บทที่ 25 อยากได้ทุกสิ่งแต่ไม่ยอมเสียบางอย่าง 2

“พอสักที จบกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”

“ไม่!” ตัวทศวรรษถูกกดลงกับฟูกที่นอนอย่างแรง

“พี่มีเหตุผลที่ไม่สามารถบอกได้ในตอนนี้”

“เอาเถอะ…ทศไม่อยากรอเหมือนคนโง่อีกต่อไป เราเลิกกันเถอะ” เกิดความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงลมหายใจฮึดฮัดของคนสองคนที่กำลังจ้องตากันอย่างไม่ยอมแพ้

“ที่พี่ทำเพราะเราสองคนทั้งนั้น…”

“เรางั้นเหรอ เอาตามที่คุณว่าเถอะ ผมเหนื่อยแล้ว กลับไปผมจะเซ็นใบหย่าให้ทันที คุณเองก็ไม่ต้องแสดงละครให้เหนื่อย บ้านคุณเองก็ไม่เคยยอมรับผม ผม…ยอมแพ้แล้วล่ะ” ทศวรรษน้ำตานองหน้า เหมือนที่เพื่อน ๆ เคยพูดกับเขาหลายครั้ง เขาทุ่มเทกับความรักมากเกินไปจนเอาอีกฝ่ายเป็นสารตั้งต้นในการดำเนินชีวิต ไม่ว่าจะกิน จะนอน ตอนขับรถต้องพึ่งพาสืบสานอยู่เสมอ เงินทองก็ให้สืบสานเป็นคนจัดการคอยจัดสรรปันส่วน บริษัทเองก็เช่นกัน หากสืบสานไม่ใช่คนดีครั้นเขาคงเหลือแต่ตัว ไม่เหลือแม้กระทั่งที่ซุกหัวนอน แต่ในความเป็นจริง เขาเกิดมาตัวคนเดียว ร้องไห้และหายใจด้วยตัวคนเดียวมาตั้งแต่แรก ไม่ได้ผูกติดกับใคร แม้แต่ตอนที่ตัดสายสะดือออกมาจากท้องแม่ นั่นเป็นครั้งแรกที่ทารกสามารถหายใจด้วยปอดของตัวเอง เพราะเหตุนี้ทศวรรษที่เหมือนคนตายทั้งเป็นในตอนแรกถึงได้มีสติปัญญาขึ้นมาบ้าง เข้าใจความเป็นไปของกาลเวลา ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน แม้กระทั่งตัวเราเองยังไม่หนักแน่นในการตัดสินใจและการกระทำต่าง ๆ นับประสาอะไรกับใจคนอื่น คู่ชีวิตอย่างสืบสานเองก็เช่นกัน

ในตอนแรกทศวรรษเองก็ไม่เคยปักใจเชื่อว่าคนที่สืบสานหลงลืมจะมีเพียงเขาแค่คนเดียว คนที่อีกฝ่ายเคยรักจนหมดหัวใจ ต่อให้จะเป็นการเสแสร้งเล่นละครตบตาใครต่อใครก็ช่าง แต่เขาไม่ใช่เหยื่อ เป็นผู้สูญเสียเช่นกัน วินาทีที่อีกฝ่ายลืมตาแล้วจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ห่างเหิน สืบสานจะรู้หรือเปล่าว่าภายในอกของเขามันร้าวรานขนาดไหน ก้อนเลือดในอกแทบจะกระอักออกมา กินไม่ได้ นอนไม่หลับ แต่พอมาวันนี้กลับเอ่ยคำขอโทษออกมาง่าย ๆ เหมือนว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แล้วความรู้สึกของเขาที่เสียไปละ? หรือว่าคนอย่างทศวรรษคนนี้ไม่มีค่าอะไรให้ใส่ใจ? สรรพนามเปลี่ยนไปตามความห่างเหินที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ตั้งแต่แรก แต่งงานกันแล้ว อยู่กินกันมาไม่รู้กี่ปี ดันมาจับโป๊ะผัวได้ว่าหลอกลวง แสร้งความจำเสื่อม ไม่บอกกล่าวอะไรทั้งสิ้น หากทศวรรษไม่มีเพื่อน ๆ และครอบครัวคอยเยียวยาจิตใจไม่แน่ว่าเขาอาจจะช็อกตายไปแล้วก็ได้

คนที่ไว้ใจ…ร้ายที่สุด แล้วยังมีหน้ามาพูดคำว่า ‘เรา’ เหอ ๆ ของตายคนนี้ก็มีหัวใจและเจ็บได้ร้องไห้เป็น จริงอยู่ที่เขารักสืบสานหมดทั้งหัวใจ แต่ใช่ว่าจะเหยียบย่ำความรู้สึกกันยังไงก็ได้ ตอนนี้ทศวรรษคิดว่าตัวเองไม่ต่างจากตัวตลกที่วิ่งเต้นไปมา ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย หากไม่ดั้นด้นมาถึงญี่ปุ่นสืบสานก็คงไม่ยอมปริปากพูดเรื่องนี้กับเขา ต่อให้ไม่สารภาพแต่สรรพนามที่อีกฝ่ายใช้ สายตาที่มองกัน มันบ่งบอกทุกสิ่งก็จริง แล้วจะให้เขาเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน คำว่า ‘รัก’ ของเราเท่ากันจริง ๆ หรือ? สองแขนของทศวรรษถูกกดไว้เหนือหัว สืบสานที่ค่อย ๆ ก้มหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับเอ่ยคำขอโทษ สีหน้าและแววตามีแต่ความวิงวอนและความรู้สึกผิดอยู่ในนั้น ม่านตาที่เอ่อคลุมไปด้วยหยาดน้ำตากลิ้งวนไปตามกล้ามเนื้อตาที่อีกฝ่ายเอาแต่กวาดสายตาสำรวจไปทั่วกรอบหน้าของคนใต้ร่างที่กำลังโกรธจนตัวสั่น อยู่ใกล้ตรงหน้าแต่กลับไม่สามารถสัมผัสจับต้องได้ ทศวรรษจะรู้ไหมว่าเขาก็ทรมานไม่ต่างกัน

“พี่ขอโทษ ขอโทษที่ปิดบัง ขอโทษที่ทำให้ทศเสียใจ แต่ว่าที่พี่ทำไปพี่มีเหตุผล” สืบสานพูดพร้อมกับจรดริมฝีปากข้างขมับของคนรัก ทุกครั้งที่ต้องแสร้งทำทีเป็นไม่ไยดี ในอกเขารู้สึกเจ็บปวดแค่ไหนไม่มีใครรู้ ไหนจะตอนที่เจ้าตัวหนีไปนอนข้างหน้าต่างให้ม่านหน้าต่างผืนใหญ่กั้นระหว่างสองเรา สืบสานเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน สายตาเอาแต่จ้องมองไปยังม่านหน้าต่างผืนใหญ่นั้นจนอีกฝ่ายเดินงัวเงียออกมาในตอนเช้า เขาถึงได้แสร้งข่มตาทำทีเป็นนอนหลับ ไหนจะตอนที่ทศวรรษละเมอเรียกชื่อเขาเสียงดังกลางดึก บาดแผลในใจทศวรรษล้วนแต่เป็นฝีมือของครอบครัวเขาทั้งนั้นที่ฝังความกลัวเอาไว้ภายในจิตใจของอีกฝ่ายมานานนับหลายปีจนกลัดหนอง ตลอดมาสืบสานรับรู้และแสร้งทำเป็นไม่รู้มาโดยตลอด หากเขาถามไม่มีทางที่ทศวรรษจะเอ่ยปากบอกเขาออกมาตรง ๆ คนที่อยากให้เขากลับไปหาครอบครัวมากกว่าใครก็คือทศวรรษเองอีกนั่นแหละ

แม้ว่าจะถูกกลั่นแกล้งอีกสักกี่ครั้งก็ไม่เคยปริปากพูดให้เขาต้องรู้สึกขุ่นเคืองใจกับทางบ้าน ความสัมพันธ์ร้าวฉานระหว่างลูกชายคนโตบ้านคุณาปกรกับครอบครัวไม่ได้เกี่ยวข้องกับทศวรรษแม้แต่น้อย แต่ทุกคนกลับสาดถ้อยคำต่าง ๆ นานาใส่ทศวรรษเพียงเพราะว่าอีกฝ่ายเป็นคนรักของเขา และเป็นคนที่เขาจดทะเบียนสมรสด้วยก็เท่านั้น เขาเป็นเกย์ และเป็นมาโดยตลอด ต่อให้เขาไม่แต่งงานกับทศวรรษคนนี้ก็ตกลงปลงใจแต่งงานกับคนที่ทางครอบครัวจัดสรรมาให้ไม่ได้อยู่ดี ฉนวนของความขัดแย้งเริ่มมาจากรสนิยมของเขาต่างหาก อีกทั้งพอในบ้านเกิดเรื่องก็เหมือนมีช่องโหว่ให้คนนอกคอยหาผลประโยชน์ส่วนตัว แม้ว่าเขาจะออกจากรั้วบ้านคุณาปกรมาร่วมสิบปีแต่ก็ติดตามข่าวสารภายในบริษัทมาโดยตลอด และคาดการณ์เหตุการณ์เลวร้ายเหล่านี้เอาไว้ล่วงหน้าไว้แล้วด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าเหตุการณ์มาเร็วเกินไปกว่าที่คิดก็เท่านั้น ผลสุดท้ายก็ต้องตามน้ำได้แต่เลยตามเลย สืบสานที่ความจำเสื่อมได้กลับหวนคืนสู่บ้านคุณาปกร ได้เข้าไปทำงานในบริษัทอีกครั้งแม้ตำแหน่งไม่ได้ใหญ่โตนั่นก็เพียงพอแล้วให้เขายื่นมือควานหัวตัวการที่คอยกวนน้ำให้ขุ่น ไม่ว่าจะเรื่องงบประมาณของบริษัทตลอดสามปีที่ผ่านมาที่มีพิรุธรวมไปถึงแก๊งปั่นหุ้นที่ต้องการให้นักลงทุนรายย่อยเทขายหลังจากได้รับข่าวสารเสียหายภายใต้การบริหารของท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ รวมไปถึงจำนวนหุ้นที่ถือในมือ และบางทีอาจถึงคราวเปลี่ยนมือผู้บริหารเสียทีหากฝ่ายตรงข้ามทำสำเร็จ