บทที่ 30 สู่ขออย่างเป็นทางการ 2

“มายืนทำเอ็มวีอะไรตรงนี้คะอีทศ” เสียงแจ๋น ๆ ของมะเดี่ยวดังมาก่อนตัว ทศวรรษที่กำลังสูดกลิ่นอายบริสุทธิ์ของผืนดิน กอข้าวตรงหน้าหันมามองอีกสามคนด้วยหัวคิ้วที่มุ่นเข้าหากัน สีหน้าอิหลักอิเหลื่ออย่างชัดเจน ใครบ้างไม่เหลียวมองจนสุดสายตา

“พวกมึงจะไปไหนกัน” ก็อีกสามคนสวมวิกและแต่งตัวสีแสบตาตัดกับท้องนาและผืนป่าแห่งนี้มาก โดยเฉพาะต้นตาลที่สวมเสื้อหนังครึ่งตัวสีแดงสด วิกผมสีทองแสบตา รวมไปถึงรองเท้าบูตสีแดงและกางเกงขาสั้นหนังสีดำ ต้นตาลสะบัดวิกผมพลางหมุนตัวก่อนจะเอ่ย “เพราะทุกที่คือรันเวย์”

“เอาพวกมึงว่า” ทศวรรษคร้านจะใส่ใจความนิยมชมชอบของเพื่อนสาวแต่ละคน ตอนนี้ทศวรรษหัวดำ แต่งตัวเรียบง่ายแตกต่างจากอีกสามคนอย่างสิ้นเชิง อีกอย่างสามคนนั้นก็ขึ้นแท่นอินฟลูที่มีคนติดตามนับแสนคน ถ่าย Vlog ทุกวันเป็นปกติ เปิดช่องในหลายแพลตฟอร์ม เงินอยู่ในอากาศของจริง และคอนเทนต์ของพวกเขาก็มักจะเล่าเรื่องตลกโปกฮาในชีวิตประจำวัน ฟีลเม้ามอยนั่นนี่ ไม่เหมือนกับทศวรรษที่ไม่ค่อยโลดแล่นในโลกออนไลน์ นาน ๆ ถึงจะโผล่มาแจมทีในช่องของสามสาว

“ข้าวเหนียวของกาฬสินธุ์อร่อยและหวานจริง ๆ กูคิดไม่ผิดที่มา” ทศวรรษว่า

“เห็นมะ บอกแล้ว ข้าวเหนียวบ้านกูได้รับการจดลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการด้วยนะขอบอก” มะเดี่ยวได้ดีก็โอ้อวดใหญ่ สีหน้าภาคภูมิใจสุด ๆ ยิ่งขนตาที่ติดเหมือนปีกอีกานั้นเวลากะพริบด้วยสีหน้าแบบนี้ยิ่งดูน่าหมั่นไส้เข้าไปใหญ่ สมกับเป็นเจ้าถิ่น แถมยังสำทับอีกหลายประโยค

“ขอบเขตของการผลิตข้าวเหนียวเขาวงกาฬสินธุ์อยู่ในพื้นที่อำเภอเขาวง อำเภอกุฉินารายณ์ (เฉพาะตำบลนาโกและตำบลหนองหาง) และกิ่งอำเภอนาคู (เฉพาะตำบลนาคูและตำบลบ่อแก้ว) และที่สำคัญกูอยากเห็นข้าวบ้านกูไปเฉิดฉายที่ต่างแดน รวมไปถึงอยู่ในเหล้าของมึง แพคเกจจิ้งเลิศ ๆ มินิมอลเหมือนขวดน้ำหอมแบรนด์ดัง กลายเป็นเหล้าที่ดื่มคู่กับอาหารเหลา ว่าแต่มึงจะตั้งชื่อเหล้าขาวนี้ว่าอะไร มึงคิดหรือยัง?” ทศวรรษส่ายหน้า

“โปรเจกต์เพิ่งเริ่ม กูคาดว่าคงใช้เวลาอีกหลายปี อย่างเร็ว 3 ปี อย่างช้าก็ 5 ปี กูไม่อยากทำลวก ๆ อยากให้มันวางขายอยู่บนชั้นในหลาย ๆ ภูมิภาคด้วยซ้ำ” ทศวรรษน้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง และความฝันที่มี

“ผัวทำเบียร์ เมียทำเหล้า แต่บ้านนี้ไม่มีใครแดกเหล้าเก่งกันสักคน” ปลายฟ้าค่อนแคะ ทศวรรษทำหน้าเหม็นเบื่อใส่เพื่อนสาวหนึ่งกรุบ ทั้งสี่คนต่างโอบกอดกันยืนเรียงกันหน้ากระดานโดยมีทศวรรษเป็นจุดศูนย์กลาง

“เอาจริงกูแปลกใจมากกกก ที่มึงดั้นด้นมาถึงกาฬสินธุ์เพราะทางภาคเหนืออย่างจังหวัดตากก็มีพันธุ์ข้าวชื่อดังที่คนนิยมนำมาทำเหล้าขาวเหมือนกัน อย่างข้าวหอมนิลจังหวัดเชียงใหม่ กูว่าข้าวลืมผัวของจังหวัดตากเหมาะกับโปรเจกต์นี้ของมึงที่สุด” ต้นตาลจีบปากจีบคอว่า

“ก็กูอยากอุดหนุนอีมะเดี่ยวไงคะ ปกติออกจะฉลาด แต่ตอนนี้...” ทศวรรษหรี่ตาพลางกอดอกเบะปากให้ต้นตาลหนึ่งที

“ใช่สิ!!!!! กูมันโง่งม เชอะ” ต้นตาลสะบัดหน้าหนี แสร้งทำเป็นงอน

“กูไม่ง้อนะ บอกไว้ก่อน” แล้วทั้งสี่ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน นานแล้วที่ไม่ได้เห็นอีทศเพื่อนรักมีปากมีเสียงสำแดงฤทธิ์เดชออกมาอย่างนี้ แสดงว่าสภาพจิตใจในตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว

“ไหน ๆ ก็อายุปูนนี้กันละ กูว่าพวกเรามาลงขันทำธุรกิจกันเถอะ มึง และมึง” ต้นตาลบุ้ยหน้าไปยังมะเดี่ยวและปลายฟ้า “มึงชอบแต่งหน้า อีปลายชอบแต่งตัวทำเสื้อผ้า กูชอบทำการตลาด พ่วงวิกไปด้วย ซื้อวิกแถมแต่งหน้าและแต่งตัวให้เข้ากับทรงผม และทรวดทรงองค์เอว เรียกได้ว่ามาที่นี่ครบจบที่เดียว ทำแบรนด์เครื่องสำอาง เสื้อผ้าให้มันจบ ๆ ไป กูอยากจะรู้ว่าพวกเราจะรวยได้สักแค่ไหนในชาตินี้”

“ว่าอีทศโปรเจกต์ล้านแปดมึงก็ใช่ย่อยนะอีต้น” ปลายฟ้าว่า แต่สีหน้ากลับตรงกันข้าม

“นั่นสิ พวกเราจะลอยไปลอยมาอย่างนี้ไม่ได้ อีกอย่างอินฟลูใคร ๆ ก็เป็นได้ ไม่ได้จีรังยั่งยืน เดี๋ยวนี้มีสมาร์ตโฟนกันหมด ใครอยากไลฟ์ก็ไลฟ์ได้เลย ไม่ต้องรอแสงส่องมาถึงอย่างสมัยก่อน” มะเดี่ยวว่า

“ตอนนี้พวกเรายังมีแรงทำ ล้มลุกคลุกคลานไปกับมัน ถ้าไม่รวยอย่างที่หวัง อย่างน้อยก็ได้ลงมือทำละวะ” ต้นตาลเสริม

“พ่วงนี้ก้อนโตไปด้วยอีกหนึ่งกรุบ ผ่อนยันหลานบวชไม่รู้จะหมดหรือเปล่า” ปลายฟ้าพูดไปตามความจริง

“เอ้าอี่นี่ ปากเสีย” มะเดี่ยวแหว

“กูคิดออกแล้วว่าจะให้เหล้าขาวของกูชื่ออะไร” สีหน้าทศวรรษชื่นมื่น ยิ้มระรื่นเมื่อนึกถึงชื่อที่วิ่งวนอยู่ในหัว ดื่มแล้วทำให้คิดถึงบรรยากาศท้องไร่ ท้องนา กลิ่นหอมของรวงข้าว “พิสุทธิ์รำพึง” กูว่าชื่อนี้เข้ากับมันมาก” พลางกวาดสายตามองท้องนาที่รวงข้าวกำลังเอนไหวไปตามลมสุดลูกหูลูกตา

“งั้น...รจรินทร์ เป็นไง?” ต้นตาลหันไปถามพรรคพวกที่เหลือ มะเดี่ยวปรบมือหนึ่งฉากก่อนจะแผดเสียงดัง

“เลิศ ชื่อเก๋ มีความเป็นไทย ไม่ตายละติน มุ่งหน้าสู่สากล”