บทที่ 7 รางวัลอะไรก็ไร้ค่า 1

“สุดท้ายผมอยากจะขอบคุณความยากลำบากในวันนั้นที่ผมกับคุณสืบสานได้ร่วมฝ่าฟันกันมา หากไม่มีเขาผลิตภัณฑ์ตัวนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น อยากจะให้ทุกคนปรบมือให้กับความทุ่มเทและพยายามอย่างลำบากที่ผ่านมาให้กับคุณสืบสานที่นั่งอยู่ตรงข้างล่างเวทีด้วยครับ” เสียงปรบมือดังกระหึ่มมากกว่าครั้งแรกเสียอีก สืบสานที่นั่งอยู่ด้านล่างทำหน้าไม่ถูกเมื่อมีกล้องมากมายต่างก็จับภาพใบหน้าของเขาทำได้เพียงแต่ยกมือพนมและลุกยืนขึ้นไหว้ไปทั่วรอบทิศทางอย่างนอบน้อม แม้จะความจำเสื่อมแต่กิริยามารยาทยังคงเดิม และตัวสืบสานเองหลังจากฟื้นมาก็ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเบียร์ที่ว่านั่นเลย และอดที่จะมองขึ้นไปยังบนเวทีไม่ได้ที่เห็นทศวรรษฉีกยิ้มให้เขาด้วยความจริงใจ แววตามีความปีติยินดีเอ่อล้นอยู่ในนั้นพลางสบตาเขาแล้วชูถ้วยรางวัลในมือมาทางเขาเช่นกัน สืบสานหลุบตาลงก่อนจะก้มลงนั่งตามเดิมไม่ได้มองไปยังบนเวทีอีก

หลังจากพบปะพูดคุยกับแขกเหรื่อในงานก็ขอตัวกลับ บางคนก็คุ้นหน้าคุ้นตา และพูดคุยตอบกลับอย่างมีมารยาท แม้เขาจะไม่ชอบทศวรรษแต่ทว่าต่อหน้าคนอื่นก็วางตัวอย่างดี แม้จะมีบางคนที่เข้ามาถามเรื่องส่วนตัวบ้างแต่เขาก็ตอบแบบขอไปที ไม่ได้เอ่ยอะไรมากไปกว่า

“สบายดีครับ”

เมื่อกลับมาที่รถ ภายในรถตู้ที่กว้างขวางบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกลับอึดอัดขึ้นมาทันตา ต่างคนต่างเงียบนั่งที่นั่งของตน ทศวรรษนั่งอยู่ด้านใน ส่วนเขานั่งติดประตู เห็นเพียงอีกฝ่ายกำถ้วยรางวัลแน่นเท้าคางเหม่อมองไปที่นอกหน้าต่างอยู่อย่างนั้น สีหน้าตอนนี้แตกต่างจากตอนอยู่บนเวทีอย่างเห็นได้ชัด

สืบสานทนความอึดอัดนี้ไม่ไหวจึงเอ่ยทำลายความเงียบ

“ไม่ยักรู้ว่าคนอย่างคุณก็ทำคราฟท์เบียร์ด้วย” น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความถากถางแต่ทศวรรษคร้านจะสนใจ

“คุณอยากฟังไหมล่ะว่ามันมีที่มายังไง” แววตาที่อีกฝ่ายหันมามองเขามีแต่ความตัดพ้อ แต่สืบสานกลับทำเป็นไม่เห็น

“แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณพูดจริง”

“นั่นสิ ถ้าไม่ฟังจะถามทำไม”

“คุณ!” ทศวรรษเบือนหน้าหนีทันที วันนี้เขาเหนื่อยเกินกว่าจะมาต่อล้อต่อเถียงกับคนข้าง ๆ เพราะเบียร์ตัวนี้มีความหลังระหว่างเราเยอะมากยังไงล่ะ ทั้ง ๆ ที่วันนี้ควรจะเป็นวันที่เราสองคนต่างกระโดดกอดกันด้วยความยินดี ฉลองความสำเร็จไปด้วยกันถึงจะถูก กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายลืมสิ้น ลืมทุกอย่าง แม้แต่ปณิธานในตอนแรกที่ก่อตั้งบริษัทคราฟท์เบียร์เล็ก ๆ แห่งนี้ขึ้นมาด้วยกัน ทั้ง ๆ ที่พื้นเพครอบครัวเดิมของสืบสานเองก็เป็นผู้ผลิตเบียร์รายใหญ่ของประเทศ ต่อสู้กับครอบครัวทางฝั่งสืบสานเอง คำดูถูก ติฉินนินทา ปรามาสสารพัด กว่าคราฟท์เบียร์จะผ่านกฎหมาย พวกเราสู้กันมาเยอะมาก แต่พอมาวันนี้ทศวรรษก้มลงมองถ้วยรางวัลในมือเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรออกมาอีก

ในงานมีการไลฟ์สดบรรยายเพื่อนพ้องน้องพี่ที่รู้ข่าวต่างก็ส่งข้อความ บ้างโทรมาแสดงความยินดี มีสายหนึ่งที่ทศวรรษกดรับแม้สืบสานไม่อยากจะฟังบทสนทนาแต่ทว่าความเงียบภายในรถทำให้เขาได้ยินเสียงที่สดใสนั่น

“ฮัลโหลพี่สาวเห็นในไลฟ์แล้วนะ เก่งมากกกกก” ทศวรรษหัวเราะในลำคอกับน้ำเสียงที่แอคติ้งโอเวอร์ของน้องสาวที่คลานตามกันออกมา “ทัดดาว”

“ขอบใจมากจ้ะ ของมันแน่อยู่แล้ว” แม้คำพูดจะน่าหมั่นไส้แต่แววตาและสีหน้าในตอนนี้กลับตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง เงาสะท้อนในกระจกสืบสานเห็นมันทั้งหมด แม้จะจำอะไรไม่ได้เลยในตอนนี้แต่เขากลับรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย ทั้ง ๆ ที่ทศวรรษร้ายกาจขนาดนั้นแต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้เขารู้สึกสงสารอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก แต่ภายในหัวสมองก็มีความคิดสายหนึ่งแย้งขึ้นมาว่าอีกฝ่ายเสแสร้งแกล้งทำ เรียกร้องคะแนนความสงสารจากเขา สืบสานเลยหยิบหูฟังไร้สายมาสวมใส่ไม่สนใจบทสนทนาของคนข้าง ๆ อีก

ทศวรรษเองแม้จะทำทีเป็นจ้องมองข้างทาง แสงไฟข้างทางที่สาดส่องเข้ามาวูบวาบตามรถที่แล่น แต่จุดโฟกัสของเขามีเพียงจุดเดียวคือใบหน้าของคนรักเท่านั้น ต้องแสร้งทำอย่างนี้เท่านั้นถึงจะจ้องมองใบหน้าของคนรักได้อย่างที่ใจต้องการ ไม่มีคำพูดถากถาง ไม่มีสายตาเหยียดหยามดูแคลนที่คอยทิ่มแทงความรู้สึกของเขาอยู่อย่างนั้น ตอนนี้จ้องมองแผ่นหลังนั้นก็รู้สึกเย็นเยียบไปทั้งใจ ได้แต่เกาะกระจก วาดนิ้วชี้ไปตามแผ่นหลังเย็นชานั้นตามเงาสะท้อนในนั้น

“สบายดีย่ะ แค่เมานิดหน่อย พี่เขยก็อยู่ข้าง ๆ นี่แหละ งานคราฟท์เบียร์ไม่เมาเบียร์จะให้เมาอะไร”

“เมารักพี่สาวคนสวยไง”

“ปากหวานอย่างงี้อยากได้อะไรน้องรัก” สองพี่น้องต่อบทสนทนากันอย่างครื้นเครง เมื่อบทสนทนาจบลงความเข้มแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อโกหกคนอื่นตอนนี้กลับทิ่มแทงตัวเองเข้าอย่างจัง

ทศวรรษตอนนี้เจ็บปวดเจียนตายแต่ก็ไม่ได้ปริปากพูดความลำบากใจอะไรออกไป ทำได้เพียงแสร้งทำตัวเข้มแข็งเหมือนว่าไม่มีอะไรเพื่อให้คนอื่นสบายใจ