บทที่ 25 อยากได้ทุกสิ่งแต่ไม่ยอมเสียบางอย่าง 3

และเขาเองกลับบ้านมาครั้งนี้เพื่อมาสะสางหนี้เก่าหนี้ใหม่ที่ทางครอบครัว รวมไปถึงเครือญาติบางคนที่คอยบีบต้อนให้ลูกชายคนโตอย่างเขาต้องจนมุมเพื่อผลประโยชน์ในการถือครองหุ้นที่เขามี บีบเขาไม่ได้ก็เบนเข็มไปทางทศวรรษที่อ่อนแอกว่า แต่ตัวเขาเองกลับชะล่าใจไป เพียงแต่คิดว่าหากทศวรรษเปิดประตูห้องอีกห้องที่ก่อนหน้าเขาได้ขอเอาไว้เป็นห้องสตูดิโอส่วนตัวก็จะรู้เรื่องราวทั้งหมดโดยที่ตัวเขาเองไม่ต้องเอ่ยอะไร หรือไม่…ก็หาจังหวะที่อยู่กันสองต่อสองเพื่อพูดคุยถามไถ่เรื่องราวความเป็นมาตั้งแต่ต้น และตอนนี้ก็เหมาะสมที่สุดแต่แผนที่วางไว้ในกลับพังไม่เป็นท่า และเขาเองก็ไม่ควรเดาความคิดของใครส่งเดช ต่อให้เป็นสามีภรรยากันก็ตาม

“ผมรับคำขอโทษคุณไว้ก็ได้ แต่ไม่ได้แปลว่าให้อภัย” ทศวรรษพยายามดิ้นรน แต่แรงกดที่ข้อมือก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นด้วยเช่นกัน

“ปล่อยนะ ผมไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายอย่างคุณอีก”

“ไม่ จนกว่าจะคุยกันรู้เรื่อง” พอสืบสานก้มหน้าลงมาจะหอม ทศวรรษเองก็เบี่ยงหน้าหลบ เขาไม่ยอมให้อีกฝ่ายแตะต้องตัวอีกเป็นอันขาด!

“อะ” สืบสานกดข้อมือของทศวรรษด้วยข้อมือเดียวก่อนจะจับคางเด็กที่กำลังพยศไม่ให้หันหนี สืบสานพรมจูบไปทั่วกรอบหน้ามันเป็นวิธีการงอนง้อของสืบสานที่มักจะทำในตอนที่ทศวรรษโกรธเคืองเขา

“ฟังพี่ก่อนนะเด็กดี” ริมฝีปากกระซิบถ้อยคำว่าหวานชิดริมใบหู ขนอ่อนพลันรุกชันไปทั้งร่าง

“มะ…ไม่”

“ปฏิเสธไม่เต็มเสียงนี่” สืบสานได้ทีเย้าแหย่ เราไม่ได้นอนกอดก่ายกันอย่างนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ สืบสานก้มลงจูบตรงบริเวณหัวใจข้างซ้ายของทศวรรษแม้จะมีเนื้อผ้ากั้น แต่รอยจูบซ้ำ ๆ ที่ตรงนั้นก็ทำให้กำแพงที่มีในใจค่อย ๆ ละลายลงช้า ๆ ยามที่คนรักปลอบประโลมเขาด้วยจูบเบา ๆ แค่ไม่กี่ครั้ง ความเย่อหยิ่งถือดีที่มีก่อนหน้าเริ่มสั่นคลอน หากต้นตาลอยู่ที่นี่คงตะโกนใส่หน้าเขาเสียงดัง ยามอยู่ต่อหน้าสืบสานเขาไม่เคยแข็งใจได้เลยสักครั้ง ครั้งนี้เองก็เช่นกัน แพ้ให้กับคนเดิมครั้งแล้วครั้งเล่า

“สืบ” พอได้ยินเสียงเรียกของอีกฝ่ายสืบสานก็ยิ้มบาง ๆ แล้วขานรับ

“ครับ” แรงที่กดตรงข้อแขนก็เบาลงก่อนจะจับหลังมือนั้นขึ้นมาจูบเบา ๆ

“สืบ…”

“ครับ”

“หายโกรธหรือยัง?”

“ยัง” ทศวรรษทำแก้มพองลมเหมือนเด็กน้อย สองแขนก็คล้องคอคนรักเอาไว้อย่างหลวม ๆ ฝ่ามือค่อย ๆ เอื้อมไปสัมผัสแก้มสากนั้นอย่างแผ่วเบา ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เรายอมคุยกันดี ๆ “เป็นอะไรไป ร้องไห้ทำไม” ท้องนิ้วไล่ปากน้ำตาที่ไหลเป็นสายไม่มีทีท่าว่าจะแห้งเหือด สืบสานสอดแขนไปใต้แผ่นหลังทศวรรษโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้แนบแน่น

“ขอโทษที่ทำให้เสียใจ ขอโทษที่พี่ทำอะไรไม่ปรึกษา ขอโทษที่ทำให้ทศต้องรู้สึกโดดเดี่ยว พี่ขอโทษ” สืบสานซบหน้าลงกับหน้าอกที่สะอื้นของทศวรรษ ภายในห้องพักไม่ได้มีเพียงคนเดียวที่ร่ำไห้อย่างน่าสงสาร เสื้อนอนบริเวณหน้าอกของทศวรรษเองก็เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตาของสืบสานเองด้วยเช่นกัน ทุกการกระทำมีราคาที่ต้องจ่าย และสืบสานเองไม่คิดว่าเขาจะต้องจ่ายหนักถึงเพียงนี้มาก่อน มากกว่าเงินตราคือความรู้สึกและความรักที่พวกเขาต่างทะนุถนอมกันมาหลายปีเกิดรอยรั่วและช่องโหว่ขนาดใหญ่ ไม่มีแล้วซึ่งความไว้เนื้อเชื่อใจ ต่อให้เป็นการโกหกเพราะอยากจะปกป้องอีกฝ่าย แต่การกระทำโดยพลการของคนที่ขึ้นชื่อว่าคู่ชีวิตที่พ่วงด้วยตำแหน่งคู่สมรสทางกฎหมายก็ไม่ต่างจากพวกหลอกลวง สิบแปดมงกุฎพวกนั้นเลย

ก่อนหน้าทศวรรษเอาแต่เฝ้าถามคำถามกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเขาผิดอะไร เขาทำอะไรไม่ดีไปหรือเปล่าถึงทำให้สืบสานหลงลืมเขา อดคิดในแง่ลบไม่ได้ว่า…อาจเป็นเพราะทะเบียนสมรสทางกฎหมายใบนี้หรือเปล่าที่ทำให้สืบสานลูกชายคนโตนักธุรกิจใหญ่หาช่องทางตีตัวออกห่างโดยที่ไม่เสียอะไรเลย แม้จะโหดร้ายแต่ก็เป็นทางออกที่ดีที่สุด เมื่อคิดได้ดังนี้จากเฝ้ารอคอยอย่างลม ๆ แล้ง ๆ ทศวรรษที่หวาดกลัวจึงตั้งกำแพงป้องกันการโจมตีจากอีกฝ่ายที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ความสัมพันธ์ของสองเราจะถูกตัดขาดสะบั้นไม่เพียงทางกฎหมายแต่หมายถึงจิตใจด้วย

แม้จะบอกว่าตั้งรับ แต่ถ้าหากสืบสานบอกต่อหน้าเขาว่าไม่รักแล้ว และอยากจะหย่าขาดจากกัน แม้จะเสียใจอย่างสุดแสนแต่อย่างน้อยถนนสายนี้ก็ได้เดินทางมาจนสุดสาย ไม่มีทางให้หวนกลับ มีแต่ต้องเดินหน้าต่อบนถนนสายใหม่ที่แตกต่างไปจากเดิม

ทำไมเขาจะยอมรับความจริงที่โหดร้ายนั้นไม่ได้เล่า....อย่างน้อยก็จบกันด้วยดี ไม่มีอะไรให้ต้องค้างคาเหมือนอย่างทุกวันนี้