บทที่ 30 สู่ขออย่างเป็นทางการ 3

“รจรินทร์ กับ พิสุทธิ์รำพึงจะต้องไปสู่จักรวาล” ทั้งสี่คนต่างโอบกอดกัน บ้างร้องโห่หิ้วให้กับโปรเจกต์นี้ แม้ว่าจะมีเพียงชื่อและคำพูดที่วาดฝันลม ๆ แล้ง ๆ แต่สำหรับพวกเขาทั้งสี่มันคือจุดเริ่มต้น ไม่ปัง พังไม่เป็นท่าก็ไม่เป็นไร วันหนึ่งเรื่องพวกนี้อาจจะกลายเป็นเรื่องขำขันในวงเหล้า หรือไม่อาจพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ของพวกเขาทั้งสี่คน ไม่มีใครรู้อนาคต แต่ถ้าไม่ยอมลงมือทำวันนี้ ความฝันที่มีก็ลอยห่างออกไปเรื่อย ๆ ทำให้มันจบ ๆ ไปซะ จะได้ไม่ต้องค้างคาใจ

“กูให้โอกาสตัวเองในการลุก 3 ครั้ง ถ้าครั้งสุดท้ายไม่ปังก็ช่างแม่งมันเถอะ” ต้นตาลว่า

“เอ้าอีนี่ปากเสีย ยังไม่ทันได้วิ่งเลยอีห่า” ปลายฟ้าสวนทันควัน

“ก็มันจริง อย่างน้อยก็ไม่เจ็บมาก คนเรามันต้องคิดเผื่อความผิดหวังไว้บ้าง ถ้าสมหวังก็ดีไป ถ้าผิดหวังอย่างน้อยยังเหลือลมหายใจให้ไปต่อ” ต้นตาลตอบตามความจริง ธุรกิจสายนี้ดาราตัวท็อปก็ยังลงมาเล่น มาทำกันหลายคน ใครสายป่านยาวคนนั้นรอด ที่ไม่รอดก็มีถมเถ

“เอาน่า อย่างน้อยชีวิตนี้ก็ได้ลงมือทำ ไม่มีอะไรให้เสียดาย” ทศวรรษพูดพลางเงยหน้ามองท้องฟ้า ท้องฟ้าครามสีสดใสมันเป็นอย่างนี้นี่เอง

“นี่ ๆ แต่งตัวมาพร้อมเสิร์ฟขนาดนี้มาไลฟ์กันเถอะ ให้โลกได้รู้ว่ากาฬสินธุ์มีดีอะไร” มะเดี่ยวพูดพลางหมุนตัวเหมือนเดินอยู่บนแคทวอร์ก รองเท้าบูตส้นสูงสีดำเวลาเดินทิ้งหลุมเล็ก ๆ ไปตามทาง

“กูละกลัวว่าพวกมึงจะมีฉากเด็ดให้โลกได้จำ” ทศวรรษส่ายหน้าน้อย ๆ พลางมองแต่ละคนที่เดินกระย่องกระแย่ง ดินบนผืนนาไม่ได้แข็งเหมือนปูนซีเมนต์ในห้าง แต่งตัวไม่ดูภูมิศาสตร์กันเลย รองเท้าผ้าใบยังยุบเลยค่ะ นับประสาอะไรกับรองเท้าส้นตึกพวกนี้

“ดีสิ ช่องเราจะได้ติดลมบน” ต้นตาลยิ้มหน้าระรื่นพลางเอามือทัดหู บ้างเท้าสะเอวโพสท์ท่านั่นนี่ไปเรื่อย ปลายฟ้าที่เตรียมขาตั้งกล้อง พร้อมกับวางกล้องถ่ายวิดีโอลงบนแท่น

“เอาล่ะมาถ่ายรูปหมูกันได้แล้ว”

“หมู่ค่ะ หมูอะไร” ต้นตาลเอ็ดเบา ๆ เพื่อน ๆ เลยปรายหางตาไปมองเป็นตาเดียว ก็ไอ้เอวลอยที่ใส่ปิดพุงกลม ๆ ที่ยื่นออกมาไม่ได้ด้วยซ้ำ

“อีต้นมึงอยู่ตรงกลางอ้วนฉุเบียดคนอื่นตกเฟรมหมด” ปลายฟ้าเริ่มแขวะ

“เอ้าอีนี่ มึงก็ถ่ายกูให้ผอมที่สุดสิคะ” ต้นตาลกับปลายฟ้าเริ่มเปิดเวทีโต้วาทีกันอย่างออกรส

“มึงก็ยอมมันหน่อยไม่ได้เหรอ” ทศวรรษเป็นกรรมการ หันไปมองหน้าปลายฟ้า แต่เจ้าตัวกลับสวนทันควัน

“เรื่องความสวยใครเขายอมกันคะอีทศ อีแม่พระ” ภาพหมู่ที่ได้แต่ละภาพต่างก็ไปกันคนละทิศละทาง บ้างยืน บ้างนั่ง เรียกได้ว่าโพสต์ไม่ซ้ำจำท่าไม่ได้ ก่อนจะไลฟ์เม้ามอยกับผู้ชมทางบ้านเหมือนอย่างเคย ปลายหางตาทศวรรษเห็นตัวอะไรสีน้ำตาลวิ่งมาด้วยความเร็วแสงมาแต่ไกล ก่อนจะใช้ศอกสะกิดหัวไหล่ต้นตาลเบา ๆ

“มึง มึง”

“อะไรของมึงอีทศ”

“มึงว่าวัวจะขวิดคนใส่สีแดงมะ”

“วัวที่ไหนจะขวิดได้ ควายยังพอว่า”

“แต่กูว่าวัวที่นี่แหละ” ทศวรรษตอบพลางกระโจนหนีก่อนเป็นคนแรก

ว่ากันว่าเพื่อนแท้จะยืนหัวเราะจนท้องแข็งก่อนจะยื่นมือช่วยเหลือ ในกรณีนี้ก็เช่นกัน

“อีต้น หนี!!” ทศวรรษตะโกนสุดเสียง ทั้งสามคนหันมามองพร้อมกล้อง ก่อนจะแตกฮือหนีกันไปคนละทิศละทาง ปลายฟ้าที่ถือกล้องไลฟ์สดอยู่นั้นถ่ายทอดเหตุการณ์ทุกอย่าง แม้แต่คนทางบ้านยังหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งกับชะตากรรมของคนในไลฟ์ ต้นตาลล้มลุกคลุกคลาน เนื้อตัวเต็มไปด้วยโคลน ก่อนจะกระโจนลงไปในบึงใกล้ ๆ เพื่อหาทางเอาตัวรอด เสียงโหวกเหวกโวยวายของคนทั้งสี่ดังไปทั่วบริเวณ เรียกบรรดาไทยมุงบ้านใกล้เรือนเคียงมายืนชมการแสดงโดยไม่ต้องเสียเงินสักบาท พรอปหน้าผมที่ใส่ ต่างก็เรียกเสียงฮาของลูกเล็กเด็กแดงได้เป็นอย่างดี ภาษาพูดอีสานดังเซ็งแซ่ทั้งสามคนที่ยืนหอบอยู่บนคันนาต่างก็หัวเราะจนตัวโยน รวมไปถึงต้นตาลที่หัวเราะท้องแข็งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ด้วยเช่นกัน เหตุการณ์นั้นหลายเพจนำไปตัดต่อเป็นมีมตลก ตัดต่อคลิปสั้นลงในแพลตฟอร์มต่าง ๆ มากมาย รวมไปถึงของขวัญที่ผู้คนส่งมาให้อย่างล้นหลามในช่องไลฟ์ เรียกได้ว่าเป็นอีกหนึ่งเหตุการณ์ในชีวิตคนทั้งสี่ที่ไม่มีวันลืม

พอมีสติเห็นเพื่อนสาวลอยคออยู่ในบึง ก่อนจะช่วยกันดึงต้นตาลที่ลอยคออยู่ในบึงขึ้นมา แต่เพราะน้ำหนักมาก และเพื่อนสาวตัวดียืนหัวเราะเยาะเสียนาน เลยสบโอกาสดึงมะเดี่ยวกับทศวรรษลงไปด้วย จากผู้ช่วยเหลือกลายเป็นผู้ประสบภัยเช่นกัน และที่ตลกมากที่สุดคือ วิกผม ฟองน้ำต่างลอยตุ๊บป่องขึ้นมา ต้นตาลและมะเดี่ยวที่คลุมเน็ตผมเพื่อใส่วิกผม เนื้อตัวเปียกปอนบ้างมีพวกตะไคร่ จอกแหนติดตามร่างกายดูตลกมากในตอนนี้ ทางด้านสานฝันที่เป็นแฟนตัวยงอันดับหนึ่งส่งดอกกุหลาบหลายดอกรัว ๆ รวมไปถึงอีกแอคเคาน์หนึ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นใครต่างก็แข่งกันส่งของขวัญแบบไม่มีใครยอมใครให้กับสี่คนในจอด้วยเช่นกัน