บทที่ 22 ปฏิบัติการลับฉบับ H 4

ต้นตาล : “กูว่างานนี้ไม่หมู” ก่อนจะหรี่ตาหันไปมองวาฬตัวใหญ่ที่นอนอุตุอยู่บนที่นอน แล้วหันมาถามทศวรรษที่เดินวนไปวนมาเหมือนหนูติดจั่นภายในห้อง

“อีทศตกลงอีพี่โตเมาจริงหรือยังไง”

“ก็…GHB (Gamma-Hydroxybutyric แกมมา

ไฮดรอกซี

บูเทอริก) ” ต้นตาลตาแทบถลนออกจากเบ้ายังจากที่ได้ฟัง

“เชี่ย! อีทศมึงไปได้มายังไงเนี่ย โอ๊ยตาย” กลายเป็นต้นตาลที่ลุกลี้ลุกลนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

ปลายฟ้า : “ยานี่น่ากลัวขนาดนั้นเลย?”

ต้นตาล : “ก็เออนะสิ ยานี้เรียกในวงการว่า “ยาเสียหนุ่ม” ในวงการแพทย์ใช้ยานี้อยู่บ้างในการวางยาสลบผ่าคลอด ผ่าตัด รักษาบางโรค เช่นโรคง่วงหลับ โรคพิษสุราเรื้อรัง มีการควบคุมเข้มงวด อีกอย่างยาชนิดนี้ถูกถอดออกจากบัญชีตั้งแต่ปี 2533 แล้ว” ต้นตาลเดินไปจับบ่าทั้งสองข้างของทศวรรษพร้อมพูดด้วยใบหน้าตึงเครียด

“อีทศสัญญากับกูว่าเสร็จงานนี้แล้วมึงห้ามใช้ยา หาซื้อยาห่าเหวพวกนี้อีก” ทศวรรษพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวสาร

“กูคลุกคลีกับวงกามมามาก กูไม่ใช่คนดี แต่มึงไม่ใช่ไงอีทศ แล้วอีกอย่างมึงก็อย่าเสี่ยงแบบนี้โดยที่ไม่คิดหน้าคิดหลัง แม่มึง น้องมึงล่ะ ถ้าเรื่องนี้แดง…” ทศวรรษกัดริมฝีปากบางจนขาวซีด

มะเดี่ยว : “อีพี่โตจะปลอดภัยใช่ไหม”

ทศวรรษ : “กะ กูไม่รู้”

มะเดี่ยว : “เอ้า…”

ทศวรรษ : “ตอนแรกกูกะจะมอมพี่เขาแหละ กูกำเม็ดยาในมือกะจะหาจังหวะหยอดใส่เหล้า ใครจะไปคิดว่าพี่แกจะจับมือกูแล้วตวัดลิ้นเลียอยู่พักใหญ่ เขากินของเขาเอง”

ปลายฟ้า : “อีห่าพลอตหักมุมมาก”

ต้นตาล : “ซานจาได้เรื่องไหม รีบทำเวลาหน่อย” ก่อนจะหันมาหาทศวรรษ “ถ้าโชคดีฮีเหมือนคนได้โด๊ปไวอากร้า แต่ถ้าโชคร้าย…” ทศวรรษยกมือปิดปากต้นตาล คำตอบต่างก็รู้ดีแก่ใจ ขึ้นชื่อว่ายามันต้องมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ผลลัพธ์ที่ร้ายแรงที่สุดก็คือโคม่านั่นแหละ

“ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้วงั้นกูอาสาขอจับชีพจรฮีเองค่ะ” ต้นตาลเป็นฝ่ายเสนอตัวเอง ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นภายใต้ผ้าห่มก่อนจะเลื่อนลงไปด้านล่างลูบคลำพักใหญ่

“ชีพจรปกติ หัวใจไม่เต้นเร็วเกินไป ตัวไม่เย็น” แต่ส่วนที่จับไม่ได้เกี่ยวข้องกับที่ว่ามาเลยแม้แต่น้อย

“ปืนใหญ่ของจริง ถ้ามีปืนนี้ค่ายบางระจันคงไม่แตก”

ทุกคน “อีเหี้ย!”

ปลายฟ้า : “น่าเสียวน่าขวานแบบนี้ใช่เวลาเล่นไหมอีต้น” ก่อนจะสำรวจภายในห้องนอน “แล้วมันจะไม่มีกล้องเลยเหรอมึง”

ต้นตาล : “กูมาสำรวจลาดเลาแล้ว กล้องติดเฉพาะแค่ทางเข้า ม่านปิดก็มองไม่เห็นอะไรข้างใน”

มะเดี่ยว : “ทำไมเขาไม่ติดหน้าประตู”

ต้นตาล : “ก็มีลูกค้าหลายคนใจร้อนใส่กันยับหน้ากระโปรงรถนั่นแหละ”

ปลายฟ้า : “ลูกค้าที่ว่าก็คือมึง”

ต้นตาล : “…”

มะเดี่ยว : “ก็มันนั่นแหละค่ะ

ต้นตาล : “เออ อีพวกห่า หนึ่งในนั้นมีกู แต่ไม่ใช่กูคนเดียวแน่นอน”

ซานจา : “เสร็จเรียบร้อย”

ต้นตาลรีบปรี่เข้าไปหอมหัวทุยน้อย ๆ ของเด็กหนุ่มตรงหน้า “เก่งมากน้องรัก”

ซานจา : “ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”

ต้นตาล : “แล้วจะกลับยังไง”

ซานจา : “เดี๋ยวเรียกแกรปมารับ”

ต้นตาล : “กลับกับพวกพี่ละกัน เดี๋ยวไปส่งเกิดถูกใครฉุดไปทำไง ไอ้เราก็ยิ่งน่ารักน่าหยิกอยู่ด้วย”

ปลายฟ้า : “คนที่น้องต้องกลัวคือมึงค่ะอีต้น”

ซานจา : “พี่ทศรหัสนี้เก็บไว้ให้ดี เมื่อล็อกอินเข้าไปมันจะทำลายตัวเองภายใน 48 ชั่วโมง”

ทศวรรษแทบอยากจะยกมือไหว้เด็กหนุ่มตรงหน้า “พี่ขอบคุณเรามาก ๆ นะ ขอบคุณจริง ๆ วันหน้าหากเรามีปัญหาอะไรมาหาพี่ได้นะ”

“ขอบคุณครับ”

ปลายฟ้า : “เสร็จแล้วก็รีบกลับกันเถอะอีห่า”

ทศวรรษ : “มึงหาเบอร์เลขาหรือคนสนิทอีพี่โตมาสักคน เกิดน้ำลายฟูมปากอยู่ที่นี่พวกเราคงได้ติดคุกกันแน่งานนี้” ต้นตาลควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงพบเบอร์ที่ไม่ได้รับสาย แต่ก็มีชื่อที่สะดุดตาอยู่ชื่อหนึ่งแถมยังตั้งไว้เป็นเบอร์โทรพิเศษ

“ซานจาปลดล็อกหน้าจอให้พี่สาวที” ซานจาต่อโทรศัพท์เครื่องดังกล่าวผ่านแล็ปท็อป

“ให้ส่งที่อยู่ไปยังเบอร์นี้เลยไหมครับ”

“ส่งเลย ๆ”

“เรียบร้อย” ต้นตาลวางโทรศัพท์ไว้บนหัวนอนอย่างเบามือ ก่อนจะรีบกุลีกุจออกจากห้องพักไป เจ้าของเบอร์หัวคิ้วมุ่นเข้ากันเล็กน้อยที่ได้รับที่อยู่ที่อีกฝ่ายส่งให้ เขาโบกรถมายังสถานที่ที่ว่า ก่อนจะมาก็หาดูภาพดาวเทียมมาแล้ว สถานที่แบบนี้อีกฝ่ายไม่น่ามา…

แต่สุดท้ายก็มีคนรับกรรมกับผลของยา เพราะว่าเสี่ยโตโด่ไม่รู้ล้มจนถึงรุ่งสางของอีกวัน แล้วทั้งสี่คนก็ไม่รับรู้ว่าภายในห้องนั้นมีการแทงกันเลือดสาดขนาดไหน จนเจ้าของร่างร้องเสียงแหบแห้งทั้งคืน

ระหว่างแวะเข้าห้องน้ำก็เปลี่ยนเสื้อผ้าหน้าผมกันทั้งสี่คน ต้นตาล ปลายฟ้า มะเดี่ยวก่อนหน้าสวมวิกผมและใส่ชุดเดรสกระโปรงสั้นต่างก็เปลี่ยนมาแต่งชุดเป็นเสื้อยืด กางเกงยีน ออกมาก็ไม่เห็นซานจาน้องเล็กของแก๊งที่ไม่รู้ว่าหายไปไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่

ต้นตาล : “มึงซานจาล่ะ” ทศวรรษที่ออกมาจากห้องน้ำหลังเปลี่ยนชุดและเข้าไปซื้อน้ำส่ายหน้าหวือ

ทศวรรษ : “อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า”

ต้นตาล : “พวกกูเพิ่งออกมา มันมีอยู่สี่ห้อง”

ปลายฟ้า : “มึงลองโทรหา”

ต้นตาลกดโทรศัพท์โทรหาอีกฝ่ายแต่ก็ไม่มีใครรับ “งั้นเดี๋ยวกูไปหาในห้องน้ำอีกที”

มะเดี่ยว : “เดี๋ยวกูไปช่วยหา” ต่างแยกย้ายกันไปหา แต่ไม่มีใครสังเกตรถตู้ทึบที่จอดเว้นไปอีกสองช่องเลย ซานจาดีดดิ้นอยู่ในรถ

“ออกรถ” เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้เป็นนาย คนขับก็เคลื่อนตัวออกรถไปทันที

“ปล่อยฉัน!”

“ถ้าปล่อยนายตอนนี้นายจบเห่แน่”

“มะ หมายความว่าไง”

“ก็ไอ้คนที่พวกนายลากออกจากรถเมื่อกี้สั่งคนให้จัดการพวกนายน่ะสิ” ซานจาเลิกดื้อดึง ก่อนจะลุกจากเบาะด้วยสีหน้าตื่น

“นาย!”

“นายควรจะขอบใจฉันนะ”

“ใครขอกัน” ซานจาสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

“ไม่ขอฉันก็จะทำ” พลางกดตัวซานจาลงกับเบาะอย่างแรง

“นายมันแม่ง”

“พวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน”

“งั้นเหรอ งั้นสัมพันธ์พวกนั้นจอมปลอมหมดเลยว่างั้น?”

“…เดนีน”

“ถ้านายขอร้องฉัน ฉันจะช่วยพวกนั้น”

“…”

“…ฉันขอร้องนาย”

“แค่นี้?” ซานจาไม่มีทางเลือกจึงยืดตัวขึ้นก่อนจะจับใบหน้าของคนอวดดีและแสนจะเย่อหยิ่งคนนี้จูบลงไปแรง ๆ ริมฝีปากประกบกันเท่านั้น ไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านี้ แต่ในใจยังคงรู้สึกผิด เพียงแค่อีกฝ่ายปรากฏตัวตรงหน้า ความเข้มแข็งก็พลันมลายในชั่วพริบตา

จากริมฝีปากประกบกันธรรมดา แต่เหมือนคนตรงหน้าอดใจไม่ไหวที่จะลิ้มลองความหอมหวานนี้อีกครั้ง สองลิ้นปัดป่ายหยอกเย้ากันจากจูบที่รุนแรงแปรเปลี่ยนเป็นจูบที่ละมุนละไมเต็มไปด้วยความโหยหา ก่อนจะผละออกจากกันช้า ๆ ต่างก็เห็นเงาสะท้อนของอีกฝ่ายอยู่ในครรลองสายตา

“…พอใจหรือยัง” ซานจากัดฟันถามอย่างไร้เยื่อใย

“ก็พอได้” ก่อนจะกดสายต่อหาใครบางคน แล้วรถของต้นตาลก็เลี้ยวไปอีกทางเพราะมีกรวยจราจรตั้งเพราะการก่อสร้าง แต่พวกเขาต่างรู้ดีแก่ใจ ซานจาที่หายตัวไปอย่างลึกลับ ไหนจะกรวยจราจรที่จู่ ๆ ก็ตั้งขวางทาง จิ้งจกทักยังต้องฟัง ต้นตาลหักเลี้ยวรถกลับทันทีโดยไม่ลังเล คืนนั้นเมื่อกลับถึงคอนโดทศวรรษต่างก็ไม่มีใครข่มตานอนหลับ ฟ้าสางก็ออกเดินทางไปยังสนามบินทันที!