บทที่ 30 สู่ขออย่างเป็นทางการ

การมากาฬสินธุ์ของทศวรรษและผองเพื่อนครั้งนี้นอกจากมาหาวัตถุดิบในการหมักเหล้าแล้ว ทศวรรษเองก็หาโอกาสให้ตัวเองได้พักกาย และพักใจ เมื่อก่อนตอนทำคราฟเบียร์เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองแท้จริงแล้วต้องการอะไร เอาแต่ตามติดสืบสานต้อย ๆ สืบสานว่าอย่างไร เขาก็ว่าอย่างนั้น ไม่มีความคิดความอ่านเป็นของตัวเอง อีกทั้งยังยึดติดเอาตัวเองไปผูกกับอีกฝ่ายจนยืนด้วยตัวเองแทบไม่ได้ จะทำอะไรต้องถามความเห็นของอีกฝ่ายเสียทุกครั้งไป และไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตคู่จะมีปัญหาใหญ่ให้ได้ขบคิดมากขนาดนี้

หากเทียบกับทศวรรษในตอนนั้น กับทศวรรษในตอนนี้ ทศวรรษชอบตัวเองในเวอร์ชันนี้มากกว่า เวอร์ชันที่ไม่ยึดติดกับทุกรูปแบบความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเพื่อนหรือคนรัก เขาเว้นช่องว่างเอาไว้ให้ตัวเองได้เรียนรู้และยอมรับความเป็นไปของคนอื่น ตอนนี้ผองเพื่อนของเขาต่างก็โสด ไม่มีครอบครัว หรืออาจมีความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด บ้างก็ไม่ได้คิดที่จะลงหลักปักฐานสร้างครอบครัวเหมือนอย่างกับเขาที่แต่งงาน จดทะเบียนสมรสกับสืบสาน หากวันหนึ่งเมื่อพวกเขามีคนรักไม่แน่ว่าอาจจะไม่ได้ตัวติดกันแบบนี้ และในอนาคตแต่ละคนต่างก็มีภาระผูกพันที่ต้องดูแล และเขาจะเอาแต่รอคนอื่นไม่ได้ ตอนมากาฬสินธุ์ทศวรรษเองก็ผลัดกันกับคนอื่น ๆ เพื่อขับรถ ด้วยระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร เขาจะเอาแต่กินแรงคนอื่นไม่ได้ ระหว่างทางมีเพื่อนคอยเชียร์ให้กำลังใจ และต่างคนต่างเชื่อใจกันยิ่งทำให้ทศวรรษมีความมุ่งมั่น และกล้าที่จะออกจากคอมฟอร์ทโซน แม้จะเป็นการขับรถระยะทางไกลข้ามหลายจังหวัดเป็นครั้งแรก อาจจะประหม่าบ้าง เลี้ยวผิดไปบ้าง แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเองอย่างแรงกล้า ไม่ว่าในอนาคตเขาจะไม่เหลือใคร อย่างน้อยก็ต้องอยู่ได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง อีกทั้งเพศสภาพของตัวเองก็ไม่อาจให้กำเนิดทายาทเพื่อสืบสกุลได้ ต่อให้มีเทคโนโลยีทางวิทยาศาสตร์ที่ล้ำสมัย แต่การจะเลี้ยงเด็กสักคนหนึ่งให้เติบโตขึ้นมาอย่างปกติสุขทั้งกาย และใจ ไม่ง่ายเลย อีกทั้งสภาพจิตใจต้องดีและเข้มแข็งพอที่จะเบ่งรับว่าพ่อผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขานั้นคือผู้ชายสองคน หรือคู่รักเกย์ที่ผู้คนเรียกกันติดปาก ต่อให้จะเลี้ยงดูในสภาพแวดล้อมที่ดี ผู้คนรอบตัวยอมรับได้ แต่ไม่สามารถปกป้องเด็กน้อยไปตลอด เขาต้องเผชิญหน้าและยอมรับกับคำติฉินนินทาของลูกอีหน่อแXด ต่อให้จะส่งเสียเรียนโรงเรียนอินเตอร์ Tier 1 ก็ตาม สู้ไม่มีเสียดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องสร้างภาระให้ใครเพื่อความต้องการของตัวเอง ทศวรรษถือคติ

ขาดเขาต้องอยู่ได้ และต้องอยู่ให้ดีด้วย

การไปญี่ปุ่นในครั้งนั้นทำให้ทศวรรษได้ค้นพบตัวเอง ว่าแท้จริงแล้วเขาต้องการอะไร ตัวเขาเองสนใจพวกสาเก และอยากผลักดันให้เหล้าขาว สาโทพวกนั้นกลายเป็นเหล้าประจำชาติเช่นเดียวกับโซจู เหมาไถ หรือสาเกของญี่ปุ่น

ในตอนแรกเริ่มทำคราฟเบียร์เพราะตัวสืบสานเติบโตมากับธุรกิจเบียร์ของทางบ้าน เจ้าตัวจึงเริ่มเส้นทางสายนั้น แต่ทศวรรษไม่เหมือนกัน เขาเติบโตมากับยายที่ภูมิลำเนามาจากภาคเหนือ ในสมัยนั้นคนทุกบ้านต่างก็ต้มเหล้าขาวดื่มกันเอง กลิ่นแป้ง กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฉุนฟุ้งไปทั่วบริเวณ ทศวรรษคุ้นเคยกับมันมากกว่าคราฟเบียร์เสียอีก และการเข้าใจผิดระหว่างเขากับสืบสานจุดประกายความคิดหลาย ๆ อย่างให้ทศวรรษได้มีเวลามานั่งขบคิดและทบทวนตัวเองใหม่ หากไม่เกิดเรื่องอุบัติเหตุนี้ขึ้นมา ดีไม่ดีเขาเองก็ยังคิดเองไม่ได้ ไม่มีผัวอยู่ได้ ไม่มีเงินน่ะอยู่ยาก

คำว่าตลอดกาล และตลอดไปไม่มีจริง ความรักน่ะเป็นนามธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่สุดแล้ว

และการไปญี่ปุ่นครั้งนั้นก็ทำให้เขาได้ไอเดียดี ๆ หลายอย่างมาต่อยอดภูมิปัญญาพื้นบ้านพวกนั้น

[ในต่างประเทศจะเรียก Japanese Rice Win นำเสนอในฐานะที่เป็นเหล้าบ่มประเภทเดียวกันกับไวน์

ชาวต่างชาติที่ชอบกลิ่นหอมของไวน์ก็จะชอบเหล้าประเภทงินโจว

ที่มีกลิ่นหอม

สดชื่นและมีรสผลไม้ผสมอยู่

ทำให้รู้สึกถึงความอร่อยเช่นเดียวกับไวน์

โดยมีความหวานของข้าวและความหอมอร่อยที่ลึกล้ำ

ถึงแม้จะเป็นเหล้าบ่ม

แต่สามารถทำให้แอลกอฮอล์สูงถึงเกือบ 20 ดีกรี

ซึ่งเป็นวิธีการผลิตเหล้าที่มีเฉพาะในเหล้าญี่ปุ่นเท่านั้น

นี่เป็น “ระบบการบ่ม” ที่ได้จากสติปัญญาและการสั่งสมประสบการณ์

เป็นความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ในเหล้าบ่ม

และที่น่าประหลาดใจอีกประการหนึ่งก็คือ

ดื่มได้ในอุณหภูมิต่าง

ๆ

ต่ำสุดคือประมาณ 5 องศาเซลเซียส

สูงสุดคือ 55 องศาเซลเซียส

และในแต่ละอุณหภูมิรสชาติก็จะต่างกัน

ตามที่ต่าง

ๆ

ทั่วโลกก็มีเหล้าที่อุ่นให้ร้อนก่อนแล้วจึงดื่ม

แต่ส่วนใหญ่จะต้องเติมเครื่องเทศ

สมุนไพรหรือน้ำตาล

แล้วจึงดื่ม

แต่เหล้าญี่ปุ่นนั้นวิเศษตรงที่รสชาติจะเปลี่ยนแปลงโดยไม่ต้องเติมอะไร

และราคายังถูกกว่าเมื่อเทียบกับพวกไวน์ในขนาดเท่า

ๆ

กัน] (1)

นั่นคือถ้อยคำบรรยายของไกด์ที่เขาได้ไปเยี่ยมชมมา แล้วจดลงในสมุดโน้ตส่วนตัว