหนึ่งในนั้น ยิ่งกทม.ร้อนตลอดปีตลอดชาติ

“ขอบคุณ” ทศวรรษเอ่ยเสียงเบาก่อนจะหันมาคืนเสื้อให้กับสืบสานที่ทำหน้าไม่เข้าใจ ทางเดินที่ทอดยาวก่อนจะถึงตม. หรือว่าอีกฝ่ายจะทนหนาวไปทั้งอย่างนั้น

“คุณไม่หนาว?”

“ไม่เป็นไร ผมทนได้” สืบสานไม่เข้าใจแต่อีกฝ่ายก็ยืนกรานที่จะคืนเสื้อให้เขา ทศวรรษในวันนี้ดูแปลกหูแปลกตา อีกทั้งไม่เหมือนคนก่อนหน้าที่เอาแต่เรียกร้องความสนใจจากเขา คอยปั่นหัวเขาอยู่ตลอดเวลา ตอนนั้นก็คอยป้วนเปี้ยนกรอกหูเขาแทบจะสามเวลา พร่ำบอกว่าทริปนี้สำคัญและมีความหมายกับเจ้าตัวมากแค่ไหน แต่พอมาวันนี้ ไม่มีความยินดีปรีดาฉายอยู่ในแววตาคู่นั้นเลย ตั้งแต่ทศวรรษก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านคุณาปกร อีกฝ่ายก็เริ่มเหี่ยวเฉาอย่างเห็นได้ชัด เหมือนต้นไม้ใหญ่ที่ข้างในเป็นโพรงและเริ่มแห้งตายอย่างช้า ๆ แม้ว่าภายในใจของเขาอยากจะให้คนรักเข้าบ้านคุณาปกรอย่างภาคภูมิ แต่มาวันนี้เหมือนผลักอีกฝ่ายให้ไปยืนที่ปากเหว สืบสานสะท้านในอกแต่กลับกลบเกลื่อนด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค

“ใส่เถอะ ผมไม่หนาว”

“ไม่เป็นไร ผมชินแล้ว” ความหนาวแค่ภายนอกไม่ได้ระคายผิวของทศวรรษมากนัก แต่หัวใจที่เหน็บหนาวแทบจะจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็งของอดีตคนรักนั้นต่างหากที่ทำให้เขาหนาวเหน็บจากภายในสู่ภายนอก ความเย็นนั้นกำลังคืบคลานไปตามกระแสเลือดในร่างกายค่อย ๆ แช่แข็งทุกอณูในร่างกายให้หนาวตายช้า ๆ มันฉายชัดอยู่บนใบหน้าทศวรรษโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพียงสืบสานคนเดิมที่ตายจากไป ทศวรรษคนเดิมที่เคยสดใส ร่าเริงดั่งดอกทานตะวันก็กำลังจะตายตามอีกฝ่ายไปด้วยเช่นกัน