บทที่ 5 เหนี่ยวรั้งไว้แค่กาย 2

สืบสานลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็คุ้นเคยกับสถานที่นี้เป็นอย่างดี สานฝันเองก็ตาแดงก่ำเมื่อเห็นพี่ชายฟื้นตัว พอหันไปเห็นน้องสาวร้องไห้ตาแดงก่ำเขาก็กลืนน้ำลายเปล่งเสียงแหบแห้งออกมา

“พี่ ไม่เป็นอะไร”

“พี่สืบ” หลังจากเมื่อคืนที่สืบสานล้มฟุบหมดสติไป ที่บ้านก็รีบกุลีกุจอนำตัวส่งโรงพยาบาลทำการสแกนสมองยกใหญ่ หมอบอกเป็นผลข้างเคียงจากการกระแทกที่ศีรษะอย่างรุนแรง ดีที่ไม่มีเลือดคั่งในสมอง และทำให้เกิดการสูญเสียความทรงจำในระยะสั้น และอาจมีภาวะแทรกซ้อนอย่างเช่นการได้รับผลกระทบทางด้านจิตใจและอารมณ์ เนื่องจากมีความกังวลเกี่ยวกับอาการของตัวเอง

ดูเหมือนว่าชื่อของทศวรรษจะเป็นตัวกระตุ้นชั้นดี รวมไปถึงความขัดแย้งภายในบ้านในตอนมื้อค่ำ พี่ชายเธอที่เมื่อก่อนเข้มแข็งและห้าวหาญเหมือนเหล็กกล้า ตอนนี้กลับรับเรื่องราวที่กระทบต่ออารมณ์และความรู้สึกไม่ได้เสียแล้ว

“พี่สืบ ออกจากโรงพยาบาลแล้วพักสักหน่อยไหมคะ เรื่องงานค่อยว่ากัน ใช่ว่าไม่มีเราบริษัทจะเดินหน้าไม่ได้สักหน่อย” สานฝันพูดอย่างเอาแต่ใจ แต่ก็จริงดังที่เธอว่า…ตอนเขาก้าวเข้าไปในบริษัทได้รับสายตาดูแคลนจากตำแหน่งตั้งแต่บนลงล่าง โต๊ะทำงานก็แปลกตาหยิบจับอะไรไม่คุ้นมือเลยสักอย่าง บริษัทใหญ่โตอย่างนั้นเขาคงไม่มีความสามารถมากพอที่จะรับช่วงต่อ และไม่ใช่ทางเดินที่เขาเลือกไว้ตั้งแต่แรกแน่ ๆ สืบสานหลับตาพลางพยักหน้าเบา ๆ สานฝันสวมกอดพี่ชายน้ำหูน้ำตาไหลไปหมด นี่แหละหนาสายสัมพันธ์พี่น้องที่ตัดกันไม่ขาดจริง ๆ ในสามพี่น้องเธอสนิทกับพี่ชายมากกว่าพี่สาวอย่างทอฝัน เพราะมีสิ่งหนึ่งที่คล้ายกันนั่นคือ…หัวขบถ และรักอิสรเสรี

เมื่อพรรณพิลัยที่มาเยี่ยมลูกชายได้ยินเจตจำนงของลูกชายจากปากของลูกสาวคนเล็กก็เกิดความไม่พอใจในทันที

“ได้ยังไงแม่ไม่ยอมเด็ดขาด นี่อย่าบอกว่าหมอนั่นมาเป่าหูพี่ชายลูกอีกนะ” สานฝันกลอกตา ทศวรรษมาเฝ้าไข้ก็จริง แต่พอเห็นท่าทีว่าพี่ชายเธอจะตื่นก็ขอตัวกลับ เธอกำลังจะอ้าปากรั้งไว้ก็รั้งไม่อยู่ อีกอย่างถึงแม้ว่าพี่ชายเธอจำอะไรไม่ได้ในตอนนี้แต่ความรู้สึกที่คุ้นเคย และแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติไม่ได้หาได้ที่บ้านใหญ่ของคุณาปกร พี่ชายเธอต้องการสถานที่พักฟื้นและฟื้นความทรงจำควรเริ่มจากสถานที่ที่คุ้นเคยก่อนไม่ใช่เหรอ…

“คุณแม่ พี่สืบพูดเอง อีกอย่างพี่สืบตอนนี้ก็อารมณ์อ่อนไหว รับอะไรแรง ๆ ไม่ได้หรอกค่ะ ก็ดูได้จากเมื่อคืน เขาเก็บความเครียดไว้กับตัวจนระเบิดออกมาเป็นลมหมดสติไปนั่นแหละ” แต่พรรณพิลัยไม่มีทีท่าลดราวาศอกลงแม้แต่น้อย

“ไม่รู้ล่ะกว่าแม่จะได้พี่ชายลูกคืนไม่ใช่เรื่องง่าย”

“แม่! พี่สืบแต่งงานมีครอบครัวแล้ว แม่จะพรากเขาออกจากกันบาปนะคะ” พรรณพิลัยไม่สนบาปบุญที่ลูกสาวเธออ้างก่อนจะเชิดหน้า

“แล้วยังไง การแต่งงานครั้งนั้นพ่อแม่ไม่ได้เห็นด้วยสักนิด หย่าตอนนี้ก็ไม่สาย หนูเคทน่ะ…”

“แม่คะ ทำไมแม่ไม่แต่งงานกับเคธงเคธีนั่นเสียให้รู้รอด ลับหลังผู้ใหญ่แม่นั่นกร้านโลกขนาดไหน ที่ครองโสดมาจนถึงตอนนี้ก็ไม่ใช่เพราะว่าไม่มีใครอยากจะแต่งงานด้วยไม่ใช่เหรอ กินฟรีมาตั้งนาน!!”

“ยัยฝัน ใครสั่งให้สอนลูกพูดอะไรแบบนี้ เพราะหมอนั่นใช่ไหม”

“แม่! หนูโตแล้วคิดได้ มีความคิดของตัวเอง ต่อให้ไม่มีพี่ทศเคธีก็ไม่เหมาะกับพี่สืบ” เสียงสองแม่ลูกทะเลาะกันเสียงดังจนสืบสานที่หลับตาพักผ่อนได้ยินทั้งหมดตั้งแต่ประโยคแรก

“แม่เหนี่ยวรั้งพี่สืบได้แค่กายก็เท่านั้นแหละ หากพี่สืบฟื้นความทรงจำทั้งหมดกลับมาเมื่อไหร่คนที่จะเสียใจที่สุดก็คือตัวของคุณแม่เอง”

“สานฝัน!”

“หนูพูดเรื่องจริง สักวันแม่จะไม่เหลือใครแม้แต่หนู”

“นี่ สานฝัน กลับมา กลับมาคุยกันให้รู้เรื่อง ปีกกล้าขาแข็งใหญ่แล้วนะเรา สานฝัน!” เสียงเรียกไล่ตามหลังก็ไม่ทำให้สานฝันหยุดเท้าที่ก้าวเดิน บางครั้งลูกสาวอย่างเธอก็ไม่เข้าใจมารดาบังเกิดเกล้าจริง ๆ ว่าจะบังคับลูกให้ได้อะไรขึ้นมา

พี่ชายเธอชมชอบรักใคร่เพศเดียวกันแล้วอย่างไร? ก็ไม่ได้ลดคุณค่าและความสามารถของอีกฝ่ายเลย พี่สืบเรียนดี กีฬาเด่น นอกจากเรื่องนี้เธอก็ไม่เคยเห็นพี่ชายทำตัวมะเกกเกเรเหมือนลูกชายบ้านอื่นที่พ่อแม่เอาแต่สปอยลูก พี่สืบเดินตามเส้นทางที่ผู้เป็นแม่วางไว้ให้เสมอโดยไม่เคยปริปากบ่นหรือพูดถึงความต้องการของตัวเอง

มีแต่ตอนที่อยู่มหา’ ลัย ปีสามปีสี่นี่แหละที่พี่สืบเปิดตัวคนรักว่ากำลังคบหากับผู้ชายที่ชื่อ…ทศวรรษ และเป็นครั้งแรกที่ครอบครัวเห็นอีกด้านของลูกชาย สืบสานที่เคยว่านอนสอนง่ายกลับเป็นคนยอมหักไม่ยอมงอ เขายอมถูกตัดออกจากกองมรดก เงินกงสี ดีกว่าแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักเพราะเขาคิดว่าตลอดเวลาเขาทำหน้าที่ลูกที่ดีมามากพอแล้ว มีเพียงเรื่องนี้ที่เขายอมไม่ได้อีกต่อไป สานฝันไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้น แต่ก็พอจะเดาได้ว่าแม่และพี่ชายของเธอทะเลาะกันใหญ่โต จนพี่สืบเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านไปไม่มาเหยียบที่บ้านนี้อีกเลยร่วมสิบปี